Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2009

Ένας «φιλήσυχος» πολίτης μονολογεί:

Γράφει ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΡΩΝΤΑΣ

Δημοσιογράφος Συγγραφέας

«Τάχα να είσαι συ

που φωνάζεις μέσα μου βοήθεια;

Τάχα να είμ’ εγώ που σε σκοτώνω;

Εγώ που κουβαλώ λάσπη και τούβλα

στους μάστορες της φυλακής σου,

εγώ που σε καρφώνω

με τα ίδια μου τα χέρια

την ίδια την ψυχή μου στο σταυρό;

Εγώ που σε πονώ,

γιατί πονεί λιγότερο να σε προδίδω,

κάθε μέρα λίγο-λίγο

στον χαμό μου να ενδίδω,

παρά να σε σώσω και να σωθώ.

Δεν σε ακούω καθαρά,

σβύνει η φωνή σου.

Κι όταν φωνάζεις δυνατά

με ξεκουφαίνεις, μ’ ενοχλείς,

τι θέλεις;

Ποιά σχέση έχουν με μένα

οι ζωγραφιές σου οι ξεθωριασμένες;

Τι μου τις δείχνεις;

Είν’ ιστορίες για τρελούς, περασμένες

κι εγώ ‘μαι γνωστικός,

με τέτοια δεν με ρίχνεις.

Ποιοί πρόγονοι, ποιές δόξες

θα μου πληρώσουν αύριο

το νοίκι και τις κάρτες;

Για ποιές θυσίες μου μιλάς,

για ποιούς αγώνες, ποιές αυταπάτες;

Είναι πεσμένες όλες σου οι κολόνες,

σε σβύνουν απ’ τους χάρτες

μέσα στα σχολειά

κι όσοι τολμούν να βγάλουνε μιλιά

τους ρίχνουν στα σκυλιά,

οι κηδεμόνες.

Τρομάζω το πρωί να σηκωθώ

να πάω στη δουλειά μου,

τρομάζω να σκεφτώ τα βάσανά μου,

θέλω μονάχα να τη βρίσκω

όπως μπορώ στην καθησιά μου

κι ακριβοθώρητη μου έγινε κι αυτή.

Για ποιάν Ελλάδα μου μιλάς;

Δεν βλέπεις όλοι γύρω μας που σκύβουν;

Φοβάμαι να τα μάθω

όλα κείνα που μου κρύβουν,

φοβάμαι να σκεφτώ

μην τρελαθώ.

Καλύτερα στον καναπέ

μ’ ένα ποτό στο χέρι.

Μου στρίβεις στην πληγή μου το μαχαίρι

κάθε φορά που μου μιλάς,

είσαι μπελάς

δεν θέλω να σε ξέρω,

ζητάς να υποφέρω

για να μη χαθώ,

άσε με επιτέλους να χαθώ, το προτιμώ,

φύγε απ’ τα όνειρά μου.

Το βλέπω, ετοιμάζουν την πυρά μου

μα έχω ακόμα κάμποσο καιρό

πριν μ’ ανεβάσουν.

Και που το ξέρεις;

Μπορεί ακόμα και να με ξεχάσουν,

αφού καθόλου δεν τους ενοχλώ

κι όσους μου δείχνουν τους ψηφίζω,

μ’ αφήνουνε και να τους βρίζω

από τον καναπέ μου,

δεν μπορώ να πω,

μ’ αφήνουν κατιτίς να ξεγελιέμαι

μη μου ζητάς να συλλογιέμαι,

είναι σκληρό.

Μη με κουνάς καθόλου

απ’ την τροχιά μου,

σβύσαν και τα σημάδια

απ’ την τριχιά μου

στο λαιμό.

Μη με κουνάς και μού ‘ρχεται ναυτία.

Αφού μ’ αφήνουνε να ζω για να δουλεύω

τα οράματά σου διόλου δεν ζηλεύω,

μία χαρούλα τα κουτσοβολεύω

κι αύριο-μεθαύριο θ’ ανεμίζω με ορμή

το πλαστικό μου σημαιάκι στην πλατεία.

Είμαι σε κόμμα εξουσίας εγώ.

Ψηφίζω ΠΑ.ΣΟ.Κ. και Νέα Δημοκρατία».

(Για την απομαγνητοφώνηση

Γρηγόρης Δημ. Ρώντας)

Δεν υπάρχουν σχόλια: