Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2009

Η νέα τρομοκρατία και οι σύγχρονοι εκφραστές της.

Η ΝΕΑ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ


ΤΟΥ ΤΡΑΪΑΝΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ

Ποιοι επωφελούνται από αυτήν; Εκτός από τους ρομαντικούς, που "βλέπουν" ό,τι τους αρέσει και τους αφελείς, που δεν "βλέπουν" τίποτε, όλοι οι υπόλοιποι είναι αδικαιολόγητοι, όταν δεν "βλέπουν" αυτά τα οποία πραγματικά συμβαίνουν. Ένα φαινόμενο, το οποίο πρέπει οπωσδήποτε να το "δουν" σήμερα οι Έλληνες και να το ερμηνεύσουν στην πραγματική του βάση είναι και η τρομοκρατία.
Από την τρομοκρατία, όπως αυτή "εκφράζεται" σήμερα —υποτίθεται στο όνομα των συμφερόντων τους—, ζημιώνονται και πρέπει να καταλάβουν ποιοι "κερδίζουν" από αυτήν.Η τρομοκρατία, όπως την αντιλαμβάνεται κάποιος, που διαβάζει τους όρους από τα λεξικά και νομίζει ότι αποτελεί μια βίαιη "έκφραση" της κοινωνικής αντίδρασης, δεν υπάρχει. Η τρομοκρατία ήταν και εξακολουθεί να είναι το πολυτιμότερο "εργαλείο" της εξουσίας. Τα τρομερά της πλεονεκτήματα την κάνουν έναν ακαταμάχητο πειρασμό για τους εξουσιαστές. Ποια είναι αυτά τα πλεονεκτήματα; Η άγνωστη ταυτότητα των τρομοκρατών και το γεγονός ότι αυτόκλητα αναλαμβάνουν να εκφράσουν την κοινωνία ή ένα μέρος της κοινωνίας και να δράσουν στο όνομα αυτής. Όταν όμως υπάρχει δράση υπάρχουν και λάθη. Όταν αυτοί οι οποίοι κάνουν τα λάθη είναι ταυτόχρονα και άγνωστοι, μπορούμε να υποψιαστούμε τι συμβαίνει.Δεν χρειάζεται να είναι κάποιους ιδιαίτερα ευφυής, για να καταλάβει ότι η ίδια η εξουσία βάζει δικούς της ανθρώπους να "αντιπροσωπεύσουν" την κοινωνική αντίδραση, για να τους βάλει να κάνουν "λάθη". "Λάθη", τα οποία στη συνέχεια η ίδια θα εκμεταλλευτεί, για να εξασφαλίσει το οποιοδήποτε "άλλοθι" της χρειάζεται. Άλλοθι σε όλα τα επίπεδα. Είτε αυτά αφορούν τη διεθνή πολιτική των ιμπεριαλιστών είτε την εσωτερική πολιτική των εξουσιαστών των κρατών. Με άλλοθι την "τρομοκρατία" επιτίθονται σε ανεξάρτητα κράτη. Με άλλοθι την "τρομοκρατία" επιτίθονται στα δικαίωματα των πολιτών. Ελάχιστο το κόστος σε σχέση με το κέρδος. Με μερικά θύματα εξασφαλίζεις νόμιμη επέμβαση σε ξένα κράτη. Με μερικές σπασμένες "τζαμαρίες" βάζεις στον "γύψο" της καταστολής έναν ολόκληρο λαό.Απλά πράγματα. Η εξουσία έχει το μαχαίρι και η ίδια έχει και το καρπούζι. Η εξουσία έχει μυστικούς προβοκάτορες, οι οποίοι μπορούν να τοποθετούν βόμβες και η ίδια έχει τους μηχανισμούς, που "ψάχνουν" τους τρομοκράτες. Κάνει ό,τι θέλει και το αποδίδει όπου θέλει. Ποιος θα την ελέγξει; Η εξουσία έχει τον έλεγχο της "φάμπρικας", που λέγεται "τρομοκρατία" και τη λειτουργεί όπως θέλει όποτε την βολεύει. Ο οπλισμένος φύλακας των "προβάτων", που, κάθε φορά που αμφισβητείται, αρκεί να σφάξει μερικά από αυτά, για να προκαλέσει τον τρόμο των υπολοίπων, τα οποία τον νομιμοποιούν και βέβαια τον μονιμοποιούν στη θέση του.Σε αυτές τις πανομοιότυπες πρακτικές μόνον τα πρόσωπα που ενσαρκώνουν τους ρόλους αλλάζουν. Όταν ο "φύλακας" είναι οι Πλανητάρχες, τα "πρόβατα" είναι τα κράτη. Όταν ο "φύλακας" είναι ο τοπικός κομματάρχης, τα "πρόβατα" είναι οι πολίτες. Κάθε φορά που οι Αμερικανοί βρίσκονται σε αδιέξοδο, η "Αλ Κάιντα" τους διευκολύνει. Κάθε φορά που χρειάζονται επιχειρήματα, η "Αλ Κάιντα" τους τα παρέχει. Πάντα κάνει τα "λάθη" που ευνοούν τους αντιπάλους της και όχι αυτούς που θεωρητικά αντιπροσωπεύει. Κατά "σύμπτωση" κάνει πάντα αυτό που δεν πρέπει, τη στιγμή που δεν πρέπει. Εξαιρετικά "ζημιάρα" και αφελής οργάνωση, όπως ήταν κάποτε και η δική μας "17 Νοέμβρη".Το σύνολο της πολιτικής της Νέας Τάξης "περνάει" μέσω της τρομοκρατίας. Αν θέλεις για παράδειγμα να επιτεθείς στο Ιράκ και οι πολίτες σου το αρνούνται, τους "πείθεις" με την τρομοκρατία. Βάζεις ο ίδιος μερικές βόμβες να σκοτώσουν αθώους πολίτες και ο κόσμος —που θα συγκλονιστεί— θα συναινέσει με την πολεμική επιχείρηση που έχεις προσχεδιάσει εναντίον αυτών στους οποίους αποδίδεις με "χαλκευμένα" στοιχεία την τρομοκρατική δράση. Το ίδιο γίνεται και στα χαμηλότερα επίπεδα. Αν θέλεις για παράδειγμα να επιβάλεις ως πρωθυπουργό έναν αντιπαθή πολιτικό μιας αντιπαθούς πολιτικής οικογένειας, πηγαίνεις και σκοτώνεις έναν συγγενή του, ώστε να του δώσεις το δικαίωμα να στήσει μια "παράσταση" θρήνου, που θα του αποφέρει συμπάθεια. Ο κόσμος λυπάται τα θύματα και τα βοηθάει. Όταν αυτά τα θύματα είναι πολιτικοί, τα βοηθάει, ψηφίζοντάς τα.Πρέπει δηλαδή να είναι "τυφλός" κάποιος, για να μην καταλαβαίνει τι συμβαίνει με την τρομοκρατία. Εκεί όπου χρειάζεται περισσότερη γνώση είναι να καταλάβεις τι ακριβώς επιδιώκεται κάθε φορά από την τρομοκρατική δράση. Να καταλάβεις ποιος είναι ο επιδιωκόμενος πολιτικός στόχος, που αναζητάται από μια συγκεκριμένη τρομοκρατική πρακτική. Ανάλογα δηλαδή με τον μεταβλητό "στόχο", υπάρχει και μεταβλητή "τρομοκρατική" πρακτική. Άλλον "στόχο" αναζητάς όταν επιχειρείς "τυφλά" μαζικά χτυπήματα και άλλον "στόχο" αναζητάς όταν επιχειρείς προσωποποιημένα "χειρουργικά" χτυπήματα.Ο πολιτικός "στόχος", δηλαδή, και ο τρομοκρατικός "τρόπος" πηγαίνουν πάντα μαζί. Αυτά τα δύο δεδομένα συνδέονται άμεσα. Τόσο άμεσα, που, αν γνωρίζεις τον "στόχο", μπορείς να "προφητεύσεις" το μελλοντικό "λάθος" της τρομοκρατίας και αν γνωρίζεις μόνον το "λάθος" της τρομοκρατίας, μπορείς να μαντέψεις τον προεπιλεγμένο "στόχο".Σήμερα, για παράδειγμα, γίνεται λόγος για την αλλαγή της τρομοκρατικής δράσης στην Ελλάδα. Ειδικοί και μη προσπαθούν να καταλάβουν τι συμβαίνει. Ό,τι κι αν πουν, είναι λάθος. Γιατί; Διότι εξετάζουν τα πράγματα από λανθασμένη βάση. Τα εξετάζουν με βάση την ορολογία των λεξικών και όχι με βάση τη δυναμική των συμφερόντων, όσων μπορούν να εμπλέκονται σ' αυτήν. Προσπαθούν μέσα από την κοινωνική λειτουργία να "ερμηνεύσουν" την υποτιθέμενη "αντίδρασή" της. Προσπαθούν τη συγκεκριμένη κοινωνική προβληματικότητα να την "προβάλουν" πάνω στη συγκεκριμένη μορφή αντίδρασης. Αυτό θα ήταν σωστό, μόνον αν υπήρχε η τρομοκρατία στη μορφή την οποία περιγράφουν τα λεξικά. Θα ήταν σωστό μόνον αν η τρομοκρατία εξέφραζε πραγματικά την αντίδραση της κοινωνίας.Αυτό όμως δεν συμβαίνει. Δεν συμβαίνει ποτέ. Η τρομοκρατία είναι "εργαλείο" της εξουσίας. Ούτε καν οι λαϊκές επαναστάσεις ξεκίνησαν με την τρομοκρατία. Οι επαναστάτες, όταν έγιναν εξουσία, χρησιμοποίησαν την τρομοκρατία, για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους, εκμεταλλευόμενοι το περιβάλλον της βίας στο οποίο ήταν εξοικειωμένοι. Η τρομοκρατική δράση δηλαδή στην Ελλάδα άλλαξε μορφή, όχι γιατί έγιναν πιο πιεστικά τα κοινωνικά προβλήματα, αλλά γιατί άλλαξαν οι στόχοι των εξουσιαστών. Οι στόχοι τόσο των εξουσιαστών που μας κυβερνάνε όσο και των ξένων αφεντικών τους. Κάποτε μπορεί να τους αρκούσε να "διαλέγουν" μέσω της τρομοκρατίας τους πολιτικούς που θα μας κυβερνήσουν, ενώ σήμερα αυτό δεν τους αρκεί. Σήμερα επιδιώκουν άλλα πράγματα και η απλή επιλογή των προσώπων που κυβερνούν τη χώρα δεν τους αρκεί πλέον.Άρα επανερχόμαστε σ' αυτό το οποίο είπαμε παραπάνω. Στην άμεση σύνδεση μεταξύ πολιτικού "στόχου" και τρομοκρατικού "λάθους". Άποψή μας δημοσιοποιημένη εδώ και μερικά χρόνια είναι ότι οι ξένοι επιθυμούν να αποσταθεροποιήσουν το ελληνικό κράτος, ώστε να επιχειρήσουν άμεση στρατιωτική επέμβαση εις βάρος του. Αυτή ήταν η άποψή μας για τον "στόχο" τους και άρα μπορούσαμε να "μαντέψουμε" από τότε αυτό το οποίο στη συνέχεια θα εμφανιζόταν ως νέα τρομοκρατία, εκφρασμένη από τον "Επαναστατικό Αγώνα". Μπορούσαμε από τότε να "μαντέψουμε" την "εξάρθρωση" της 17 Νοέμβρη. Αυτήν την άποψη περί των νέων αναγκών των ιμπεριαλιστών δεν μπορούσαμε να την αποδείξουμε με στοιχεία και άρα δεν μπορούσαμε να "σιγουρέψουμε" την προφητεία μας. Σήμερα, βλέποντας τη "λανθασμένη" δράση της τρομοκρατίας, μπορούμε ν' αποδείξουμε τον πολιτικό "στόχο" αυτών που τη μεθοδεύουν.Στόχος τους είναι η αποσταθεροποίηση του ελληνικού κράτους. Η Ελλάδα αυτήν τη στιγμή βρίσκεται στο "στόχαστρό" τους. Αυτό είναι κάτι το οποίο αποδεικνύεται ακόμα και από τα δευτερεύοντα. Αποδεικνύεται από τη συμπεριφορά των διεθνών ΜΜΕ, τα οποία ελέγχουν οι ίδιοι. Οτιδήποτε αφορά την τρομοκρατία στην Ελλάδα, κάνει τον γύρο του κόσμου μέσα σε ελάχιστα λεπτά. Σε έναν κόσμο, όπου η βία "βασιλεύει", κάνουν πρώτο θέμα τους ακόμα και τα πιο ασήμαντα γεγονότα που αφορούν την Ελλάδα. Πρέπει να κατεδαφιστεί το μισό Τελ Αβίβ, για να γίνει πιο σημαντική είδηση από μια σπασμένη τζαμαρία στην Αθήνα."Συγκλονίστηκαν" οι δημοσιογράφοι των ΗΠΑ από την αστυνομική βία στην Ελλάδα —που κορυφώθηκε με τη δολοφονία του Αλέξη—, τη στιγμή που στις ΗΠΑ κάθε χρόνο θάβουν χιλιάδες θύματα της αστυνομικής βίας και μάλιστα με ρατσιστικό υπόβαθρο. "Συγκλονίστηκαν" οι Βρετανοί δημοσιογράφοι από το ίδιο γεγονός, παρ' όλο που οι δικοί τους αστυνομικοί προτιμούν πρώτα να πυροβολούν στα μετρό και μετά να κάνουν εξακρίβωση στοιχείων. Συγκλονίστηκαν και οι Εβραίοι, όπου στο Ισραήλ αστυνομικό περιστατικό με θύματα κάτω από μια ντουζίνα θύματα δεν καταγράφεται καν ως συμβάν.Αυτά τα προσωπικά "αισθήματα" των "ευαίσθητων" δημοσιογράφων, τα οποία μεταφέρονται στο παγκόσμιο κοινό, στη συνέχεια τα μετατρέπουν σε εφαρμοσμένη κρατική πολιτική. Κάνουν δηλαδή αυτό το οποίο περιγράψαμε πιο πάνω. Εκμεταλλεύονται την τρομοκρατία, για να εξασφαλίσουν "άλλοθι" για μελλοντικές δράσεις. Εκδίδουν ταξιδιωτικές οδηγίες εις βάρος της Ελλάδας, με στόχο να την παρουσιάσουν στο ίδιο κοινό σαν ένα κράτος περίπου όπως το Ιράκ. Επιχειρούν να παρουσιάσουν την Αθήνα σαν μια νέα Βαγδάτη. Ένα κράτος, το οποίο έχει προφανώς την ανάγκη της "βοήθειάς" τους. Ποιοι; Οι Αμερικανοί, που υπάρχουν περιοχές μέσα στα αστικά τους κέντρα, όπου ούτε με στρατιωτική υποστήριξη δεν μπορείς να έχεις πρόσβαση. Οι Βρετανοί, που έχουν μέσα στην κοινωνία τους έναν ένοπλο IRA. Οι Εβραίοι, που, όταν βγαίνεις για καφέ στο Ισραήλ, δεν γνωρίζεις πότε θα γυρίσεις σπίτι σου "δημοσία δαπάνη".Όλα αυτά δεν είναι τυχαία. Δεν μπορεί, την ώρα που αυτοί έχουν ανάγκη να παρουσιάσουν την Ελλάδα με αυτόν τον τρόπο, κάποιοι "αυθόρμητοι" Έλληνες "επαναστάτες" να τους βοηθούν "εν αγνοία" τους με τα "λάθη" τους. Όλα αυτά αποκαλύπτουν ότι υπάρχει άμεση σύνδεση μεταξύ του "στόχου" των ιμπεριαλιστών και των "λαθών" των "ρομαντικών" τρομοκρατών. Άρα; Άρα υπάρχει συντονισμένη δράση μεταξύ των "Ελλήνων" τρομοκρατών και των "ευαίσθητων" ιμπεριαλιστών.Κοινά αφεντικά έχουν οι "ευαίσθητοι" ξένοι δημοσιογράφοι, που παρουσιάζουν την Ελλάδα σαν "Ιράκ" και οι "αδίστακτοι" Έλληνες τρομοκράτες. Πώς διαφορετικά μπορεί να εξηγηθεί η "σύμπτωση" μεταξύ των επιδιώξεων των ξένων και των "λαθών" των ντόπιων τρομοκρατών; Τώρα, δηλαδή, που οι ιμπεριαλιστές θέλουν να εξασφαλίσουν "άλλοθι" για επέμβαση στην Ελλάδα, τώρα βρέθηκαν οι Έλληνες τρομοκράτες, οι οποίοι ακολουθούν την επιθυμητή μόνον για τους ιμπεριαλιστές τρομοκρατική πρακτική;Τα πρόσφατα δηλαδή "Δεκεμβριανά" δεν είναι απλά αυτό το οποίο φαίνεται. Δεν ήταν καμία αντίδραση καμίας νέας γενιάς. Η νέα γενιά ήταν ο κομπάρσος σε μια καλοστημένη παράσταση χαφιέδων, πρακτόρων και δολοφόνων. Το "φόντο", για να βγουν "καλά" τηλεοπτικά πλάνα. Ξένοι "στήθηκαν" στην Αθήνα με τις κάμερες, πολύ πριν ξεκινήσει η "παράσταση" των συναδέρφων τους. Ξένοι "έπαιζαν" και ξένοι κινηματογραφούσαν μια "υπερπαραγωγή", που γυρίστηκε στην Ελλάδα με Έλληνες συμπρωταγωνιστές. Ο Θεός μας βοήθησε και δεν καταστραφήκαμε μέσα σ' αυτήν την "παράσταση". Δεν παρασύρθηκε ο κόσμος στις μεθοδεύσεις τους και η "παράσταση" έληξε άδοξα για τους συντελεστές της.Αυτή η τύχη όμως δεν μπορεί να φέρει μόνιμα αποτελέσματα. Για όσο διάστημα είναι μόνιμο το "ενδιαφέρον" των ιμπεριαλιστών να αποσταθεροποιήσουν τη χώρα, το ίδιο μόνιμη πρέπει να είναι και η άμυνα του ελληνικού λαού. Δεν μπορεί να στηρίζεσαι μόνιμα στην τύχη. Αυτή κάποτε τελειώνει και τότε τα πράγματα θα είναι δύσκολα. Το βασικό λοιπόν είναι να γνωρίζουν οι πάντες ποιοι είναι οι στόχοι των ιμπεριαλιστών, ώστε να μην τους υποβοηθούν με τις πράξεις τους. Αυτή είναι η καλύτερη άμυνα, γιατί οι ιμπεριαλιστές δεν μπορούν να πετύχουν τίποτε χωρίς τη "βοήθεια" του λαού. Αν ο λαός δεν παρασυρθεί σε εσφαλμένες ενέργειες, δεν μπορούν να κάνουν επέμβαση.Αυτές τις εσφαλμένες ενέργειες του λαού αναζητούν και μέχρι να τις επιτύχουν θα συνεχίσουν τις προσπάθειές τους. Θα προσπαθούν με προβοκατόρικες ενέργειες μέχρι να καταφέρουν το ζητούμενο, που είναι η αποσταθεροποίηση του κράτους. Θα συνεχίσουν, μέχρι να εκθέσουν την αστυνομία σε βαθμό που να την κάνουν να δηλώσει αδυναμία να ελέγξει την κατάσταση και ν' "αναγκάσουν" το κράτος να αναζητήσει τη "βοήθεια" των ξένων. Απλά, για να γίνει αυτό ευκολότερα, θα πρέπει να εξασφαλίσουν το ανάλογο "άλλοθι" και στους λακέδες τους που μας κυβερνάνε και αυτό σημαίνει ότι θα επιδιώξουν να εμπλέξουν σ' αυτήν την κατάσταση και τον λαό.Τα πράγματα είναι εξόχως επικίνδυνα, γιατί τα μεγέθη, τα οποία επιθυμούν να "κινήσουν" μέσω της νέας τρομοκρατικής δράσης, είναι τεράστια. Για να εμπλακεί ο λαός στις μεθοδεύσεις τους, απαιτείται η τρομοκρατική προβοκάτσια να είναι ιδιαίτερα αιματηρή και εις βάρος του, ώστε ν' αναγκαστεί ο ίδιος να "καλέσει" τους ξένους για "βοήθεια". Να αναγκαστεί ο ίδιος να δώσει την "άδεια" στην πολιτική ηγεσία, προκειμένου να σταματήσει η "αιμορραγία", την οποία η "εκτεθειμένη" αστυνομία θα αδυνατεί να σταματήσει.Τώρα φαίνεται και ο λόγος που διέλυσαν την "αγαπημένη" τους 17 Νοέμβρη. Δεν τους συμφέρει μια τέτοιου τύπου οργάνωση υπό τις παρούσες συνθήκες. Αυτή η οργάνωση τους συνέφερε όταν υπήρχαν άλλα δεδομένα. Όταν προσπαθούσαν να διχάσουν τον λαό με ιδεολογικά κριτήρια, για να τον "μαντρώσουν" στα κομματικά μαγαζιά. Προκειμένου λοιπόν αυτή η οργάνωση να έχει μια απήχηση στον κόσμο και να "δικαιολογεί" την ύπαρξή της, αφέθηκε να "χτυπάει" το σύστημα σε όλο του το "ύψος". Πρόβλημα δεν υπήρχε σ' αυτήν την επιλογή, γιατί ήθελαν "κάθετο" διαχωρισμό του ελληνικού λαού. Χτυπούσαν ένα "μέρος" του κράτους, για να δώσουν πόντους στο άλλο "μέρος", το οποίο επιδοτούνταν.Αυτό έχει την εξής απλή πρακτική αξία. Προκειμένου να διχάσουν την κοινωνία, αφήνονταν οι τρομοκράτες να επιχειρηματολογούν με βάση μια συγκεκριμένη λογική. Τη λογική του διχασμού στο "εμείς" και "εσείς". "Εμείς" οι προοδευτικοί και "εσείς" οι συντηρητικοί. Η τρομοκρατία σ' εκείνη την περίπτωση, εξαιτίας των "λαθών" της, στήριζε το παιχνίδι του δικομματισμού σε όλο του το εύρος. Τα επιχειρήματά τους ήταν σωστά από την πλευρά αυτού που αντιδρά εναντίον της εξουσίας, αλλά ακίνδυνα για το σύστημα, γιατί μπορούσε να τα "αποσβένει". Οι ορθές κατά βάση "καταγγελίες" της τρομοκρατίας αποδίδονταν στους "άλλους". Αποδίδονταν στους πολιτικούς των "άλλων". Αποδίδονταν στους δικαστικούς των "άλλων". Αποδίδονταν στους οικονομικούς παράγοντες των "άλλων". Αποδίδονταν στους υπηρεσιακούς παράγοντες των "άλλων".Η τρομοκρατία ήταν πολύ "σοβαρή" υπόθεση, εφόσον στην πραγματικότητα "διόριζε" μέχρι και τους ηγέτες αυτής της χώρας. Η "τρομοκρατία" έκανε πρωθυπουργό τον Ανδρέα, όταν με τον φόνο του Πέτρου εξαγρίωσε την αστυνομία και αλλάζοντας τη συμπεριφορά της του έδωσε το "δικαίωμα" να φωνάζει …"ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά". Η "τρομοκρατία" έκανε πρωθυπουργό τον Μητσοτάκη, όταν για το σκάνδαλο του Κοσκωτά το μισό ΠΑΣΟΚ ήταν στο εδώλιο και αυτή πήγε και δολοφόνησε τον "νεοδημοκράτη" Μπακογιάννη. Οι στόχοι της και τα θύματα εκείνης της τρομοκρατίας ανήκαν πάντα στο δυναμικό του συστήματος και δεν αφορούσαν τον λαό. Κάποιοι υψηλά ιστάμενοι θυσιάζονταν, για να "προκόψει" το υπόλοιπο σινάφι.Σ' αυτό το επίπεδο της τρομοκρατίας η αστυνομία δεν έπαιζε ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο. Με την τρομοκρατία κάποιοι διαμόρφωναν το εσωτερικό περιβάλλον της πολιτικής εξουσίας και η αστυνομία δεν ήταν σημαντικός παράγοντας. Η αστυνομία ήταν "καλή" μόνον για να δίνει αγωνιστικά "ένσημα" σε κάποιους συνδικαλιστές του δρόμου. Με τα κλομπ έδιναν καμιά προαγωγή "αγωνιστή" δημοσίου υπαλλήλου και καμιά "υποθήκη" για πολιτική καριέρα κάποιου καραγκιόζη της ΓΣΕΕ.Η τρομοκρατία είχε αναγκαστικά ιδεολογικό "υπόβαθρο" γιατί ο διχασμός του κομματισμού, τον οποίο επεδίωκαν τα αφεντικά της, στηριζόταν σε ένα ανάλογο υπόβαθρο. Ακριβώς, επειδή είχε ως στόχο να λειτουργεί "καθοδηγητικά" για τον λαό, γινόταν προσπάθεια να μην τον θίγει και να μην τον τρομάζει. Να μην τον εμπλέκει στο κόστος της και τον ωθεί σε συσπειρωτικές αντιδράσεις, ώστε να σχηματίσει "μέτωπο" εναντίον της. Να μην τον αναγκάζει να πιέζει συνολικά την ηγεσία να λύσει το πρόβλημα της τρομοκρατίας.Στόχος αυτής της τρομοκρατικής πρακτικής ήταν να παρασυρθεί μέρος του λαού στην επιχειρηματολογία της και άρα στη λογική του δικομματισμού. Επιδίωξή τους ήταν να υπάρχει κάποια μερίδα πολιτών, που έβλεπε ιδεολογικά και άρα κομματικά "κέρδη" από τη δράση της και κάποια άλλη "ζημιά". Με αυτόν τον τρόπο μπορούσαν να "κατευθύνουν" την κοινωνία όπου τους βόλευε. Χτυπούσαν το "σαμάρι" από την πλευρά που τους βόλευε την κάθε στιγμή για να "στρίβουν" το "γομάρι", αλλά ποτέ δεν χτυπούσαν το ίδιο το "γομάρι". Γι' αυτόν τον λόγο τα χτυπήματά της ήταν "χειρουργικά". Ένα λάθος, όπως αυτό με τον θάνατο του πολίτη Αξαρλιάν, ήταν αρκετό, για να της προκαλέσει μεγάλη ζημιά, εφόσον απειλούσε τη "συμπάθεια" ή έστω την ανοχή του λαού.Σήμερα, που το σύστημα είναι ενιαίο και οι κλέφτες ανήκουν εξίσου σε όλους τους πολιτικούς χώρους, είναι ανεπιθύμητη μια τρομοκρατική οργάνωση, η οποία επιχειρηματολογεί για τους λόγους και τις αιτίες των χτυπημάτων της. Είναι ανεπιθύμητη μια οργάνωση, που επιλέγει "υψηλούς" στόχους. Είναι ανεπιθύμητη, γιατί δεν μπορεί να διαχωρίσει την ενιαία πλέον κορυφή του συστήματος και να ξεχωρίσει τους "καλούς" από τους "κακούς". Δεν μπορεί να προσποιηθεί ότι με τις πράξεις της τιμωρεί τους "κακούς", ευνοώντας τους "καλούς" "ομοϊδεάτες" της. Δεν μπορεί να αποδώσει τα "εγκλήματα" σε κάποια συγκεκριμένη ιδεολογική "προτίμηση" των εγκληματιών. Η εξουσία σήμερα είναι ενιαία και οτιδήποτε τη θίγει, τη θίγει στο σύνολό της.Είναι ανεπιθύμητη η 17 Νοέμβρη σήμερα και ακόμα πιο ανεπιθύμητα είναι τα επιχειρήματα που έχει αφήσει πίσω της από τις διάσημες πλέον προκηρύξεις της. Αυτές τις προκηρύξεις σήμερα τις τρέμουν. Γιατί; Διότι η αλήθειά τους δεν μπορεί να μπει στον "μύλο" της ιδεολογικής μισαλλοδοξίας και να εξουδετερωθεί, προσφέροντας κέρδη για το σύστημα. Οι αλήθειες τώρα είναι επικίνδυνες. "Στοχοποιούν" ανθρώπους "πάνω" από την αστυνομία. "Στοχοποιούν" με πραγματικά επιχειρήματα πολιτικούς και δικαστικούς παράγοντες, για λόγους οι οποίοι σήμερα είναι πιο επίκαιροι από ποτέ. Η 17 Νοέμβρη στοχοποιούσε διαπλεκόμενους μεγαλοεπιχειρηματίες —και άρα έδινε τον ορισμό της διαπλοκής— όταν ο κόσμος δεν γνώριζε τη διαπλοκή. Στοχοποιούσε πολιτικούς ως υπαλλήλους οικονομικών συμφερόντων, όταν ο κόσμος δεν γνώριζε τα "κόμματα" των μεγαλοεπιχειρηματιών. Στοχοποιούσε διεφθαρμένους δικαστικούς, όταν ο κόσμος δεν γνώριζε για τα "παραδικαστικά" κυκλώματα.Αν τότε η οργάνωση έπρεπε να "ψάξει" στοιχεία, ώστε ανάμεσα οικονομικούς και πολιτικούς μεγαλοπαράγοντες του συστήματος να επιλέξει κάποιον διεφθαρμένο για να τον "πυροβολήσει", σήμερα δεν χρειάζεται καν να ψάξει. Με "κλήρωση" να πυροβολεί κάποιος εναντίον των σημερινών μεγαλοεπιχειρηματιών ή των ανώτατων κρατικών λειτουργών, δύσκολα θα πετύχει κάποιον αθώο. Τα επιχειρήματα όμως μένουν και οι στόχοι είναι πολλοί και αυτό τρομοκρατεί το σύστημα. Γι' αυτόν τον λόγο έκλεισαν τον "φάκελο" 17 Νοέμβρη άρον-άρον. Γι' αυτόν τον λόγο θέλουν να παραμείνουν στη λήθη τα "επιχειρήματά" της. Γι' αυτόν τον λόγο έκλεισαν στη φυλακή εκείνους τους απίθανους αγράμματους σαν συγγραφείς εκείνων των πραγματικά πολύπλοκων κειμένων.Η σημερινή τρομοκρατία έχει διαφορετικούς στόχους. Στόχος της σήμερα είναι ο ίδιος ο λαός. Δεν έχουν ιδεολογία, γιατί έχουν αλλάξει τα κοινωνικά δεδομένα και η ιδεολογία είναι επικίνδυνη για τους ιδιοκτήτες των τρομοκρατικών "οργανώσεων" και άρα για τους εξουσιαστές. Η ιδεολογία δεν μπορεί να λειτουργήσει με τον "κάθετο" τρόπο. Η ιδεολογία μπορεί να διχάσει "οριζόντια" πλέον τον λαό. Ένας τέτοιος διχασμός είναι επικίνδυνος για το σύστημα, γιατί μπορεί να απομονώσει τους διεφθαρμένους εξουσιαστές από τον λαό και άρα να τους στοχοποιήσει. Γι' αυτόν τον λόγο επέλεξαν τη γυμνή ιδεολογικά τυφλή τρομοκρατία. Την τρομοκρατία, που θα εμπλέκει στο κόστος της και τον λαό. Την τρομοκρατία, που θα κοστίζει σε αίμα απλών πολιτών.Ποιος είναι ο στόχος αυτής της τρομοκρατίας; Η δημιουργία συνθηκών "βάλτου", που θα σπρώξει τον λαό στα "χέρια" των εξουσιαστών. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Η τρομοκρατία θέλει να εμπλακεί σε απευθείας σύγκρουση με την αστυνομία, για να παραστήσουν τα "βουβάλια" αυτού του "βάλτου". Όταν όμως συγκρούονται τα "βουβάλια", την πληρώνουν τα "βατράχια". Αυτό είναι το ζητούμενο. Από αυτήν τη σύγκρουση να επιβαρύνεται ο λαός. Κάθε φορά που θα ενεργεί η τρομοκρατία, να υπάρχει κόστος για τον λαό σε αίμα και σε φόβο. Κάθε φορά που θα αντιδρά η αστυνομία, να έχει κόστος για τον λαό σε βία και επίσης σε φόβο.Αν αυτά τα "βουβάλια" με τη δραστηριότητά τους επιβαρύνουν την καθημερινότητα του πολίτη, τον "σπρώχνουν" προς τα χέρια της εξουσίας. Προς τα "χέρια" αυτών, που η κοινωνία σήμερα αμφισβητεί. Προς τα "χέρια" των ανίκανων πολιτικών, που μπορούν να της υποσχεθούν ασφάλεια από την τρομοκρατία και ηπιότητα από την αντίδραση της αστυνομίας. Προς τα "χέρια" των διεφθαρμένων δικαστικών, που μπορούν να της υποσχεθούν σκληρή τιμωρία των παραβατών του νόμου απ' όποια πλευρά κι αν αυτοί προέρχονται. Οι διεφθαρμένοι και οι κλέφτες θα μπορούν έτσι να επανεμφανιστούν ανάμεσα στον λαό σαν "συμπαραστάτες" και "κλαίοντες". Θα μπορούν να βγουν και να πουν ότι "όλοι μαζί ενωμένοι" θα νικήσουμε την τρομοκρατία. Να μετατρέψουν την τρομοκρατία σε μια "κολυμπήθρα του Σιλωάμ" και ν' αναλάβουν να ηγηθούν αυτής της κοινής προσπάθειας.Αυτό είναι το ζητούμενο αυτής της νέας τρομοκρατίας. Χτυπούν με μανία το "γομάρι" για να του λείψει το "σαμάρι". Ματώνουν το "γομάρι", για να κάνουν πολύτιμο το "σαμάρι". Προσπαθούν να πανικοβάλουν το "γομάρι", για να καλέσει τον υπερατλαντικό "βοσκό" να το σώσει. Επιδίωξή τους είναι να "εγκλωβίσουν" τον λαό στην ομηρία αυτών που μπορούν να τον προστατεύσουν από το κόστος της τρομοκρατίας και είναι οι ίδιοι οι εξουσιαστές. Ταυτόχρονα, στο επίπεδο των εντυπώσεων αυτή η τρομοκρατία προσπαθεί να "πείσει" τον λαό ότι η εξουσία είναι μόνον αυτό που βλέπουν οι ίδιοι. Ότι η "κακή" εξουσία είναι μόνον η αστυνομία. Η υπόλοιπη εξουσία είναι προφανώς "καλή". Προσπαθούν να τον πείσουν να βλέπει μέχρι εκεί που "φτάνει" η δική τους "ματιά".Είναι θέμα χρόνου λοιπόν να περιμένουμε ένα χτύπημα μαζικό, για να πειστεί ο λαός ότι κινδυνεύει και ότι δεν μπορεί να τον προστατεύσει η αστυνομία, την οποία διαβάλλουν συστηματικά. Ένα χτύπημα, που θα κάνει τον λαό να βλέπει με συμπάθεια τόσο τους υπάρχοντες εξουσιαστές όσο και την "έξωθεν" αμερικανική "βοήθεια". Η πρόσφατη αποτυχημένη απόπειρα στα γραφεία της Citibank στην Κηφισιά ήταν πολύ "μελετημένη" επιλογή απ' όλες τις απόψεις. Γιατί; Διότι ήταν ένα χτύπημα κατά του λαού-"γομαριού" και ταυτόχρονα συνδεόταν με τις ΗΠΑ και άρα με τον "βοσκό" που μπορεί να μας "σώσει".Ήταν πολύ μελετημένη επιλογή για δύο λόγους. Το χτύπημα θα ήταν μαζικό, αλλά θα γινόταν σε μια περιοχή-σύμβολο πλούτου της πρωτεύουσας. Δεν επιλέχθηκε μια φτωχή περιοχή, ώστε το μαζικό έγκλημα να εξαγριώσει τους άπειρους φτωχούς εναντίον των πλουσίων και άρα και εναντίον των εξουσιαστών. Ήταν ένα χτύπημα κατά του λαού, αλλά που δεν θα τον δίχαζε σε πλούσιους και φτωχούς. Ήταν ένα χτύπημα, το οποίο θα έδινε "μάρτυρες" στους πλούσιους και άρα και συμπάθειες. Θα τους έδινε το "άλλοθι" να καλέσουν σε βοήθεια τον αγαπημένο τους "βοσκό". Θα έπειθε τον κόσμο ότι ήταν εξαιρετικά ανασφαλής.Αυτά τα συμπεράσματα ήταν το ζητούμενο και είναι βέβαιο ότι θα εξάγονταν πολύ εύκολα. Όταν κινδυνεύουν οι πλούσιοι, πόσο ασφαλείς μπορούν να αισθάνονται οι φτωχοί; Όταν κινδυνεύουν τα αμερικανικά συμφέροντα, ποιος μπορεί ν' αμφισβητήσει το δικαίωμα των Αμερικανών να σπεύσουν να τα προστατεύσουν; Το επόμενο χτύπημα, δηλαδή, της νέας τρομοκρατίας είναι βέβαιο ότι θα γίνει με αυτήν τη λογική. Δεν θα γίνει ούτε στην Κυψέλη ούτε στο Αιγάλεω. Θα γίνει σε πλούσια περιοχή της πρωτεύουσας.Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Κάποιοι ανώτατοι πολιτικοί και πολιτειακοί παράγοντες τρίβουν τα χέρια τους με τη σημερινή τρομοκρατία. Είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν κάποιους όμοιούς τους, για να σωθούν ως σύνολο. Είναι βέβαιο ότι έχουν αρχίσει να κάνουν "πρόβες" θρήνου μπροστά στους καθρέπτες τους για να δώσουν καλή "παράσταση", όταν θα βγουν στα μπαλκόνια. Ανησυχούν, που ακόμα δεν χύνεται άφθονο ανθρώπινο αίμα, γιατί δεν έχουν εξασφαλίσει ακόμα τον λόγο και την αιτία για να βγουν και να κλάψουν δημόσια. Να βγουν σαν τον Μητσοτάκη, που "έκλαιγε" τον συγγενή Μπακογιάννη, γνωρίζοντας ότι είχε "σωθεί" άπαξ με το αίμα του.Αυτό περιμένουν όλοι οι διεφθαρμένοι. Να αποπροσανατολιστεί ο λαός, ώστε οι ίδιοι να διαφύγουν της προσοχής του. Σε μια κοινωνία, δηλαδή, όπου όλοι "βλέπουν" τους διεφθαρμένους, ν' αρχίσουν να λειτουργούν σαν "τυφλοί". Σε μια κοινωνία, όπου στα πλούσια προάστιά των πόλεών της δεν κατοικούν βιομήχανοι ή φεουδάρχες αλλά κοινοί διεφθαρμένοι δημόσιοι υπάλληλοι, το πρόβλημα εντοπίζεται στους νεαρούς αστυνομικούς της πείνας. Σε μια κοινωνία, όπου οι διεφθαρμένοι πολιτικοί και δικαστικοί "Ρόκοι" εξακολουθούν να ζουν σαν πλούσιοι Celebrities, χωρίς να τους ενοχλεί κανένας, κάποιοι πυροβολούν στο "γάμο του Καραγκιόζη".Σ' ό,τι αφορά τις ίδιες τις οργανώσεις αυτών των διαφορετικών τρομοκρατικών εκδοχών και πάλι θεωρούμε ότι τα πράγματα είναι απλά. Την άποψή μας για τη 17 Νοέμβρη την έχουμε δημοσιοποιήσει πολύ πριν την "εξάρθρωσή" της. Τη θεωρούσαμε πάντα μια οργάνωση επαγγελματιών δολοφόνων ξένων μυστικών υπηρεσιών. Μια οργάνωση της CIA και της Μοσάντ …για να ακριβολογούμε. Γι' αυτόν τον λόγο παρέμεινε απόλυτα "κλειστή" και ταυτόχρονα απόλυτα "αξιόμαχη", παρ' όλη τη μακρόχρονη τρομοκρατική "παρουσία" της.Κάποιο ξένο "διευθυντήριο" επέλεγε την πολιτική στρατηγική, κάποιοι άλλοι τοπικοί "διανοούμενοι" υπάλληλοι αναλάμβαναν τη συγγραφή των ιδεολογικών "επιχειρημάτων" και κάποια ξένα "παιδιά" ερχόταν στην Ελλάδα για λίγες μέρες να κάνουν τη βρόμικη "δουλειά" και να φύγουν. Κάποιοι ξένοι δηλαδή αποφάσισαν ότι τους "συμφέρει" ο θάνατος του Μπακογιάννη, κάποιοι Έλληνες "εργολάβοι" της ιδεολογίας ανέλαβαν να το "δικαιολογήσουν" και κάποιοι επίσης ξένοι δολοφόνοι ανέλαβαν να τον εκτελέσουν. Όλοι επαγγελματίες και όλοι ειδικοί στη δουλειά τους. Ελάχιστοι γνώριζαν τι συμβαίνει στο σύνολο της δραστηριότητας της οργάνωσης. Ακόμα κι αυτοί που επωφελούνταν από τη δράση της δεν γνώριζαν τα "δώρα" των αφεντικών πριν τα πάρουν ως "μάννα" εξ’ ουρανού.Για τον Ε.Α. πιστεύουμε τα ίδια πράγματα, αλλά αντιλαμβανόμαστε τις διαφορετικές ανάγκες μεταξύ των οργανώσεων. Πιστεύουμε ότι και αυτή η οργάνωση ανήκει στα ίδια "ευαγή" ιδρύματα της CIA και της Μοσάντ. Απλά είναι μια πιο "ανοικτή" οργάνωση από τη 17 Νοέμβρη, γιατί έχει διαφορετικούς στόχους. Επιδιώκει η ίδια να φαίνεται "ανοικτή", γιατί θέλει να πάρει μορφή "βουβάλου" και άρα να έχει μέγεθος που να δικαιολογεί πολεμική εμπλοκή με την αστυνομία. Θεωρούμε ότι είναι μια μείξη ελληνικού παρακράτους, αφελών κουκουλοφόρων-γόνων πλούσιων παρακρατικών και ξένων επαγγελματιών δολοφόνων. Υπάρχει δηλαδή ένα εκτεταμένο δίκτυο προσώπων, το οποίο απλά "φιλοξενεί" επαγγελματίες, για να κάνουν αυτό το οποίο συμφέρει το παρακράτος και πρέπει να γίνει χωρίς λάθη, για να μην υπάρχουν ανεπιθύμητες και αποκαλυπτικές συλλήψεις. Αυτός είναι ο μόνος τους φόβος, εφόσον ο στόχος τους είναι η αστυνομία.Αυτό είναι πολλαπλά χρήσιμο για όλους αυτούς, εφόσον "διαιρεί" κατά πολύ το ρίσκο και το κόστος για τους συμμετέχοντες. Είναι πολύ χρήσιμο ιδιαίτερα για τους παρακρατικούς, εφόσον τους απαλλάσσει από τη βρόμικη δουλειά. "Συνοδοί" δολοφόνων γίνονται και όχι "εκτελεστές". Δεν χρειάζεται οι "Κοντζαμάνηδες" να πάρουν τα "τρίκυκλα" —όπως στο παρελθόν— με κίνδυνο να συλληφθούν. Θα αναλάβουν επαγγελματίες τη δύσκολη δουλειά.Κάποιοι αφελείς κουκουλοφόροι θα κάνουν θεαματική την εμφάνιση της οργάνωσης —για να μπορούν να προβάλουν τα ξένα ΜΜΕ την Αθήνα σαν Βαγδάτη— και κάποιοι επαγγελματίες δολοφόνοι θα την κάνουν αποτελεσματική. Ως οργάνωση δεν πρέπει να έχει καθόλου δομή και πολύ περισσότερο δεν πρέπει να έχει προσωποποιημένη δομή. Το πιο πιθανό είναι, τα κύρια μέρη που τη συνθέτουν —για λόγους ασφαλείας—, να είναι ασύνδετα μεταξύ τους.Δεν συμμετέχουν δηλαδή πολλοί ταυτόχρονα τόσο στους σχεδιασμούς όσο και στην εκτέλεση των χτυπημάτων. Συμπράττουν διαδοχικά, χωρίς απαραίτητα να γνωρίζουν εκ των προτέρων τι συμβαίνει ή τι θα συμβεί. "Μπαίνουν" στην πορεία. Εκ των υστέρων δηλαδή "συνεργασία". Κάποιοι αποφασίζουν μόνοι τους πού θα χτυπήσουν ως επαγγελματίες και από εκεί και πέρα ζητάνε από τους άλλους τη βοήθεια που προβλέπεται ότι μπορεί να δώσει ο καθένας. Από κάποιους ζητάνε "συνοδεία" και από κάποιους άλλους "επιχειρηματολογία". Ζητάνε κάποιους "κουκουλοφόρους" να τους βοηθήσουν στην ασφάλεια του προαποφασισθέντος χτυπήματος και από κάποιους άλλους "ιδεολόγους" να το "δικαιολογήσουν".Επειδή δεν κάνουν επιλεκτικές πολιτικές "κινήσεις" πάνω σε μια "σκακιέρα", δεν έχουν ανάγκη τον ιδεολογικό "εγκέφαλο", που θα τις δικαιολογήσει. Τον "εγκέφαλο", που θέλει χρόνο για να "δέσει" μια επιχειρηματολογία, η οποία θα εξυπηρετεί τις επιδιώξεις τους. Τον "εγκέφαλο", που μπορεί να διατυπώσει ενστάσεις για ένα δύσκολο χτύπημα, δηλώνοντας αδυναμία να το "ντύσει" ιδεολογικά. Τον "εγκέφαλο", που πρέπει ν' αντιμετωπίσει προκαταβολικά όλες τις αντιδράσεις απέναντι στο "χτύπημα". Αυτό θέλει αρκετό χρόνο προετοιμασίας πριν το χτύπημα και άμεση συμμετοχή σ' αυτό παραγόντων, οι οποίοι δεν εμπλέκονται στο επιχειρησιακό του μέρος. Γι' αυτόν τον λόγο οι παλαιού τύπου οργανώσεις τύπου 17 Νοέμβρη δεν είχαν τη δυνατότητα να κάνουν πολλά χτυπήματα και με μεγάλη συχνότητα.Αντίθετα ο Ε.Α. δεν έχει τέτοια προβλήματα. Δεν απαιτείται ούτε χρόνος ούτε συμμετοχή "εγκεφάλων" για το κάθε χτύπημά του. Μπορούν να "χτυπούν" κάθε μέρα. Κάτω από μια διατυπωμένη "αντιπαλότητα" με την αστυνομία, απλά ενεργούν εναντίον της. Τα κοινά συμφέροντα τους "ενώνουν", ώστε να υπάρχει συνεργασία σε ένα "φιλικό" περιβάλλον και από εκεί και πέρα η οργάνωση "χτυπάει" χωρίς απαραίτητα να γνωρίζουν όλοι ποιος θα χτυπήσει ποιον και με ποιο τρόπο. Γνωρίζουν το γιατί του "χτυπήματος" και αυτό αρκεί. Έτσι κι αλλιώς υπάρχει συγκεκριμένη επιχειρηματολογία, που δικαιολογεί τις συγκεκριμένες επιλογές και αυτό αρκεί για να "πειστεί" ο μηχανισμός ν' ακολουθήσει την ηγεσία του. Τους συμφέρει όλους το οποιοδήποτε "χτύπημα" επιχειρηθεί εναντίον της αστυνομίας και αυτό αρκεί.Αυτός, δηλαδή, που γράφει την "επαναστατική" προκήρυξη, μπορεί να μην γνωρίζει καν ότι επίκειται "χτύπημα". Μπορεί να το μαθαίνει από την τηλεόραση, όπως το μαθαίνει ο τελευταίος πολίτης. Το μαθαίνει και μετά τον ενημερώνουν για κάποιες λεπτομέρειες του περιστατικού, ώστε να εμφανίζεται σαν "αυτόπτης" μάρτυρας του χτυπήματος. Απλά πράγματα. Άλλοι χτυπούν και μετά κάνουν παραγγελία. …"Γράψε τα γνωστά", …"Ξέρεις εσύ, αυτά που γράφονται σ' αυτές τις περιπτώσεις".Κατά τη γνώμη μας ο συντάκτης των προκηρύξεων του Ε.Α. είναι κάποιος παρακρατικός ανώτατος υπάλληλος. Μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε κρατικοδίαιτος μεγαλοαστός αυτός ο άνθρωπος. Θα μπορούσε να είναι πανεπιστημιακός, πολιτικός ή ακόμα και δικαστικός. Γιατί το λέμε αυτό; Γιατί αυτό "αναδίδουν" τα κείμενα του. "Ζέχνουν" τα κείμενα από τη "τζάμπα μαγκιά" των κρατικοδίαιτων. Των υψηλόμισθων υπαλλήλων, οι οποίοι έχουν λύσει το πρόβλημα της καθημερινής επιβίωσης και θέλουν να προστατεύσουν τα κεκτημένα τους. Αυτών, που με τις "πλάτες" του συστήματος και από την ασφάλεια του καναπέ αρέσκονται να παριστάνουν και τους "ήρωες" του δρόμου. Οι χορτάτοι, που νομίζουν ότι θα μπορούσαν άνετα να είναι οι επαναστάτες "Τσε" της κοινωνίας.Όμως, αυτός ο "καναπές" δεν κρύβεται. Δεν μπορεί να κρυφτεί. Οι "δρόμοι" έχουν κώδικες απαράβατους, τους οποίους δεν τους γνωρίζουν οι "ήρωες" των καναπέδων. Ο βασικότερος κανόνας αυτού του "κώδικα" είναι αυτός της ταπεινότητας. Όταν συμμετέχεις σε δολοφονικές πράξεις, παίρνεις ρίσκο. Το ρίσκο του να συλληφθείς. Όταν οι δολοφονικές αυτές πράξεις στρέφονται εναντίον αθώων ανθρώπων, το ρίσκο αυτό γίνεται τεράστιο. Αυτό το τεράστιο ρίσκο σου "επιβάλει" την ταπεινότητα. Ο "δρόμος" τιμωρεί το θράσος. Ο "δρόμος" το μισεί θανάσιμα το θράσος. Το μισεί πιο πολύ και από την ίδια την πράξη. Το μισεί και το τιμωρεί όπου το βρει εύκαιρο.Όταν σκοτώνεις αθώους ανθρώπους, φοβάσαι την οργή αυτών που θρηνούν και δεν πρόκειται να σε ξεχάσουν ποτέ. Φοβάσαι την οργή της ίδιας της κοινωνίας, η οποία επίσης δεν πρόκειται να σε ξεχάσει ποτέ. Αυτό το "ποτέ" σε αναγκάζει να εμφανίζεσαι σαν ταπεινός, ακόμα κι αν δεν είσαι. Γιατί; Διότι η κοινωνία θα σε σκοτώσει με την πρώτη ευκαιρία. Γιατί, αν συλληφθείς, θα σου βιάσει την ψυχή και το σώμα και μετά θα σε σκοτώσει. Αυτήν την κοινωνία —αν αποκαλυφθείς— θα τη βρεις μπροστά σου, όπου κι αν καταλήξεις. Μέλη της κοινωνίας δεν είναι μόνον οι νοικοκυραίοι, που θρηνούν τα θύματα. Μέλη της κοινωνίας είναι και οι πορτοφολάδες και οι διαρρήκτες και όλοι οι εγκληματίες των φυλακών.Όταν θα πας φυλακή, αυτοί θα σε "καθαρίσουν". Θα σε "καθαρίσουν", επειδή για λόγους πολιτικής "πλάκας" πήγες και σκότωσες ένα εικοσάχρονο παιδί, το οποίο απλά για λόγους επιβίωσης πήγε και κατατάχθηκε στην αστυνομία. Ένα αθώο παιδί, το οποίο δεν διαφέρει από τα αδέρφια τους ή τα παιδιά τους και για τα οποία θα εγκληματούσαν εύκολα, προκειμένου να τα προστατεύσουν και να τα διατηρήσουν στη ζώνη της "καθαρότητας". Θα σε "καθαρίσουν" οι ίδιοι, που ανέλαβαν να "καθαρίσουν" για λογαριασμό της κοινωνίας τους "Δουρήδες".Αυτοί θα σε "καθαρίσουν". Αυτοί, που, άσχετα για τον λόγο για τον οποίο εγκλημάτησαν, δεν είναι κτήνη και μισούν τα κτήνη, όπως η υπόλοιπη κοινωνία. Αυτοί, που μπορεί να κυνηγιούνται με την αστυνομία, αλλά γνωρίζουν ότι "παίζουν" σε ένα παιχνίδι με συγκεκριμένους ρόλους και κανόνες. Αυτοί όλοι, έχοντας μια ειδική συναίσθηση των "χρεών" τους απέναντι στην κοινωνία, μπορούν να κάνουν τη "βρόμικη" δουλειά ως κοινωνική προσφορά, για να προστατεύσουν την καθαρότητα της υπόλοιπης κοινωνίας.Όλα αυτά τα αγνοούν οι "ήρωες" του καναπέ. Οι χολερικοί, που, μπροστά σε ένα μπολ με πατατάκια, φαντασιώνονται "επαναστάσεις". Οι εκ του ασφαλούς κοινωνικοί "επαναστάτες", που είναι θρασείς, γιατί γνωρίζουν ότι η μη συμμετοχή τους στα περιστατικά τούς απαλλάσσει από πολλά ρίσκα και ευθύνες και ως εκ τούτου "λεονταρίζουν" χωρίς κόστος. Η αποθέωση του "ευνούχου". Του "ευνούχου", που τον εκμεταλλεύονται οι επαγγελματίες δολοφόνοι. Εμείς κάναμε την επικίνδυνη "δουλειά", βγες τώρα και κάνε εσύ εκ του ασφαλούς τον "κυνηγό".Αυτός ο τζάμπα "λεονταρισμός" είναι αυτός ο οποίος αποκαλύπτει την "καταγωγή" του συντάκτη. Είναι κρατικοδίαιτος μεγαλοαστός. Μόνον αυτοί μπορούν να υποτιμούν τόσο πολύ τη ζωή των ανθρώπων, επειδή απλούστατα δεν προλαβαίνουν να κάνουν τίποτε άλλο από το να "θαυμάζουν" τους εαυτούς τους. Οι μόνοι και πιο πιστοί θαυμαστές του εαυτού τους. Επιπλέον, το ίδιο κείμενο "δείχνει" ότι ο συντάκτης του εκτός από χορτάτος μεγαλοαστός είναι ταυτόχρονα και επαγγελματίας "αριστερός" και γηραλέος.Σ' ό,τι αφορά το "αριστερός", αυτό το οποίο καταλαβαίνουμε είναι το εξής: Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει συνολικά την αστυνομία είναι ο τρόπος με τον οποίο ένας "κτηνοτρόφος" αντιλαμβάνεται τα "ζώα" του. Τα αναλώσιμα, τα οποία τα αντιλαμβάνεται ως περιουσία του και τα συντηρεί για να πλουτίζει ο ίδιος. Τα αναλώσιμα, που χαίρεται να τα τρομάζει, ακόμα κι αν δεν τα οδηγεί όλα στη "σφαγή". Υποτιμά δηλαδή τους αστυνομικούς ως κλάδο εργαζομένων, οι οποίοι εργάζονται για ελάχιστα χρήματα κάτω και από τη δική του εξουσία και αποτελούν "αναλώσιμα". "Αναλώσιμα", τα οποία προφανώς τα χρησιμοποίησε και ο ίδιος για να "προοδεύσει". "Αναλώσιμα" ασήμαντων, τα οποία είναι χρήσιμα για τους "σημαντικούς" σαν τον ίδιο. Τέτοια "πρόοδο", που να στηρίζεται στην απλή αντιαστυνομική δράση, μόνον οι "αριστεροί" έχουν να επιδείξουν στην Ελλάδα.Σ' ό,τι αφορά το δεύτερο, που αφορά την ηλικία του, συμβαίνει το εξής: Μπροστά στο θάνατο υπάρχει σεβασμός. Μπροστά στο θάνατο ενός νέου, ακόμα παραπάνω. Ο τρόπος με τον οποίο περιγράφει τις τελευταίες στιγμές του νεαρού αστυνομικού, πριν αυτός πέσει στο έδαφος —και χωρίς να γνωρίζει αν αυτές οι στιγμές είναι οι τελευταίες ενός νεαρού ανθρώπου— αποτελούν ύβρη για τον άνθρωπο. Μόνον ένα κτήνος μπορεί να τις περιγράψει με τόση απαξίωση. Αυτό το κτήνος όμως δείχνει και μια ασυνήθιστα μεγάλη ηδονή στην περιγραφή του.Αυτή η ηδονή αποκαλύπτει την ηλικία του συντάκτη. Την ηδονή του γηραλέου, ο οποίος μισεί τα νιάτα. Την ηδονή αυτού που χαίρεται με την εξουσία του, επειδή μπορεί να πάρει από κάποιον άλλο άνθρωπο το αγαθό, το οποίο ο ίδιος δεν διαθέτει. Το υπέρτατο αγαθό για έναν άνθρωπο. Το αγαθό της νεότητας. Το αγαθό, το οποίο μπορεί τη μεγαλύτερη "επιτυχία" να την κάνει να φαίνεται σαν μια "πορδή". Πιστεύουμε ότι όλοι αυτοί έχουν στήσει "ενέδρα" στη γενιά του Αλέξη. Σκότωσαν τον Αλέξη, για να παρασύρουν στο θάνατο ολόκληρη τη γενιά του. Στο ίδιο "στρατόπεδο" ανήκουν τόσο και οι "δεξιοί" που μας κυβερνούν όσο και οι διάφοροι "αριστεροί", οι οποίοι προσπάθησαν να βγάλουν την "άοπλη" γενιά του Αλέξη στο δρόμο, για να συγκρουστεί με την "ένοπλη" εξουσία.Όλοι αυτοί, ανάμεσα στους οποίους βρίσκεται και ο συντάκτης των "τρομοκρατικών" προκηρύξεων του Ε.Α., αντιπροσωπεύουν μια συγκεκριμένη γενιά, η οποία έχει πάρει τις αποφάσεις της για την επόμενη. Αντιπροσωπεύουν τη γενιά που σήμερα κυβερνά. Ο νεαρός αστυνομικός, ο οποίος έπεσε θύμα της δολοφονικής επίθεσης, ανήκει στη γενιά του Αλέξη. Στη γενιά, που αυτήν τη στιγμή διαθέτει τη μεγαλύτερη ποσότητα του υπέρτατου ανθρώπινου κεφαλαίου και οι προηγούμενοι θέλουν να την υποτάξουν στην "επιτυχία" τους. Στη γενιά την οποία, αν υποτάξουν στη φτώχεια, θα εξακολουθήσουν ν' απολαμβάνουν οι ίδιοι τον πλούτο τους.Οι "γεροντογκόμενοι", που με ένα μπουκέτο επαναστατικές "δάφνες" και μια χούφτα Viagra περιφέρονται ακόμα ανάμεσα στη νεολαία. Οι κουρασμένοι και φθαρμένοι υπερ-μεσόκοποι "επαναστάτες", οι οποίοι επιμένουν να φέρονται σαν "θεία βρέφη" της εξουσίας και αποκλειστικοί φορείς της όποιας "ανανέωσης". Τριάντα χρόνια βρίσκονται στην εξουσία και ακόμα νομίζουν ότι φωνάζουν πίσω από τα κάγκελα του Πολυτεχνείου. Ακόμα νομίζουν ότι είναι ανεύθυνοι για τα όσα συμβαίνουν. Ακόμα νομίζουν ότι οι τεράστιοι μισθοί που εισπράττουν —μετά από δικούς τους υπολογισμούς— είναι "δώρα" ευγνωμοσύνης του λαού.Οι άνθρωποι, που έγιναν μεσήλικες και δεν καταλαβαίνουν ότι είναι κοντοί και όχι μικροί, που κάποτε θα μεγαλώσουν. Οι άνθρωποι, που έγιναν μεσήλικες και δεν καταλαβαίνουν ότι είναι κουτοί και όχι "ανώριμοι", που κάποτε θα ωριμάσουν. Οι άνθρωποι, που έγιναν μεσήλικες και δεν καταλαβαίνουν ότι είναι χολερικοί σπυριάρηδες και όχι έφηβοι με ακμή. Αυτοί σκότωσαν τον Αλέξη, για να το εκμεταλλευτούν και αυτοί οι ίδιοι είναι που ποντάρουν στο "θάνατο" της γενιάς του, για να σώσουν τη δική τους. Οι Κωστάκηδες, οι Γιωργάκηδες, οι Ντόρες και οι Αλαβάνοι "λούστηκαν" με αυτό το αίμα, για να "ανανεωθούν".Η γελοία γενιά του Πολυτεχνείου, που μας κυβερνάει σήμερα. Οι άχρηστοι, που τα ξεπούλησαν όλα. Οι κλέφτες, που ανακάλυψαν τα Ferrari μαζί με την ακράτεια. Οι τεμπέληδες, που μας αφήνουν ακμαίους "δείκτες" μόνον στη χοληστερίνη τους. Οι ανίκανοι, που, αφού βύθισαν το "πλοίο" της οικονομίας, προσπαθούν να σωθούν προσωπικά με τις "λέμβους" των πρόωρων συντάξεων. Η γενιά που την πληρώσαμε, μας έκλεψε και σύντομα θα μας ζητήσει να πληρώσουμε και τις συντάξεις της. Η γενιά, που, όταν ήταν νέα, "σκότωσε" τους προηγούμενους, γιατί ήταν γέρικα "άλογα" και σήμερα δεν μπορεί να δεχθεί ότι είναι ένα ψωραλέο "άλογο", που πλησιάζει η σειρά του. Η γενιά, που έφαγε τις συντάξεις της προηγούμενης και ξεπούλησε το δημόσιο κεφάλαιο όλων των γενεών.Η ηγεσία αυτής της γενιάς σήμερα συνεργάζεται με τους ξένους ιμπεριαλιστές, προκειμένου να επιτύχει τους στόχους της. Έστω και με τα όπλα ξένων προτιμά να παραμείνει στην εξουσία. Έστω και διαπράττοντας το μέγα έγκλημα της προδοσίας, δεν εννοεί να την αφήσει. Αυτή η ηγεσία εξουσιαστών, που σήμερα κινδυνεύει να πάει στη φυλακή, επιδιώκει την αποσταθεροποίηση, η οποία θα "παγώσει" τον χρόνο υπέρ των συμφερόντων της.Μόνον η αποσταθεροποίηση τους σώζει, γιατί μόνον αυτή θα "σβήσει" τις κλοπές τους. Μόνον η παρουσία ξένων στρατιωτικών δυνάμεων μπορεί να κάνει τον κόσμο να ξεχάσει τις προμήθειες, τα "δομημένα", τα Βατοπέδια και τα "φακελάκια" της. Τρέμουν την αλλαγή της εξουσίας και την μετάβασή της στην επόμενη γενιά, γιατί, αυτοί οι οποίοι "ξεκίνησαν" την πορεία τους πίσω από τα κάγκελα του Πολυτεχνείου, κινδυνεύουν να την ολοκληρώσουν και πάλι πίσω από κάγκελα. Τα κάγκελα του Κορυδαλλού."Ψωμάκι" γλυκό έφαγαν από την "τρομοκρατία" της 17 Νοέμβρη και το ίδιο επιθυμούν να συνεχίσουν να κάνουν από την νέα τρομοκρατία του Ε.Α.. Νιάτα χτυπάνε, όταν χτυπάνε το επιχειρησιακό σκέλος της αστυνομίας. Νιάτα προκαλούν να βγουν στο δρόμο, να συγκρουστούν με την αστυνομία, για να εμπλέξουν τη νέα γενιά σε "εμφύλιο". Σε έναν "εμφύλιο", ο οποίος θα φέρει στη χώρα μας και πάλι τους ξένους "σωτήρες". Στις δικές τους σφαίρες απαντάνε με σφαίρες, όπως δηλώνει ο θρασύς "ιδεολόγος" της "επαναστατικής" οργάνωσης. Απαντάνε με σφαίρες, μέχρι να παρασύρουν τους νέους στον όλεθρο. Εμείς προτείνουμε στη νεολαία να δείξει ψυχραιμία και αυτοσυγκράτηση και στις πορδές να απαντήσει με πορδές.
Τραϊανού Παναγιώτης
Πρόεδρος του ΕΑΜ β'
αναρτηθηκε απο αργυρη σιδερη σαββατο 28/2/09

Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2009

Ο αρχαιοελληνικός δρόμος του μεταξιού

Η περασμένη χρονιά ανήκε αναμφίβολα στην Κίνα. Ηταν η χρονιά των Ολυμπιακών Αγώνων της, η χρονιά που μας προμήθευσε ντόπες, η χρονιά που ξύπνησε στον κόρφο της το Θιβέτ, η χρονιά που τη θυμήθηκε με θυμό ο Εγκέλαδος... Χρονιά κορύφωσης για την πρώτη σε πληθυσμό και τέταρτη σε έκταση χώρα της Γης, για καλό ή για κακό.Πριν από λίγες ημέρες ξανακοίταξα προσεκτικά τη θέση της στον χάρτη. Θυμήθηκα σαν χθες το ανάγλυφο της χώρας, όπως το είδα σε ένα πάρκο «της Κίνας σε μινιατούρα», κατά την εκεί επίσκεψή μου προ δεκαετίας. Βαδίζοντας μεταξύ του Σινικού Τείχους και της Λάσας του Θιβέτ, είχα ρωτήσει τον ξεναγό μας πώς λένε την Ελλάδα στη γλώσσα τους. Μου αποκρίθηκε: «Σελλά» (λαρισινή προφορά). Ξαφνιασμένος, τον ρώτησα αν αυτή η λέξη έχει κάποιο άλλο νόημα στα κινέζικα. «Οχι» μου είπε «αλλά Αιγαίο σημαίνει Θάλασσα της Αγάπης»...Η απορία για τις συμπτώσεις με συνόδεψε όλα τα επόμενα χρόνια. Ιδιαίτερα η ομοιότητα του Σελλά με το προομηρικό όνομα Σελλάς (Χώρα του Φωτός) της χώρας μας, με έκανε να φαντάζομαι απογόνους των Αργοναυτών σε ρόλο Μάρκο Πόλο. Βέβαια, ο Αριστέας ο Προκοννήσιος, ο ποιητής του 7ου αιώνα π.Χ. και συγγραφέας των Αριμασπείων Επών, είχε περιηγηθεί μεγάλο μέρος της Ασίας- αλλά είχε φθάσει στην άλλη της άκρη; Η βεβαιότητα του Αλεξάνδρου ότι μετά την Ινδία ο κόσμος τελείωνε, δεν άφηνε περιθώρια για κάτι τέτοιο. Ακόμη και έτσι όμως αυτό δεν σήμαινε ότι δεν θα το έκανε κάποιος επόμενος «για λογαριασμό του». Και, όντως, το λαμπύρισμα της δάδας στα Ιμαλάια φώτισε κάτι που είχα παραβλέψει.Οταν η Ευρώπη συνάντησε την Κίνα Τυπικά, ο Αλέξανδρος κατέκτησε και κράτησε την αυτοκρατορία του Δαρείου για μόλις εννέα χρόνια (334-323 π.Χ.), αλλά το σοκ που επέφερε στην ιστορία αυτού του κόσμου έμελλε να κρατήσει αιώνες. Χάρη στην αίγλη του ονόματός του, οι επίγονοι κατόρθωσαν μετά τον θάνατό του να κρατήσουν για δύο αιώνες τα φέουδα που μοιράστηκαν, παρά τους συνεχείς πολέμους μεταξύ τους. Χαρακτηριστικό είναι ότι ο Πείθων που είχε αναλάβει τις ινδικές κτήσεις στην κοιλάδα του Ινδού και ο Εύδεμος που είχε πάρει τη διοίκηση του Παντζάμπ έμειναν στις κτήσεις τους ως το 316 π.Χ., για να πάρει τη θέση τους η ινδική δυναστεία του Τσαντραγκούπτα Μαουρία.Ως τον πρώτο αιώνα π.Χ.- μας λέει η Ιστορία- τις κτήσεις της Δύσης τις κατέλαβαν οι Ρωμαίοι και εκείνες της Ανατολής οι διάδοχοι των Περσών, Πάρθοι. Σε πείσμα της ιστορίας όμως, οι Ελληνες κατόρθωσαν να συστήσουν στα εδάφη του Αφγανιστάν και του Πακιστάν το ΕλληνοΒακτριανό βασίλειο (206-140 π.Χ.) και να το επεκτείνουν ανατολικά, συστήνοντας το Ελληνο-Ινδικό βασίλειο (180 π.Χ.- 10 μ.Χ.) Τότε, με τα πρώτα κύματα των Ούννων (Ξιον Γκνου για τους Κινέζους) να σαρώνουν τα πάντα, τελείωσε το παιχνίδι εξουσίας των Ελλήνων.Οσο για τους Κινέζους... γνωρίζαμε μόνο ότι οι στρατιώτες του Ευθύδημου (με πρωτεύουσα την Αντιόχεια τη Μαργιανή και ορμητήριο την Αλεξάνδρεια την Εσχάτη) είχαν εξερευνήσει τις ερημιές στο τωρινό κινεζικό Τουρκεστάν. Ο Στράβων έγραψε χαρακτηριστικά ότι οι Ελληνο-Βακτριανοί «επέκτειναν την αυτοκρατορία τους μακριά ως την Κίνα και τους Φρύνους (βλ. www.perseus.tufts.edu/cgibin/pte xt? lookup=Strab. +11.11.1 στο Διαδίκτυο). Αλλά λεπτομέρειες για εμπορικές σχέσεις δεν ανέφερε. Τους Κινέζους τους γνώρισαν έμμεσα οι Ρωμαίοι, επειδή εκείνοι πουλούσαν μετάξι στους Πάρθους και οι Πάρθοι στους Ρωμαίους. Η επαφή τους έγινε άμεση μετά το 14 μ.Χ., όταν ο έλληνας πλοίαρχος Εύπαλος έδειξε στον ναύαρχο του Αυγούστου το πώς να εκμεταλλεύεται τους μουσώνες για να συντομεύει το ταξίδι στην Ινδία. Σύμφωνα με τα κινεζικά αρχεία, ως τον 2ο αιώνα οι έλληνες ναυτικοί είχαν φτάσει στο Βιετνάμ και το 166 μ.Χ. επισκέφθηκαν την αυτοκρατορική αυλή του Χουάν Τι, ως απεσταλμένοι του αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου. Από τότε και ως τον Μάρκο Πόλο (1266 μ.Χ.) οι Ευρωπαίοι γνώριζαν ότι ο στεριανός δρόμος για την Κίνα ήταν στα χέρια Ούννων και Μογγόλων.Παράδοξα, συμπτώσεις και ανατροπέςΑυτή η παγιωμένη εικόνα απομόνωσης της Κίνας ανατρέπεται άρδην τα τελευταία χρόνια, από τη διασταύρωση τόσο ιστορικών όσο και αρχαιολογικών ευρημάτων.Σύμφωνα με το αρχείο του κινέζου ιστορικού Σίμα Κιάν, ο αυτοκράτορας Γου αποφάσισε το 138 π.Χ. να στείλει τον πρεσβευτή του Ζανγκ Κιάν στους λαούς της Δύσης, ψάχνοντας για συμμάχους κατά των Ούννων. Εκείνος, έπειτα από την ατυχή σύλληψή του και αιχμαλωσία δέκα χρόνων στα χέρια των Ούννων, δραπέτευσε και διέσχισε την έρημο του Τακλαμακάν για να συναντήσει... τους «Νταϊουάν» (Δαναοί;).Ηταν λευκοί χωρίς λοξά μάτια και είχαν γενειάδες. Ηταν εκτροφείς υπέροχων αλόγων, είχαν πολύ όμορφα κτίρια και αγάλματα, φέρονταν με σεβασμό στις γυναίκες και... τις άκουγαν. Η περιοχή διέθετε 60.000 οικογένειες και 30.000 στρατιώτες. Με βάση τις γεωγραφικές συντεταγμένες που έδινε ο Ζανγκ Κιάν στην αναφορά του, η πόλη που συνάντησε ήταν η Αλεξάνδρεια η Εσχάτη, στα όρια Φεργάνας και Σογδιανής, στο πέρασμα του Παμίρ.Το πολύ περίεργο είναι ότι στην πόλη αυτή έκοβαν ήδη νομίσματα με μια τεχνική που γνώριζαν μόνον οι Κινέζοι. Συγκεκριμένα, οι βασιλείς Αγαθοκλής και Πανταλέων της Βακτρίας είχαν κυκλοφορήσει- γύρω στο 170 π.Χ. - το πρώτο δυτικό νόμισμα «λευκού χαλκού», από κράμα χαλκού- νικελίου σε αναλογία 75/25. Προφανώς, κάποιοι είχαν προλάβει να κάνουν εισαγωγές...Ο Ζανγκ προχώρησε στη Βακτρία και έφθασε ως την Ινδία. Επέστρεψε- έπειτα από μία ακόμη αιχμαλωσία στα χέρια των Ούννων- και πληροφόρησε τον αυτοκράτορα για τα θαυμαστά που είδε. Τον αυτοκράτορα τον ενδιέφερε κυρίως η αγορά των αλόγων που είχαν οι Ελληνες, αλλά μαζί με αυτό ξεκίνησε το αλισβερίσι που, τον 19ο αιώνα, βαφτίστηκε από τον γερμανό μελετητή von Richthofen «δρόμος του μεταξιού».Τους Ελληνες αντικατέστησαν στη συνέχεια οι Σκύθες, οι οποίοι πιεζόμενοι από τους Ούννους εισέβαλαν στη Βακτρία και στην Ινδία, για να δημιουργήσουν την αυτοκρατορία του Κουσάν, ώσπου την περιοχή κατέλαβε η Κίνα (70 μ.Χ.). Τα καραβάνια έφευγαν από την Κίνα με μετάξι, κεραμικά και σιδηρικά και επέστρεφαν με χρυσό, ελεφαντόδοντο και γυάλινα αντικείμενα. Ωστόσο οι επιθέσεις από ληστές ήταν συχνές. Για την προστασία του εμπορίου, το νεότευκτο Σινικό Τείχος επεκτάθηκε δυτικά, ως την έρημο Τακλαμακάν.Τα σημάδια και η μεγάλη έκπληξηΤο πέρασμα των καραβανιών από την έρημο αυτή ανά τους αιώνες άφησε πάμπολλα σημάδια πίσω του. Οι πρώτοι δυτικοί μελετητές που έφθασαν στην περιοχή το 1900- ο Σουηδός γεωγράφος Sven Ηedin και ο Ούγγρος Αurel Stein- βρήκαν πολλά από αυτά, όπως και 2.000 χειρόγραφα που εξιστορούσαν τα δρομολόγια του δρόμου του μεταξιού τους προηγούμενους αιώνες. Ακολουθώντας τον δρόμο στις περιοχές της Κίνας, έβρισκαν παντού επιρροές από την τέχνη των Ελλήνων: Γεωμετρικά σχέδια στα υφαντά και στα κεραμικά, αγάλματα φτερωτών αλόγων, απεικονίσεις του Βούδα με φτερά αγγέλου... αλλά και ζωγραφιές με έλληνες στρατιώτες και Κενταύρους. Πολλοί σύγχρονοι αρχαιολόγοι επιμένουν ότι και ο πήλινος στρατός, που συνόδευσε το 210 π.Χ. τον αυτοκράτορα Κιν στον τάφο, είχε πηγή έμπνευσης τα αγάλματα των Ελλήνων!Αλλά η μεγάλη έκπληξη ήλθε όταν πέρασε το «καθαρτήριο» της Πολιτιστικής Επανάστασης και η Κίνα άρχισε να ανασκάπτει επιστημονικά το παρελθόν της: Η έρημος Τακλαμακάν μόνον έρημη δεν ήταν. Θαμμένες πόλεις βρέθηκαν κάτω από τις αμμοθίνες της και τάφοι με μούμιες άρχισαν να έρχονται στην επιφάνεια. Δεκάδες μούμιες χιλιετηρίδων, τέλεια διατηρημένες από την ξηρασία. Ωστόσο... οι νεκροί δεν ήταν Κινέζοι!Ηταν ψηλοί, κοκκινομάλληδες, με ανοιχτόχρωμα μάτια. Οι πιο παλιοί ανάγονταν στο 1800 π.Χ. και οι πιο πρόσφατοι στο 300 π.Χ. Μεταξύ αυτών ήταν και ένα μωρό ενός έτους, που είχε στη θέση των ματιών του γαλάζιες πέτρες, και κάποιες γυναίκες, του 4ου και 3ου π.Χ. αιώνα, που φορούσαν μυτερά καπέλα όπως οι Αμαζόνες. Τι συνέβαινε; Ποιοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι και πώς ζούσαν σε μια περιοχή τελείως άνυδρη;Για το τελευταίο ερώτημα η απάντηση είναι μάλλον γεωλογική: Η έρημος Τακλαμακάν βρίσκεται πολύ χαμηλότερα από το επίπεδο της θάλασσας και- σε παλιότερη εποχή, με άλλο κλίμα- ήταν πιθανότατα εύφορη πεδιάδα με λίμνη.Κατά τα λοιπά, τα απρόσμενα αυτά ευρήματα- της δεκαετίας του 1990- δημιούργησαν μεγάλο μειονοτικό πρόβλημα στην Κίνα. Οι τουρκογενείς Ουιγούροι της περιοχής άρχισαν να λένε ότι οι μούμιες αποδείκνυαν ότι κατάγονταν από μη Κινέζους, τους Τοχάριους, άρα και η γύρω χώρα έπρεπε να γίνει αυτόνομη. Ολοι θυμήθηκαν τους αρχαίους κινεζικούς μύθους για έναν λευκό λαό στα δυτικά, ψηλό, με πράσινα και γαλανά μάτια, και βοστρυχωτά γένια. Επειτα από πολλές διελκυστίνδες, η κινεζική κυβέρνηση δέχτηκε να γίνει εξέταση DΝΑ από κοινή ομάδα ερευνητών από πανεπιστήμια της Κίνας, της Σουηδίας και των ΗΠΑ.Τα πορίσματα από το DΝΑ ξεκαθάρισαν ένα πράγμα: Οι μούμιες δεν είχαν καμία σχέση με τους Ουιγούρους Τούρκους, οι οποίοι άλλωστε είχαν καταλάβει την περιοχή μόλις τον 9ο αιώνα μ.Χ. Αλλά δεν επήλθε συμφωνία για τίποτε από τα υπόλοιπα. Οι ανθρωπολόγοι είχαν βρει γονιδιώματα που παραπέμπουν άλλοτε σε Κιμμέριους Κέλτες της Κριμαίας, άλλοτε σε Σκύθες του Κιργιστάν και άλλοτε σε κατοίκους της Ανατολικής Μεσογείου.Τι λένε οι αρχαιολόγοι; Πολύ απλά, ότι τα σχέδια των ρούχων των νεκρών έχουν ελληνικής τεχνοτροπίας μοτίβα. Μάλιστα, ένα από τα εγχάρακτα ταφικά αναθήματα φέρει το σύμβολο της γνωστής σβάστικας. Ακόμη πιο εντυπωσιακά, μια μούμια που βρέθηκε πολύ νοτιότερα της ερήμουστο Γινγκπάν της ΝΔ Κίνας- χρονολογείται από το 1000 π.Χ., έχει ύψος γύρω στο 1.90(!) και φέρει χρυσή νεκρική προσωπίδα, κατά το συνήθειο των Μυκηναίων.Μα... υπάρχει ιστορική διασταύρωση; Εχουμε ξανακούσει ποτέ για τέτοιον λαό; Ψάχνοντας στα κείμενα του Πλίνιου του Πρεσβύτερου (ΧΧΙV, Τaprobane) βρίσκουμε μια απροσδόκητη περιγραφή των Κινέζων, από έναν πρεσβευτή της Κεϋλάνης, προς τον αυτοκράτορα Κλαύδιο: «Ο πατέρας μου έχει επισκεφθεί συχνά τη χώρα τους. Αυτοί οι άνθρωποι ξεπερνούν στο ύψος τους συνηθισμένους ανθρώπους, έχουν πυρόξανθα μαλλιά και γαλανά μάτια...». Σημειωτέον ότι ένας επισκέπτης από την Κεϋλάνη προφανώς θα πήγαινε στην Κίνα με πλοίο και θα έπιανε λιμάνι στη νοτιοδυτική μεριά της, κοντά στο Γινγκπάν.Επειτα από αυτό, η φαντασία οργιάζει. Βρήκαμε, μήπως, πού κατέληξαν οι Μυκηναίοι, όταν μετανάστευσαν λόγω κλιματικής αλλαγής μετά τον Τρωικό Πόλεμο; Τα κείμενα των Χετταίων μιλούν για τους Αχιγιάβα (Αχαιούς) που προχώρησαν πολεμώντας μέσα από τη Συρία. Αλλά και οι Κιμμέριοι σάρωσαν εκείνα τα μέρη, για να καταλήξουν να γίνουν οι Πάρθοι. Μήπως, απλά, βρήκαμε αυτούς που τους κυνήγησαν ως την εσχατιά της Γης και τους εξολόθρευσαν, κλέβοντας ακόμη και τα ταφικά τους έθιμα;
Κάποτε, η αλήθεια θα έλθει στο φως.
http://egersis.blogspot.com/2009/02/blog-post_6329.html
αναρτηθηκε απο αργυρη σιδερη τεταρτη 25/2/09

Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2009

Ο κυρ-Γιάννης απ’ την Καππαδοκία

Ο κυρ-Γιάννης ο κηπουρός καταγόταν απ’ τα μέρη της Καππαδοκίας.
Αρχοντόπουλο.

Γράφει ο:"ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΡΩΝΤΑΣ"
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας

Ο πατέρας του ήταν μεγαλογαιοκτήμονας στα μέρη τους.
Ο μικρός Γιάννης έμαθε όμως από πολύ νωρίς την αξία της εργασίας.
Έτσι τό ‘θελε ο γέρος του.
Δούλευε την γης παιδάκι ακόμα, βόσκαγε τα πρόβατα και τα γελάδια, κουβαλούσε κι όπλο μαζί του στα βοσκοτόπια, ένα παλιό μάουζερ, γιατί στον τόπο τους είχαν και λύκους και καπλάνια.
Καπλάν λένε οι Τούρκοι τον λύγκα.
Ένα δυνατό αιλουροειδές που κάποτε ζούσε και στη βόρεια Ελλάδα. Ιδιαίτερα ένα καπλάνι τό ‘χε άχτι ο Γιάννης.
Ένα θεριό, μισό μπόϊ μεγαλύτερο από τα συνηθισμένα καπλάνια, που τους είχε αφανίσει τα ζωντανά.
Άχτι τό ‘χε το καπλάνι κι ο σκύλος του Γιάννη.
Ένα θεόρατο μαλλιαρό τσοπανόσκυλο, άλλο θεριό κι αυτό.
Τα δυό θεριά είχαν πιαστεί πολλές φορές.
Και πάντοτε ο σκύλος του Γιάννη έβγαινε καταματωμένος απ’ τον καυγά. Τα νύχια του λύγκα δεν χωράτευαν.
Έτσι μιά μέρα ο πατέρας του είπε στον Γιάννη:
-Θα κάνουμε αυτό που δεν έκαναν οι πρόγονοί μας και τους σκλάβωσε ο Τούρκος. –Τι δεν έκαναν; απόρησε ο Γιάννης.
–Περίμενε και θα δεις.
Πιάναν τα χέρια του πατέρα του.
Κάθησε κι έφτιαξε για τον σκύλο έναν πέτσινο θώρακα με μεγάλα καρφιά στο μέρος του στήθους.
Σκάρωσε κι ένα περιλαίμιο με καρφιά.
Όταν αρματώσανε το τσοπανόσκυλο, θαρρείς και τό ‘νοιωσε.
Φούσκωσε από περηφάνεια, έτρεξε πέρα κατά τα βοσκοτόπια και γάβγιζε δυνατά.
Σαν νά ‘λεγε στον άλλο «έλα αν σου βαστάει».
Δυό μέρες μετά, έτυχε ο Γιάννης νά ‘ναι μπροστά σαν ζύγωσε τα ζωντανά του το καπλάνι.
Έκανε να σηκώσει το μάουζερ μα δεν πρόλαβε.
Ο σκύλος αμολύθηκε σαν βολίδα πάνω στον αντίπαλό του.
Τα δυό θεριά χτυπήθηκαν στον αέρα.
Ένα πονεμένο ουρλιαχτό κι η μεγάλη γάτα σωριάστηκε στη γη, σφάδαξε για λίγο και ξεψύχησε.
Το βράδυ μετά το φαγητό, άναψε ο πατέρας το τσιμπούκι και μίλησε αργά καθώς αργά ανέβαιναν τα συννεφάκια του καπνού:
-Αυτό δεν έκαναν οι παλιοί, όταν ήρθε ο Τούρκος στα μέρη μας.
Δεν αρματώθηκαν.
–Μόνο αυτό πατέρα;
-Δεν ήταν μονιασμένοι κι οι αρχόντοι, άντε τώρα, σύρε να ξαπλώσεις. Ξάπλωσε ο Γιάννης μα ύπνος δεν του κόλλαγε. Εκείνος ήταν αρματωμένος, συλλογιόταν.
Μα τι μπορούσε να κάνει ένας παλιο-γκράς μπροστά σ’ ολάκερη Τουρκιά.
Ότι είχε πατήσει τα δεκαεφτά κι ήρθαν στα μέρη τους τα χαμπέρια ότι οι Έλληνες μαζεύουν στρατό για να ριχτούν στους Τούρκους.
Το συζήταγε ο γέρος στον οντά με τους γειτόνους κι ο Γιάννης άκουγε, άκουγε και δεν χόρταινε.
Από την ώρα που έμαθε τα νέα, μερόνυχτα ξαγρυπνούσε και συλλογιόταν. Ώσπου αξημέρωτα ένα πρωί, ζαλώθηκε ένα μπογαλάκι που είχε ετοιμάσει αποβραδίς με τα χρειαζούμενα, άνοιξε σιγά την πόρτα της κάμαρας των γονιών του κι έμεινε για λίγο εκεί ασάλευτος να τους θωρεί μ’ ένα δάκρυ να κυλά στο μάγουλό του.
Ύστερα πήγε και στα δωμάτια των μικρότερων αδελφών του. Δίπλα στο κρεβάτι του Ηλία άφησε το μάουζερ μ’ ένα σημείωμα: «Τώρα είσαι εσύ». Στη μικρή Σεβαστή άφησε τον σκούφο του από το τομάρι του λύγκα. Άνοιξε και ξανάκλεισε απαλά την εξώπορτα.
Στον στάβλο το αγαπημένο του άλογο χλιμίντρισε σιγανά.
Του έτριψε τη μουσούδα με το μάγουλό του και το ησύχασε.
Το σέλωσε, του φόρεσε πανιά στις οπλές και ξεμάκρυνε αργά από το σπιτικό του με το σφίξιμο στην καρδιά να πονά όλο και πιο πολύ.
Πάνω στο σοφρά του οντά ένα χαρτί με τα κολυβογράμματά του έλεγε: «Σχωράτε με, πάω στην Ελλάδα να μπω στον στρατό. Θα ξανάρθω στρατιώτης να σας λευτερώσω».
Τράβηξε πολλά για να φτάσει ως τη Σμύρνη κι από κει στον Πειραιά.
Οι στρατολόγοι γέλασαν σαν τους είπε πως ήρθε να καταταγεί.
Τον έδιωξαν. « Έχεις να φας πολλά καρβέλια ακόμα», του είπαν.
Απλά τονε πείσμωσαν πιο πολύ.
Τριγυρνούσε στην Αθήνα, έκανε δουλειές του ποδαριού στην αγορά κι αφού κοιμήθηκε σε πάρκα και παγκάκια, έπιασε δουλειά σ’ ένα μπακάλικο και δόξα τω Θεώ κοιμότανε τα βράδια μέσα στο μαγαζί. «Μπακαλόγατος», σκεφτότανε με πίκρα.
Γι αυτό ήρθε στην Ελλάδα;
Στ’ όνειρό του έβλεπε τον σκύλο του να χυμάει αρματωμένος στο καπλάνι κι ύστερα έβλεπε τον εαυτό του στρατιώτη να ορμά στους Τούρκους.
Μια μέρα το αφεντικό τον έστειλε μαζί μ’ έναν πλούσιο πελάτη να του κουβαλήσει τα ψώνια στο σπίτι.
Ήταν ένα αρχοντικό στην Κηφισιά μ’ έναν ονειρεμένο κήπο ολόγυρα.
Ο Γιάννης ήξερε από δέντρα.
Ήταν άνοιξη και το έμπειρο μάτι του ξεχώρισε τη φυλλοξήρα στην κληματαριά της έπαυλης.
–Αφεντικό, το κλήμα θέλει θειάφισμα, δεν θα σου κάνει σταφύλια. –Ξέρεις από αμπέλια; τον ρώτησε ο πλούσιος με έκπληξη.
–Κι από αμπέλια ξέρω κι από δέντρα κι από λουλούδια, έχουμε κτήματα στον τόπο μου, του απάντησε ο Γιάννης.
Αυτό ήταν. Ο κηπουρός του πλούσιου ήταν πολύ γέρος κι ο Γιάννης έπιασε δουλειά σαν βοηθός του.
Ήταν φιλότιμος και δουλευταράς και τ’ αφεντικό τον συμπάθησε. Του παραχώρησε κι ένα σπιτάκι μ’ όλες τις ανέσεις στην άκρη του κτήματος. Με το θάρρος που απόκτησε ο Γιάννης μίλησε μιά μέρα στον πλούσιο για τον καημό που τον έτρωγε.
– Τώρα που βρήκα τόσο καλό περιβολάρη σαν εσένα μωρέ Γιάννη και θες να φύγεις; Του είπε με παράπονο.
–Συχώρα με αφεντικό, δεν είμαι αχάριστος, μου στάθηκες σαν πατέρας, μα δεν ήρθα από την άλλη άκρη του κόσμου για να κάνω τον περιβολάρη. Ήρθα για να πολεμήσω.
Βούρκωσε ο άλλος με το πάθος του μικρού. Είχε γνωριμίες και τα κανόνισε να γραφτεί ότι ο Γιάννης ήταν εικοσιενός.
Κι έτσι μιά μέρα, που δεν την ξέχασε όσο ζούσε, πατούσε και πάλι της Μικρασίας τα χώματα, στη Σμύρνη, στρατιώτης πυροβολητής.
Πήρε μέρος σε αμέτρητες μάχες, τραυματίστηκε πολλές φορές και γύρισε στην Ελλάδα μετά την καταστροφή με το παράπονο του ηττημένου νικητή και με τον καημό ότι δεν ξανάδε ποτέ τους γονείς και τ’ αδέρφια του.
Ο φίλος μου ο κυρ-Γιάννης, ο κηπουρός στο πατρικό μου σπίτι, η ζωντανή ιστορία του Μικρασιατικού Ελληνισμού, της εκστρατείας και της καταστροφής, που την μπόλιασε με τις ιστορίες του μέσα μου έτσι που να πονά πολύ κι αγιάτρευτα.
Τ’ άρεσε, θυμάμαι, να πίνει καφέ και να τα λένε με τον παππού μου, του πατέρα μου τον πατέρα.
Μιλούσαν ώρες για τις θύμησές τους από τους πολέμους.
Πολεμιστής της Μικρασίας ο κυρ-Γιάννης, του 12-13 ο μαστρο-Γρηγόρης. Φορές δακρύζανε κι οι δυό και συχνά το ταξίδι στο χθες τελείωνε με το παράπονο του κυρ-Γιάννη:
-Εσείς τουλάχιστον νικήσατε και λευτερώσατε τ’ αδέρφια σας.
Εμείς νικήσαμε σε πεντακόσιες μάχες και χάσαμε σε μιά τον πόλεμο. Ποιός να μας τό ‘λεγε;
Γέρασα κι η πίκρα δεν πάει κάτω.
Μ’ αυτήν θα μου βγει η ψυχή.Το σπιτάκι κι η δουλειά του κηπουρού τονε περίμεναν στην έπαυλη της Κηφισιάς σαν γύρισε.
«Κατέβαινα κάθε μέρα στον Περαία και ρωτούσα τους πρόσφυγες μήπως βρω κάποιον από τα μέρη μου.
Έμαθα πως οι Τσέτες τραβήξανε πολύ κόσμο από την Καππαδοκία στα βάθη της Ανατολής. Δεν τους ξανάδα τους δικούς μου».
Και σφούγγιζε τα μάτια του με την ανάστροφη της τραχειάς παλάμης του. Με την ίδια παλάμη που γράπωνε μάτσο τις τσουκνίδες και τις έτριβε για να γελάει με τη σαστισμάρα μου.
«Βρήκα όμως το καλύτερο γιατρικό για τον καημό μου-χαμογελούσε πονηρά.
Ψάρεψα μιάν όμορφη παστρικιά από το Γκάζι, πιτσιρίκα σαν εμένα και την σπίτωσα στο σπιτάκι τ’ αρχοντικού για ενάμισυ μήνα.
Μόνο για φαί και για την ανάγκη μας σηκωνόμασταν απ’ το κρεββάτι».
-Κυρ-Γιάννη, γιατί χάσαμε; τον ρώτησα μιά μέρα.
Τι τό ‘θελα; Πετάχτηκε πάνω και τα μάτια του πετούσαν σπίθες.
-Δεν χάσαμε, φώναξε με οργή, μας πρόδωσαν.
Δεν είχαμε καμμιά δουλειά να κυνηγάμε τον Κεμάλ στην έρημο.
Μας πρόδωσαν οι βασιλικοί, όταν έπεσε ο Βενιζέλος.
Με τον Λευτέρη δική μας θά ‘ταν σήμερα η Μικρασία.
Κι εγώ θα είχα ξαναδεί τους γονείς και τ’ αδέρφια μου.Τον είδα στ’ όνειρό μου ένα βράδυ. Δεν μου μίλησε. Μόνο γελούσε.
Όπως γελούσε όταν του είπα όλος καμάρι ότι πέρασα περιοδεύον.
–Ναι μωρέ, κάνετε κι εσείς στρατιωτικό σήμερα.
Να σ’ είχα στο Εσκή Σεχήρ ν’ ανεβαίνεις όπως εγώ την πλαγιά φορτωμένος με την κάννη του πυροβόλου, τον γυλιό και το τουφέκι κι οι Τούρκοι να σου ρίχνουν από πάνω.
Να σου πω εγώ πόσα απίδια βάζει ο σάκκος σου.
Ένα φτωχικό θυμίαμα στη μνήμη σου από τον μικρό σου φίλο, κυρ-Γιάννη.
Να σου πω μονάχα εκεί που βρίσκεσαι ότι ο πιστός σου σκύλος ήταν αρματωμένος και πριν τον θωρακίσετε και θα το κατάφερνε με το λεπίδι της ψυχής του το καπλάνι, έτσι κι αλλιώς.
Αυτό το λεπίδι που σκουριασμένο στομώνει μέσα στην δική μας την ψυχή και πληγώνει το γερασμένο κουράγιο μας.
Γρηγόρης Δημ. Ρώντας.
αναρτηθηκε απο αργυρη σιδερη τριτη 24/209

Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2009

Το ρεζιλι της σημερινης κοινωνιας

Παρακαλω τον Προεδρο της Δημοκρατιας, τους βουλευτες μας, τους "χριστιανους" κηρυκες να αναλογισθουν τις ευθυνες τους.
Οχι αλλες διαπιστωσεις ΕΡΓΑ.

ιασων

Μπάχαλοι» με κουκούλες σπέρνουν τον τρόμο στα ΑΕΙ Πόσοι είναι, πώς εξελίχθηκαν, γιατί χρησιμοποιούν ωμή βία, ποιος είναι ο στόχος τους ;


Του Τακη Καμπυλη

«Το πανηγυράκι τέλειωσε».
Οσοι το άκουσαν προχθές στο «Κωστής Παλαμάς» του Πανεπιστημίου Αθηνών τρόμαξαν, όχι από τα λόγια αλλά από την εμφάνιση των περίπου 20 νεαρών με τις κουκούλες. Βλέπετε, οι περισσότεροι («όλοι» σύμφωνα με αυτόπτη) κρατούσαν πιστόλια κρότου τα οποία δεν ξεχωρίζουν από τα κοινά. Οι κουκούλες στο πρόσωπο, τα ρόπαλα και οι σιδερογροθιές επέτειναν αυτό που εδώ και δύο μήνες επιδιώκει η συγκεκριμένη ομάδα: Τον τρόμο.
Πέμπτη βράδυ, 29 Ιανουαρίου 2009, στην οδό Τζαβέλλα στα Εξάρχεια: «Δρίτσα;». Ο πρόεδρος του συλλόγου των φοιτητών της Ιατρικής Αθήνας, Σπύρος Δρίτσας, γύρισε το κεφάλι του. Είδε επτά - οκτώ νεαρούς να τρέχουν προς το μέρος του. Δεν φορούσαν κουκούλες. Τέτοια άνεση. Ο Σπύρος Δρίτσας δέχτηκε άγρια χτυπήματα με σιδερογροθιές στο σώμα του. Ευτυχώς η Τζαβέλλα είχε κόσμο και ο φοιτητής ξέφυγε από τις σιδερογροθιές σχετικά εύκολα.
Παρασκευή μεσημέρι, 5 Δεκεμβρίου 2008, Νομική Θεσσαλονίκης. Στο αμφιθέατρο φιλοξενείται στο πλαίσιο του μαθήματος, ο διευθυντής των φυλακών Διαβατών. Είκοσι νεαροί με κουκούλες διακόπτουν το μάθημα και τον στέλνουν βαριά τραυματισμένο στο νοσοκομείο.
Πέμπτη μεσημέρι, 27 Νοεμβρίου 2008, Χημείο Αθήνας. Ο πρόεδρος του παιδαγωγικού τμήματος, ψυχίατρος Γιάννης Παπαδάτος, βρίσκεται στο βήμα στο πλαίσιο ημερίδας. Είκοσι νεαροί με κουκούλες τραυματίζουν σοβαρά τον ψυχίατρο και ελαφρότερα συνάδελφό του, καθηγήτρια αρχαιολογίας.
Στις αρχές Ιανουαρίου έξω από το ΕΜΠ περίπου 20 κουκουλοφόροι τραυματίζουν σοβαρά φοιτητή, στέλεχος των ΕΑΑΚ.
Στις 3 Φεβρουαρίου μια μεγάλη διαδήλωση ξεκινά από το Πολυτεχνείο. Συμμετέχουν το ΝΑΡ (που τη διοργάνωσε) αλλά παίρνουν μέρος (είτε με την παρουσία τους είτε με ανακοινώσεις) και μέλη αναρχικών κινήσεων, πιθανόν και του «Δικτύου». (Χαρακτηριστική η ανακοίνωση από γνωστή ομάδα αναρχικών). Η πορεία καταλήγει σε συγκεκριμένο σημείο των Εξαρχείων (αναρωτήθηκε άραγε η ΕΛ.ΑΣ. γιατί;) καταγγέλλοντας τη δράση των συγκεκριμένων κουκουλοφόρων.
Ανθρωποι του λεγόμενου «Χώρου» γνωρίζουν ποιοι είναι. Τους πρωτοείδαν δύο - τρία χρόνια πριν, στα φοιτητικά πάρτι της ΚΝΕ και μετά των ΕΑΑΚ (ΝΑΡ) σε διάφορες σχολές της Αθήνας. Ηταν περίπου όσοι και σήμερα. Ο στόχος τους ήταν τότε διαφορετικός: το μπάχαλο και ο εκφοβισμός. Διέλυαν τα πάρτι και προκαλούσαν τους φοιτητές.
Σήμερα ο στόχος τους είναι προσωποποιημένος. Τον καθηγητή Γιάννη Πανούση τον περίμεναν και την προηγούμενη μέρα (Τετάρτη) στην εκδήλωση για την επανένταξη των αποφυλακισθέντων. Σε «κείμενο- προκήρυξη» που άφησαν μετά την επίδειξη βαρβαρότητας, χρησιμοποιούνται φράσεις που υποδηλώνουν ότι κάποιος ή κάποιοι είχαν παρακολουθήσει τις ομιλίες.
«Εδώ είσαι;» είπαν στον Γ. Πανούση, τελειώνοντας τη φράση τους με βρισιές. Αφού κλείδωσαν κάποιους από τους συμμετέχοντες σε διπλανή αίθουσα υποχρέωσαν τους υπόλοιπους να ξαπλώσουν στο πάτωμα και όρμησαν στον Γιάννη Πανούση.
Οι «μπάχαλοι»
Οι «μπάχαλοι» δεν είναι καινούργιο φαινόμενο στα ελληνικά πανεπιστήμια. Περίπου από τα μέσα της δεκαετίας του '90, αλλά και μέχρι το 2000 - 2001 η αριθμητική τους δύναμη παρέμενε σταθερή και πάντως δυσανάλογη με την εξουσία που ασκούσαν εντός των πανεπιστημίων - η οποία οφειλόταν στην περίπου στρατιωτικά συντεταγμένη δράση τους. Παίρνοντας κάλπες, κλειδώνοντας πρυτάνεις και καθηγητές στα γραφεία τους, καταστρέφοντας και πλιατσικολογώντας, επέβαλαν τον φόβο και επιβλήθηκαν σε δικούς τους (ή άλλων) αντιπάλους.
Από το 2002 - 2003 αναδείχθηκε και η όσμωση των συγκεκριμένων ομάδων με χούλιγκαν. Χαρακτηριστικότερη η περίπτωση με χούλιγκαν του Ηρακλή στη Θεσσαλονίκη, στους οποίους προσεφέρθη το πανεπιστημιακό άσυλο λόγω της γειτνίασης με το Καυταντζόγλειο στάδιο.
Αυτή η όσμωση τελικά διαμόρφωσε και ένα πρωτοεμφανιζόμενο στο ελληνικό πανεπιστήμιο πρόσωπο ωμής βίας. Οι μάχες με τα χέρια ή με τα «παραδοσιακά» κοντάρια των φοιτητικών πανό γρήγορα παραμερίστηκαν από τις σιδερογροθιές. Οπως λέει χαρακτηριστικά πανεπιστημιακός, δεν είναι θέμα χρόνου αλλά θέμα εκατοστών να δούμε νεκρό. Αν η σιδερογροθιά βρει αυχένα ή κρόταφο τότε...
Τα τελευταία χρόνια, οι «μπάχαλοι» ή «μπαχαλάκηδες» καταφέρνουν να εδραιωθούν στα αμφιθέατρα και να διαλύουν συνελεύσεις, και πάλι όχι λόγω αριθμού αλλά (και) επειδή γίνονται αποδεκτοί από μεγάλα κομμάτια του πανεπιστημιακού χώρου. Νόμισαν ότι θα τους χρησιμοποιούσαν αλλά αποδείχθηκε το αντίθετο.
Οι «μπάχαλοι» είναι ομάδες χωρίς εσωτερικούς κανόνες λειτουργίας και γι' αυτό πολύ σύντομα μετατράπηκαν σε ομάδες (αγέλες) όπου ο κανόνας είναι οι ακραίες διακρίσεις ανάμεσά τους: Η ιεραρχία είναι αποτέλεσμα αυτών των διακρίσεων κι έτσι ο φανατικότερος ή ο βιαιότερος ή ο παλαιότερος επιβάλλεται στους υπόλοιπους.
Σύμφωνα με εμπειρικούς υπολογισμούς, περισσότεροι από 4.000 «μπάχαλοι» δρουν σήμερα στα ελληνικά ΑΕΙ - αριθμός υπερδεκαπλάσιος από αυτόν που καταγράφηκε πριν από περίπου δέκα χρόνια.
Ο «πολιτικός» τους λόγος γίνεται όλο και πιο παραληρηματικός, ιδίως όσο εξασφαλίζουν το ακαταδίωκτο. Μια μικροαστική «ιδεολογία» ατιμωρησίας επανέρχεται από τις δύο πρώτες δεκαετίες της Μεταπολίτευσης, το ίδιο βαθιά απολίτικη, και -πάλι- χρησιμοποιείται για να επιβάλει την ακινησία.
Αυτού του τύπου η νέα ριζοσπαστικοποίηση στον φοιτητικό χώρο σχεδόν επιβάλλει τον «νόμο» της χωρίς αντίπαλο. Οι βανδαλισμοί είναι σχεδόν πάντα η σφραγίδα τους για την οποία ουδέποτε ένιωσαν (εντός ή εκτός ΑΕΙ) την παραμικρή υποχρέωση εξήγησης. Ο μικροαστικός αντικρατισμός σε νέα «υπερεπαναστατική» εκδοχή. Σε κλίμα γενικότερης ανομίας και περίπου φοβικής ανοχής.
Το νέο «κύμα»
Από αυτό το ρεύμα των «μπάχαλων» θεωρείται βέβαιο πως ξεπήδησε το ακόμη πιο ακραίο φαινόμενο των νεαρών που καταγράφηκε μεν πριν από τα γεγονότα του Δεκεμβρίου, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις πρωταγωνίστησε σ' αυτά και σαφέστατα αποθρασύνθηκε ύστερα από αυτά.
Τα μέλη της ομάδας αυτής στην Αθήνα περιγράφονται ως ηλικίας από 20 - 23 χρόνων και αν και «φωτογραφίζονται» ότι προέρχονται από σχολές του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, τελευταία έκαναν την εμφάνιση παρόμοιες ομάδες σε άλλες σχολές και πόλεις. (Αναφέρεται σχετικά ομάδα σε μεγάλη πόλη της περιφέρειας, όπου απαραίτητη προϋπόθεση ένταξης είναι η σπουδή σε πολεμική τέχνη)!
Αν και η έδρα τους εντοπίζεται στα Εξάρχεια, δεν είναι οι παραδοσιακοί «Εξαρχειώτες». Δεν προήλθαν από το κλίμα της περιοχής, το αντίθετο. Η δράση τους στα γεγονότα του Δεκεμβρίου ήταν τέτοια που προκάλεσε την έντονη αντίδραση των παραδοσιακών των Εξαρχείων: «Είναι εντελώς αδύνατη οποιαδήποτε συνομιλία ή συνεννόηση μαζί τους» θα πει άνθρωπος του «Χώρου». «Τους βλέπαμε να πλιατσικολογούν στην Ερμού ή στο Κολωνάκι και δεν υπήρχε άλλος τρόπος να τους σταματήσουμε παρά μόνο με ξύλο».
Και ενώ στην ΕΛ.ΑΣ. επιμένουν ανοήτως να φωτογραφίζουν ως αρχηγό τους γνωστό αναρχικό της δεκαετίας του '80 (σήμερα περίπου 55 χρόνων!), οι νέοι «μπάχαλοι» με τις κουκούλες νιώθουν τόσο άνετα ώστε προχθές κατέβηκαν ησύχως τρεις - τρεις από το «Κωστής Παλαμάς» και έφυγαν συντεταγμένοι μέσα από το κέντρο της Αθήνας, μέρα μεσημέρι. Κι όμως, σύμφωνα με αυτόπτη από το άλλο δωμάτιο «ακούγαμε τα πιστόλια κρότου και νομίζαμε ότι τους εκτελούσαν. Οσο για μας φοβηθήκαμε ότι θα μας κάψουν».
Γιατί επιτέθηκαν στον Γιάννη Πανούση; Διότι «οι αποφυλακισμένοι χρησιμοποιούνται ως νέο προλεταριάτο»!
Γιατί επιτέθηκαν στον Σπύρο Δρίτσα; Διότι «το 'παιζε τηλεοπτικός αστέρας» (ως εκπρόσωπος φοιτητών στη συζήτηση για το άρθρο 16).
Οι απαντήσεις τους δεν αντέχουν κριτικής. Ο λόγος τους είναι κενός πολιτικής γι' αυτό και πληρώνεται από τη βία.

αναρτηθηκε απο αργυρη σιδερη κυριακη 22/2/09

Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2009

Ομιλία Καρατζαφέρη στην κοπή πίτας της Ν.Ε Ανατολικής Αττικής

" Έχουμε υποχρέωση να δώσουμε την μάχη για να βγούμε νικητές. Με ρώτησαν σε μια συνέντευξη, ποιος θα κερδίσει τις ευρωεκλογές και τους απάντησα ότι η απάντηση είναι σαφής. Θα κερδίσει τις εκλογές αυτός που κερδίζει όλες τις μάχες μέσα στο Ελληνικό κοινοβούλιο.
Εμείς το μόνο που ζητάμε από τον Ελληνικό λαό είναι να ψηφίσει με ανοιχτό το μυαλό. Εάν ψηφίσει με ανοιχτό το μυαλό και όχι από κεκτημένη ταχύτητα ή από πολιτειακή σχέση τότε είναι σίγουρο ότι θα φθάσουμε πολύ ψηλά, ψηλότερα από ότι ο καθένας από εσάς περιμένει. Είναι σίγουρο ότι ο ΛΑ.Ο.Σ στις ευρωεκλογές, που έρχονται σε 100 μόλις ημέρες, θα έχει το καλύτερο ψηφοδέλτιο. Δεσμεύομαι απέναντί σας να έχω το δυναμικότερο και νεανικότερο ψηφοδέλτιο από όλα τα κόμματα. Θα έχουμε ένα ψηφοδέλτιο ορμής.
Βέβαια κάποιοι μου είπαν ότι ο τοπικός βουλευτής,ο Μάκης ο Βορίδης είχε πάει 10 ημέρες στις Βρυξέλες για να βρει σπίτι. Μάκη δεν θα σε στείλω στις Βρυξέλες. Θα σε κρατήσω εδώ γιατί σε χρειάζομαι.
Κυρίες και κύριοι πρέπει να σας πω ότι έχω ένα πολύ όμορφο πονοκέφαλο. Και ο πονοκέφαλος είναι ποιόν να πρωτοβάλω στο ψηφοδέλτιο. Το 2004 είχα άλλον πονοκέφαλο, πως θα κλείσει το ψηφοδέλτιο. Τώρα λοιπόν έχει αντιστραφεί. Κάθε μέρα έχω ένα μολύβι και γράφω και σβήνω. Και κάθε μέρα έρχονται καλύτερες δυνατότερες, ισχυρότερες, και δημοφιλέστερες υποψηφιότητες.
Το μόνο σίγουρο που θα βρείτε μπροστά σας την ημέρα που θα πάρετε το ψηφοδέλτιο του ΛΑ.Ο.Σ θα είναι ότι θα έχετε πρόσωπα εμπιστοσύνης και στην κορυφή πρόσωπα τα οποία καθημερινώς εσείς χειροκροτείτε.
Μην περιμένετε να σας πω ποιους, η έκπληξη θα είναι μεγάλη και είναι σίγουρο ότι θα μας δώσει μια πρόσθετη ώθηση στις εκλογές αυτές. Σε αυτές τις 100 ημέρες που απομένουν δεν θέλω να φέρει χιλιάδες εκατοντάδες ο καθένας από εσάς, εάν στις 100 ημέρες ο καθένας σας φέρει 10 θα είμαι πολύ ευχαριστημένος. Δέκα ανθρώπους. Κάθε δέκα ημέρες έναν άνθρωπο να φέρετε στο κόμμα και είναι πολύ εκείνοι οι οποίοι θέλουν να έρθουν. Είναι όλοι εκείνοι που λένε αυτές τις μέρες, ότι ο ΛΑ.Ο.Σ. είναι το μόνο κόμμα που λέει σωστά πράγματα. Και πράγματι είμαστε αυτοί που μιλάμε με σαφήνεια, με υπευθυνότητα, με σοβαρότητα.
Η χώρα κυρίες και κύριοι διανύει μια κρίση πρωτόγνωρη. Τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα απο ότι σας λένε. Τα πράγματα είναι πιο μελανά και αυτά που ζούμε σήμερα, το πρόβλημα της νοικοκυράς να μπορέσει να ψωνίσει στο σούπερ μάρκετ, το πρόβλημα να μπορέσει να πληρώσει το φροντιστήριο δεν θα είναι τίποτα μπροστά στα δεινά που θα αντιμετωπίσουμε του χρόνου. Είναι μια κρίση που δεν έχει όρια. Που δεν ξέρουμε που είναι ο πάτος και απέναντι σε αυτή την κρίση είχαμε την μεγίστη ατυχία να έχουμε έναν πρωθυπουργό ανεπαρκή μη δυνάμενο δυστυχώς να μοιράσει δύο γαϊδουριών άχυρο.
Και γι΄αυτό τον βλέπετε να μην ξέρει πως να μοιράσει την πίτα ανάμεσα στον Μανώλη και τον Δαϊλάκη. Βάζει τον έναν, βγάζει τον άλλον. Σε αυτή λοιπόν την κρίση έχουμε δυο προτάσεις. Η μια πρόταση είναι: θα τα βγάλω πέρα μόνος μου και κάντε μου συναίνεση. Τον ρώτησα μέσα στην βουλή πρόσωπο με πρόσωπο την προηγούμενη εβδομάδα, του είπα τι προτείνεις; Ποιά μέτρα; Με ποιόν τρόπο; Με ποιούς ανθρώπους; Δεν μου απάντησε. Επειδή ενδεχομένως, αν και νέος, έχει κληρονομήσει πλέον απο το όνομα και την βαρηκοΐα του μπάρμπα του. Του κατέθεσα επίκαιρη ερώτηση για την Παρασκευή στην Βουλή και του λέω για ποιά συναίνεση μιλάς; Κάνε τα λιανά τα πράγματα και να μην δουλεύεις τον Ελληνικό λαό. Και πιστεύω να βρεί το πολιτικό θάρρος ο κύριος Καραμανλής και να έρθει την Παρασκευή να μου πει τι προτείνει.
Από την μια πλευρά έχουμε την αλαζονεία του Καραμανλή που πιστεύει ότι μπορεί να τα λύσει όλα μόνος του και από την άλλη πλευρά έχουμε την αλαζονεία του κύριου Γιώργου Παπανδρέου ο οποίος ούτε ξέρει τι θέλει ούτε ξέρει τι ζητάει παρά μονότονα λέει εκλογές και κοντά σε αυτόν και ο Αλέξης. Και κοντά σε αυτόν και η Αλέκα. Και λέει η Αλέκα και πέντε φορές συνεχόμενες να κάνουμε εκλογές τι έγινε; Κάθε εκλογική αναμέτρηση κοστίζει περίπου 300.000.000 ευρώ. Πέντε εκλογικές αναμετρήσεις είναι ενάμισι δις. Με ενάμισι δις έλυνα το πρόβλημα με το ταμείο φτώχειας και έδινα τα χρήματα στους αγρότες.
Τόσο εύκολα τα πετάνε. Εμείς λοιπόν ως κόμμα ευθύνης, εμείς ως κόμμα σοβαρότητας έχουμε συγκεκριμένη πρόταση. Πρόταση την οποία είπα σήμερα από το επίσημο βήμα του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Πως έχει το θέμα κυρίες και κύριοι; Για εκλογές εδώ που είμαστε με την οικονομία που είμαστε δεν μπορούμε να πάμε. Οι εκλογές με την συνολική υποβόσκουσα κρίση δεν μπορούν να γίνουν. Καθημερινώς σκάνε βόμβες, πέφτουνε πιστολιές, είναι νωπές ακόμα οι φωτιές. Δεν θα πάμε σε εκλογές για να μπατάρουμε το σκάφος της Ελλάδος.
Αλλά δεν μπορούμε όμως να κοιμόμαστε ήσυχοι με τον Καραμανλή, τον ανέτοιμο Καραμανλή, όχι ανέντιμο, τον ανεπαρκή Καραμανλή να προσπαθεί ως μαθητευόμενος μάγος να βρει εκ των υστέρων λύσεις.
Η πρότασή μας είναι ξεκάθαρη. Εφόσον έχουμε μια οικονομική κρίση μπροστά μας δεν μπορούμε να δούμε ποιός είναι ο καλύτερος μεταξύ μας να μας βγάλει απο αυτή την οικονομική κρίση; Ποιός ξέρει καλύτερα τα πράγματα, τα ξέρει ο κύριος Παπανδρέου; Αμφιβάλλω αν ξέρει την διαφορά μεταξύ ελλείμματος και χρέους. Δεν την ξέρει. Εάν μπορώ να βγάλω τα συμπεράσματα από αυτά που λέει στην βουλή, δεν ξέρει τα τυπικά των πρωτοετών της οικονομικής σχολής. Επομένως αυτός θα μας βγάλει απο την κρίση; Και πότε ο κύριος Παπανδρέου πούλησε ένα γάλα; Δεν ξέρει. Όπως δεν ξέρει και ο άλλος βέβαια. Και γι΄αυτό δεν μπορούν κυρίες και κύριοι να λύσουν απλά πράγματα.
Προτείνω λοιπόν να βρούμε τον καλύτερο. Να τον επιστρατεύσουμε και να συμβαδίσουμε τα κόμματα στο εξής, για ένα χρόνο, όσο υπολογίζεται να κρατήσει η κρίση πάνω κάτω, να βάλουμε πρωθυπουργό αυτή την εξαιρετική και διαφορετική προσωπικότητα που διαθέτει η χώρα, και είναι επί της πολιτικής της Ευρωπαϊκής Τράπεζας, ο κύριος Παπαδήμας, πρώην διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, ο άνθρωπος που ξέρει καλύτερα τα οικονομικά μεγέθη, να τον στηρίξουμε όλα τα κόμματα, να βάλουμε το κάθε κόμμα από έναν ή δυο ή τρείς υπουργούς βάση των ποσοστών, να δεσμευτούμε ότι θα βγάλουμε πρόεδρο της Δημοκρατίας να μην ταλαιπωρήσουμε τον τόπο και να πάμε σε σίγουρες εκλογές του χρόνου σε συγκεκριμένη ημερομηνία. Χωρίς διλήμματα, χωρίς εκβιασμούς, χωρίς αγκυλώσεις, χωρίς ιδιοτέλεια, χωρίς πελατειακές σχέσεις.
Αυτό επιτάσσει η ανάγκη των ημερών. Και ενώ έχουμε το θάρρος και το προτείνουμε, άλλος από ιδιοτέλεια, άλλος από σκοπιμότητες, φοβούνται να έρθουν στη μόνη ρεαλιστική λύση. Εμείς λέμε όχι σε εκλογές τώρα, παρότι ξέρουμε πως θα διπλασιάσουμε τον αριθμό των βουλευτών μας.
Λέμε όχι στον κ. Καραμανλή μόνο του, γιατί μας έχει αποδείξει ότι δεν μπορεί να τραβήξει μπροστά. Η πρότασή μας είναι, κ. Καραμανλή δεν μπορείτε, παραχωρείστε τη θέση σας, όπως έγινε και στο παρελθόν, όταν υπήρχε παρόμοιο πρόβλημα, για να σώσουμε τη πατρίδα. Και η διαφορά η δική μας, των Ελλήνων Πατριωτών, από τα άλλα κόμματα είναι μία. Τα άλλα κόμματα διαγκωνίζονται εις βάρος της Ελλάδας για 0,5 %, ενώ εμείς προτάσσουμε από το συμφέρον του κόμματος το συμφέρον της πατρίδας. Ας καταλάβουν ότι ο δικός μας ο πατριωτισμός μας επιβάλλει να αναζητούμε διαρκώς τις καλύτερες λύσεις για το Έθνος. Σήμερα τα πράγματα είναι περισσότερο από τραγικά και δεν περιορίζονται δυστυχώς σε αυτή την οικονομική δυσπραγία. Επεκτείνονται και στα εθνικά θέματα. Ποιο είναι το κουράγιο της Ελλάδος να σηκώσει ανάστημα απέναντι στη Τουρκία, να σηκώσει το ανάστημα απέναντι στα Σκόπια; Τολμάει η Ελλάδα σήμερα να αναμετρηθεί με την Αλβανία; Μας καλούν να ανάψουμε το πράσινο φως για να μπει η Αλβανία στην Ε.Ε. και όλα τα κόμματα είπανε ναι και εμείς είπαμε, να βάλουμε πρώτα όρους. Πρώτα να διαφυλάξουμε τα ατομικά δικαιώματα και τις ελευθερίες των Ελλήνων της Β. Ηπείρου και μετά θα ανάψουμε πράσινο φως. Πρώτα θα ξεκαθαρίσουμε ότι οι τσάμηδες απέχουν απ΄ την ιστορική αλήθεια και μετά θα πούμε το ναι. Η ΝΔ του κ. Καραμανλή, το ΠΑΣΟΚ του κ. Παπανδρέου και η εύκολη αριστερά έτρεξαν αμέσως να ανάψουν το πράσινο φως. Ας καταλάβουν καλά κάποιοι, ότι για μας η Β. Ήπειρος είναι ζωντανή, η Β. Ήπειρος είναι κομμάτι του Ελληνισμού και δεν θα σταματήσουμε, δεν θα ησυχάσουμε αν δεν ελευθερωθούν όλα τα κομμάτια του Ελληνισμού. Εάν δεν ελευθερωθεί η Β. Ήπειρος και η Β. Κύπρος, εμείς δεν πρόκειται να συμβιβαστούμε με την ιδέα.
Πρέπει να συνειδητοποιήσετε καλά ότι ανήκετε στο εξαιρετικό κομμάτι εκείνο του Ελληνικού λαού που δεν σκύβει το κεφάλι. Και αν θες να επιβάλλεις τους κανόνες που προκύπτουν από την ιστορία, πρέπει να έχεις ισχυρό εσωτερικό μέτωπο, δεν πρέπει να έχεις απέναντί σου σκέψεις και ιδέες σαν και αυτές που πρεσβεύουν ο κ. Αλαβάνος και ο κ. Τσίπρας. Δεν μπορείς να έχεις αρραγές εσωτερικό μέτωπο όταν υπάρχουν άνθρωποι που είπαν «ναι» στο σχέδιο Ανάν. Δεν μπορείς να έχεις δυνατό εσωτερικό μέτωπο, όταν υπάρχουν άνθρωποι που εκλιπαρούν για μια φωτογραφία με τον Ομπάμα. Είχα πει, πριν την εκλογή του. «άσπρη γάτα, μαύρη γάτα ποντίκια τρώει» και το πρώτο πράγμα που έκανε, αμέσως μετά την εκλογή του ήταν να δώσει συγχωροχάρτι στους Τούρκους για τη σφαγή των Αρμενίων. Και μου είπαν αν θέλω να δω τους φίλους του, τους κολλητούς του και απάντησα, ότι όσο υποτιμάτε την νοημοσύνη των Ελλήνων, δεν έχω να μιλήσω με κανέναν από αυτούς.
Να καταλάβουν ότι έστω και μετ΄ εμποδίων βλέπουμε μπροστά μας. Η Ελλάδα βρίσκεται εκτός των σχεδίων της Ουάσιγκτον, που θέλει την Τουρκία και μια ισχυρή Αλβανία δίπλα μας, γιατί έχει κάνει τις βάσεις στο Κόσσοβο, γιατί θέλει να ελέγχει τη Μ. Ανατολή με την Τουρκία. Δεν με ενδιαφέρουν οι λόγοι, αυτό που ξέρω είναι ότι πρέπει να ψάξω αλλού για να βρω πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια. Και τα πορτοκάλια της γειτονιάς μας είναι και πιο εύγεστα. Αυτά τα συνθήματα (η Ελλάδα ανήκει στους έλληνες) δεν είναι δικά μας. Είναι μεγάλων αντρών, Ελλήνων. Μπορούν σήμερα οι γόνοι τους να τα φωνάξουν; Όχι βέβαια. Μπορεί κάποιος να φωνάζει πατρίδα – θρησκεία – ζήτω η Νέα Δημοκρατία. Όχι, όποιος το πει διαγράφεται. Η αλήθεια είναι ότι όταν μεγαλώνεις σαν γόνος και κληρονόμος, δεν καταγράφεις στο κοντέρ της ζωής εμπειρίες. Όταν γεννιέσαι μέσα στα σατέν με γαλλικά και πιάνο, δεν καταγράφεις αυτά που κατέγραψα εγώ στο σαλόνι του πατέρα μου τότε που μοιράζαμε γάλα στην Αμφιθέα, ώστε τώρα να έχω αυτό το κόμμα, σαν και αυτό, που να θεωρείται το σημαντικότερο για τις πολιτικές εξελίξεις της χώρας.
Όταν πριν 8 χρόνια, ξεκίναγα το ταξίδι αυτό στο όνειρο, κανείς δεν πίστευε ότι θα πετύχει, εκεί που απέτυχαν άλλοι πριν από μας. Κανείς δεν πίστεψε, ότι εγώ που δεν είχα διατελέσει ούτε μια ώρα Υπουργός, θα πετύχαινα εκεί που απέτυχαν όλοι οι άλλοι, που είχαν μαζί καμιά εικοσαριά χρόνια σε Υπουργεία. Είχα όμως μεγάλο πείσμα. Έκατσα και μελέτησα τις λακκούβες, που τους ρούφηξαν για να μην πέσω μέσα και εγώ. Και σήμερα 8 χρόνια μετά, έχουμε αποτελέσματα πολύ μεγάλα.
Πρώτον, έχουμε δέκα βουλευτές που θεωρούνται οι πρωταθλητές όλου του Κοινοβουλίου. Έχουμε αντιπρόεδρο της Βουλής, τον κ. Β. Αποστολάτο, έχουμε αντιπρόεδρο στην IND / DEM και του Ευρωπαϊκού κόμματος ADIEU, τον κ. Γ. Γεωργίου.
Έχουμε στο Συμβούλιο της Ευρώπης, στο οποίο συμμετέχουν πολλές περισσότερες χώρες απ΄ ότι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στο κόμμα των ελευθέρων δημοκρατών όπου πρόεδρος είναι το δεξί χέρι του Πούτιν αντιπρόεδρο τον Κώστα Αϊβαλιώτη.Στο νομαρχιακό συμβούλιο της περιοχής, είναι ο πολύ εκλεκτός και δυναμικός Χρήστος Καλαποθαράκος, από τους πρωτόκλητους.
Παντού λοιπόν σε όλα τα μετερίζια είναι οι δικοί μας άνθρωποι. Κατορθώσαμε λοιπόν να ριζώσουμε ένα ισχυρό κόμμα, κατορθώσαμε να είμαστε το κόμμα που όταν παίρνει το λόγο στη Βουλή να το ακούν με ιδιαίτερη προσοχή, είτε σε επίπεδο βουλευτών είτε σε επίπεδο αρχηγού.Και αυτό βεβαίως είναι μία νίκη δική σας. Ακουμπάμε πάνω στις δικές σας προσδοκίες, στις δικές σας ευχές, στο δικό σας καθημερινό καλωσόρισμα στο σπίτι σας όταν μπαίνουμε απ΄ την τηλεόραση. Και θα συνεχίσουμε έτσι!
Σας βεβαιώνω ότι η μέρα που ο ελληνικός λαός με τη δική σας συμπαράσταση θα μας αναθέσει κυβερνητικά καθήκοντα είναι πολύ κοντά, είτε το θέλει το σύστημα είτε όχι.Θα μου πείτε μήπως και τώρα δεν κυβερνάμε; Εμείς δεν επιβάλαμε να φύγει το βιβλίο της Ιστορίας, εμείς δεν επιβάλαμε το βέτο, εμείς δεν επιβάλαμε να τραβήξει λίγο το χαλινάρι στις τράπεζες και μία σειρά άλλων πραγμάτων τα οποία εσείς δεν τα γνωρίζετε ή δεν φθάνουν σε σας απ΄ τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Το ότι είμαστε οι πρωταγωνιστές του πολιτικού παιχνιδιού είναι σαφές και το αντιλαμβάνεστε από τις αλλεπάλληλες και συνεχείς προσκλήσεις σε τηλεοπτικές εκπομπές. Πριν από 2 χρόνια θυμάστε ποτέ άνθρωπο του ΛΑΟΣ να βγαίνει στα κανάλια;Σήμερα δεν νοείται σοβαρή εκπομπή χωρίς να βρίσκεται εκπρόσωπος του ΛΑΟΣ εκεί και πάντα εκφέρει γνώμη, είτε είναι ο ένας είτε είναι ο άλλος. Είναι λοιπόν σίγουρο ότι μας περιμένουν ακόμα καλύτερες ημέρες και ανανεωνόμαστε με σταθερούς ρυθμούς. Δεν είχαμε ο καθένας κόμμα. Δεν το κληρονομήσαμε απ΄ το μπάρμπα μας ή τον πατέρα μας. Το χτίζουμε μόνοι μας. Και καθόμαστε και μαθαίνουμε. Και έχω την ανάγκη να ευχαριστήσω όλους εκείνους που δουλεύουν, με τον τρόπο που δουλεύουν, με το ρυθμό που δουλεύουν, από το γραμματέα της κεντρικής επιτροπής μέχρι το τελευταίο στέλεχος.Είμαστε το κόμμα με τη δική μας λέσχη όπου βρισκόμαστε και μιλάμε σε χώρο που δεν διαθέτει κανένα άλλο κόμμα, αντιγραφή αν θέλετε από τα Αγγλικά πρότυπα που είναι επίσης και το αρχείο μας και η κατασκευαστική μας μονάδα. Ένας πολυχώρος τον οποίο ετοιμάσαμε σε χρόνο ρεκόρ.Είμαστε λοιπόν το κόμμα που ανεβαίνει, το κόμμα που ανοίγεται στην κοινωνία, το κόμμα που τυγχάνει της μεγαλύτερης εμπιστοσύνης.Δε χωράει καμία αμφιβολία ότι θα δεχθούμε επιθέσεις, κάποιες επιθέσεις τις ζήσατε τον τελευταίο καιρό, θα πολλαπλασιασθούν, μη νομίζετε ότι θα παραιτηθούν της προσπάθειας να σπιλώσουν αυτό τον τίμιο και καλό αγώνα.Και επειδή δε βρίσκουν τίποτε, θα προσπαθούν να κάνουν τη τρίχα τριχιά.Αλλά εμείς δεν είμαστε εδώ για να προδώσουμε αγώνες και πάνω απ΄ όλα να προδώσουμε ανθρώπους δικούς μας. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην πληγεί βουλευτής δικός μου και να μη μπω εγώ μπροστά. Όποιος και αν είναι εγώ θα είμαι μπροστά.
Πόσοι δεν κατηγόρησαν τον Κώστα τον Αιβαλιώτη και πήγε και υπηρέτησε την πατρίδα αφού την υπηρέτησε 15 χρόνια μέσα στα μετερίζια του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου. Που πάτησα εγώ και βγήκα πρώτος ευρωβουλευτής το 2005; Πάνω στην γνώση που είχε ο Κ. Αιβαλιώτης. Εν πάσει περιπτώσει δεν άφησα να θίξουν τον βουλευτή μας. Προσπάθησαν να μου πουν όταν καλωσόρισα με ανοιχτές τις αγκαλιές τον Μ. Βορίδη ότι έχει συγγένειες με τους ακραίους και τους φασίστες της Ευρώπης. Πήρα τον Μάκη και δεν το μετάνιωσα ούτε στιγμή. Τα ίδια μου λένε και τώρα για τον ʼδωνη, ότι δεν πρέπει η Ευγενία να κάνει αυτήν την εκπομπή. Και λέω οικογενειακή ευθύνη δεν υπήρχε ποτέ. Και κανείς δεν αναγκάζεται να πάει σε αυτήν την εκπομπή και γνωρίζει ότι αντί χρημάτων θα παραδώσει τα ατομικά του δικαιώματα. Εγώ δεν θα πήγαινα αλλά δεν θα βάλω στην πυρά τον βουλευτή μου που τον μετράω με την απόδοση του εντός και εκτός κοινοβουλίου που είναι φανερή. Προσπάθησαν να θίξουν τον Α. Ροντούλη. Όταν πριν 6 μήνες είδα ότι η μεγαλύτερη άνοδος είναι στη Θεσσαλία γιατί φτάσαμε στο 7,5%, είπα στην κοινοβουλευτική ομάδα ότι θα αρχίσουνε τα πυρά. Ήξερα ότι θα μας πυροβολήσουν, εις τον Α. Ροντούλη. Και σε κάθε περιοχή. Και επειδή τα νούμερα εδώ είναι 10% πολύ φοβάμαι ότι θα προσπαθήσουν να πλήξουν τον Μ. Βορίδη. Θα βρεθώ και πάλι μπροστά τους. Εδώ σε αυτήν την περιοχή μπορούμε να βγάλουμε 2 βουλευτές. Είμαστε στα όρια. Να δουλέψουμε λίγο σκληρά για να κάνουμε τον ένα δύο. Σε κάθε περιοχή της χώρας μπορούμε να ανέβουμε αλλά σε αυτήν την περιοχή θέλω να δεσμευτείτε ότι θα δώσουμε όλοι την μάχη, χέρι-χέρι για να βγάλουμε και 2ο βουλευτή.
Θα μπορούσα σε μια τέτοια υπέροχη ομήγυρη, να μιλάω μέχρι το πρωί. Δεν θα το κάνω για δυο λόγους. Ο ένας είναι γιατί έξω οι θερμοκρασίες είναι μηδενικές και δεύτερο γιατί ο λαιμός θα κλείσει και αύριο έχουμε να δώσουμε πάλι μάχη στο κοινοβούλιο. Μάχες που τις κερδίζουμε σήμερα και σας διαβεβαιώ ότι θα τις κερδίζουμε και αύριο. Θα σας αποκαλύψω αυτά που λένε στον πρωινό καφέ της Ρηγίλλης. Αποφάσισαν λοιπόν, αφού ο Καραμανλής κερδίζει τον κ. Παπανδρέου στη βουλή να κάνουνε πολλές εκτός ημερησίας διατάξεις, εκεί που μιλάνε μόνο οι αρχηγοί, για να φαίνεται η ποιοτική διαφορά. Και πετάχτηκε κάποιος και είπε «Ναι αλλά τον Καραμανλή τον κερδίζει ο Καρατζαφέρης».Όσο πιο πολλές κάνουν, τόσο το καλύτερο για μας. Θα μας ανεβάσουν με ταχύτερους ρυθμούς απ΄ ότι υπολογίζαμε. Όλοι αυτοί οι κληρονομικοί αστέρες, ας έρθουν μια φορά στο ημίωρο που έχουμε να μιλήσουν χωρίς κείμενο γραμμένο από το γραφείο. Να μιλήσουν όπως ο Καρατζαφέρης. Μιλάω με τον Καραμανλή και μου έχει έρθει η δευτερολογία του στα χέρια. Δεν ξέρει τι θα του πω. Έχει όμως ετοιμάσει το υβρεολόγιο χωρίς να ξέρει τι θα του πω επειδή κάποιοι του έχουν γράψει ότι πρέπει να με βρίσει. Ας έρθει εδώ και τώρα να κάνουμε μια αναμέτρηση σε όποιο κανάλι θέλει, χωρίς σημειώσεις και χωρίς στρατιές γραμματικών. Αλλά φοβούνται τον διάλογο. Και το έχουμε πει πολλές φορές να γίνει συνάντηση πολιτικών αρχηγών. Αρνούνται και φοβούνται. Του λέω τώρα με την οικονομική κρίση να γίνει συνάντηση πολιτικών αρχηγών. Αρνούνται και φοβούνται. Είτε το θέλουν είτε όχι εγώ θα τους καθίσω στον πάγκο των συζητήσεων, των συνομιλιών, της επαφής και της συνένωσης. Δεν θα θυσιάσω την Ελλάδα για τα καπρίτσια του ενός και του άλλου. Η Ελλάδα πρέπει να στέκεται ψηλά στην συνείδηση όλων. Δεν είμαι σίγουρος όμως ότι όλοι την βλέπουν ψηλά. Σας ευχαριστώ για αυτή τη συγκέντρωση στα εγκαίνια των γραφείων της περιφέρειας Αττικής. Εμείς σας κάνουμε τα καλά γραφεία και εσείς θα μας δώσετε τα καλά μαντάτα στις εθνικές εκλογές των 2 βουλευτών. Αλλά και στις ευροεκλογές περιμένω από εσάς διψήφιο νούμερο. Σας ευχαριστώ πολύ."
http://www.ellinikiafipnisis.blogspot.com/

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΛΑ.Ο.Σ. Κ. Γ. ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΣΤΗΝ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΗΣ ΕΡΩΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗ

ΞΕΣΠΑΘΩΣΕ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗΣ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ !

Κύριε πρωθυπουργέ, με αυτά που λέτε όλοι μας εν πάση περιπτώσει κινδυνεύουμε να έχουμε την τύχη του κυρίου Πανούση ο οποίος είπε κάποια πράγματα λογικά και πήγαν μέσα αυτοί οι οποίοι ασκούν την ουσιαστική εξουσία πλέον εις τον τόπο, διέκοψαν μια εκδήλωση του πανεπιστημίου και τον έσπασαν στο ξύλο γιατί έλεγε τα αυτονόητα.

Για να αντιληφθούμε ακριβώς σε πιο πλαίσιο κοινωνικό ζούμε και σε πιο πλαίσιο κοινωνικό αναφέρεστε τώρα για μια συναίνεση.

Πιστεύω ότι δεν είσαστε τόσο ρομαντικός να πιστεύετε ότι η πλευρά αυτή της αιθούσης θα συναινέσει σε αυτά τα οποία είπατε εσείς.

Ας συνειδητοποιήσουμε την κατάσταση κύριε πρωθυπουργέ, τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά.

Είναι εξαιρετικά σοβαρά.

Και είναι εξαιρετικά, συμφωνώ μαζί σας, εξειδικευμένα.

Όπως εσείς όταν είχατε το πρόβλημα με το πόδι σας πήγατε στον καλύτερο ορθοπεδικό τον Βασίλη τον Πιτούλη, όπως κάποιος που έχει ένα πρόβλημα στο μάτι του πηγαίνει στον καλύτερο οφθαλμίατρο, όπως κάποιος όταν έχει πρόβλημα στον λαιμό του, όπως εγώ, πηγαίνει στον καλύτερο που είναι ο Μελάς, κατά αυτή την έννοια τώρα σε αυτή την μεγάλη οικονομική κρίση που έχουμε πρέπει να πάμε στον καλύτερο.

Εσείς τηρουμένων των συγκρίσεων είσαστε ένας απλός παθολόγος.

Δεν μπορείτε κύριε πρωθυπουργέ.

Και δεν μπορείτε να μας βγάλετε από την κρίση.

Πρώτον γιατί οι μισοί βουλευτές της αιθούσης από τους 300 διαφωνούν εντελώς.

Δεν θέλουν. Κάποιοι θέλουν να γίνουν χαλίφης στην θέση του χαλίφη.

Κάποιοι θέλουν να έχουν εξουσίες. Κάποιοι θέλουν να εκβιάζουν αυτούς που υποτίθεται πως θα πάρουν την σχετική πλειοψηφία. Η κοινοβουλευτική σας ομάδα μου θυμίζει την ταινία «Μονομάχος», τους μονομάχους που βγαίνανε και ήξεραν πως ο ένας στους δύο θα είναι νεκρός σε λίγο. Δεν μπορούν να σας βοηθήσουν. Ξέρουν ότι θα είναι βουλευτές αύριο οι μισοί.

Ποια δύναμη είναι αυτή; Ποια είναι η δύναμη αυτή που θα μπορέσει να μας βγάλει από την κρίση; Πιστεύετε πράγματι ότι μόνος σας μπορείτε;

Εγώ μιλάω ότι έχετε τις αγαθότερες των προθέσεων και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Εις την ουσία. Πώς θα βγούμε από την κρίση;

Νομίζω κ. Πρωθυπουργέ, όταν λέμε για συναίνεση θέλουμε συγκεκριμένα πράγματα.

Η Στομφώδης επιχειρηματολογία, γράφει ο Γ. Πρετεντέρης στο Βήμα της Κυριακής δεν μπορεί να είναι ο βατήρας της συναίνεσης.

Όπως και να το κάνουμε χρειάζονται μέτρα, ποια μέτρα θα πάρετε κ. Πρωθυπουργέ όταν θα αρχίσει το πετροβόλημα από το ΠΑΣΟΚ από τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ;

Θα σταθούν στο ύψος των περιστάσεων που εσείς τους ζητάτε ότι κοιτάξτε χρειάζεται συναίνεση, μην διεκδικείτε;

Πρέπει να ληφθούν κάποια μέτρα τα οποία δεν θα είναι ευχάριστα.

Γιατί έχουμε έναν λαό στην λιτότητα από το 1985 που την επέβαλλε ο Α. Παπανδρέου τότε με τον Σημίτη. Από τότε μέχρι σήμερα έχουμε τον λαό σε μια λιτότητα, δεν αντέχει παραπάνω. Ένας λαός που δεν φταίει σε τίποτα ο οποίος δοκιμάζεται βάλλεται και προσβάλλεται από λάθη των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ αλλά και της ΝΔ την τελευταία πενταετία.

Γιατί δεν δοκιμάζουμε ότι δοκιμάσαμε το 1990 με τον Ζολώτα. Γιατί κ. Καραμανλή δεν θέλετε να σας γράψει η ιστορία όπως έγραψε τον Τσαλδάρη που με 200 και πλέον βουλευτές παρέδωσε την εξουσία.

Αυτό που προτείνω εγώ και είναι συγκεκριμένο είναι να φωνάξουμε τον καλύτερο.

Ποιος είναι ο καλύτερος σήμερα, ποιος μπορεί να βγάλει την χώρα από την κρίση. Εγώ πιστεύω και προτείνω ότι μπορεί να είναι κάποιος άλλος, κάποιος άλλος μπορεί να προτείνει άλλον, για μένα είναι ο Λουκάς ο Παπαδήμος, να τον πάρουμε από υποδιοικητή της ευρωπαϊκής Τράπεζας, να τον φέρουμε εδώ, να κάνει μία κυβέρνηση, να βάλετε εσείς τους υπουργούς σας, να βάλει το ΠΑΣΟΚ , να βάλουμε και οι υπόλοιποι από έναν και να στηρίξουμε όλοι μαζί μία προσπάθεια να βγάλουμε την χώρα από την κρίση. Να συμφωνήσουμε ότι αυτό έχει ημερομηνία λήξεως σε έναν χρόνο, να βγάλουμε Πρόεδρο Δημοκρατίας, και του χρόνου που θα έχουμε βγει πρώτα ο Θεός από αυτή την κρίση με την βοήθεια όλων, να πάμε σε εκλογές από μία μηδενική βάση, όπου θα έχουν βελτιωθεί και οι κοινωνικοί δείκτες γιατί κάποιοι από πίσω δεν θα αβαντάρουν όλες αυτές τις εξτρεμιστικές εκδηλώσεις και τότε με καθαρό πρόσωπο να αντιμετωπίσετε και εσείς και το ΠΑΣΟΚ και τα υπόλοιπα κόμματα τον εκλογέα.


Έρχονται βουλευτές δικοί σας κ. Πρωθυπουργέ και μου λένε έλα και συ Γιώργο να μας βοηθήσεις. Δεν φτάνω εγώ κ. Πρωθυπουργέ και να ήθελα και να θέλατε δεν φτάνω. Πρέπει όλοι να βοηθήσουν.

Και δεν θα βοηθήσει κανείς εξ αυτών, όσα μηνύματα και να εκπέμπετε, γιατί έχουν βρει την χρυσή ευκαιρία μέσα από την κρίση να σας χτυπήσουν κάτω, να πάρουν την εξουσία και να ξαναγυρίσουν σε μία από τα ίδια , λες και αν έρθει αύριο το πρωί ο Παπανδρέου με μικρή πλειοψηφία θα βρει αυτός συναίνεση για να λύσει τα τεράστια αυτά θέματα.

Ας το καταλάβουμε όλοι, η κρίση είναι πολύ μεγάλη, θα μας φέρει από κάτω, θα ταλαιπωρηθεί η Ελλάδα και οι έλληνες και σε αυτή την κρίση δεν μπορούμε εμείς να μεμψιμοιρούμε. Δεν μπορούμε να δείχνουμε αλαζονεία, να είμαστε κατώτεροι των περιστάσεων που μας επιβάλλονται.

Κ. Πρωθυπουργέ, σας κάνω έκκληση, σκεφτείτε το με το καλό σας μυαλό, ακούστε όσα σας λέω από το καλό σας αυτί, κανείς εδώ μέσα δεν θέλει το κακό του άλλου τουλάχιστον με την δική μου αντίληψη.
Όλοι θέλουμε το καλό της Ελλάδος.
Και το καλό της Ελλάδος μπορεί να έρθει σε αυτή την κρίση μόνον αν πιστέψουμε όλοι σε μία πανστρατιά, διαφορετικά ματαιοπονείτε.
Ότι και να κάνετε θα σκοντάφτετε στην αδιαλλαξία της αριστερής πτέρυγας.
αναρτηθηκε απο αργυρη σιδερη παρασκευη 20/2/09