Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2009

Τα δέκα μοιραία λάθη της Ντόρας (και μια παρατήρηση…)

asΗ Ντόρα Μπακογιάννη έχασε τις εκλογές της 29ης Νοεμβρίου, παρά το γεγονός ότι μόλις ένα μήνα πριν, ήταν το απόλυτο φαβορί. Ακόμα περισσότερο: Έχασε, αν και για αυτές τις εκλογές προετοιμαζόταν συστηματικά επί χρόνια. Οι λόγοι ίσως είναι πολλοί και φυσικά κανείς δεν μπορεί να τους συλλάβει όλους σε μια ανάλυση. Εδώ επιχειρούμε να τους εντάξουμε σε μια δεκάδα «Don’t» που ίσως πρέπει να λάβουν υπόψη τους όσοι ασχολούνται με τα ζητήματα της Νέας Δημοκρατίας, ή όσοι θέλουν να ετοιμαστούν από τώρα, για τις… επόμενες εσωκομματικές εκλογές. Θα αρχίσουμε από τα πιο προφανή, για να καταλήξουμε στα πιο κατά τη γνώμη μας ουσιώδη:

1. Ταυτίστηκε υπερβολικά με την κυβέρνηση Καραμανλή: Στην προσπάθειά της να κερδίσει το κυρίαρχο καραμανλικό ρεύμα, η Μπακογιάννη ουσιαστικά εξέφρασε με την ταύτισή της την κυβέρνηση Καραμανλή, που λίγες εβδομάδες πριν, οι ΝεοΔημοκράτες πρώτοι από όλους την είχαν αποδοκιμάσει! Προφανώς θεώρησε ότι έτσι θα έχει εκλογικά οφέλη, καθώς θα την στηρίξει η πλειοψηφία της ΝΔ, που το επιτελείο της εκτιμούσε ότι ανήκει στον «καραμανλισμό». Μέγα λάθος! Κι αυτό σχετίζεται με το 10ο και ίσως πιο καθοριστικό λάθος που έκανε (βλ. κατωτ. το νούμερο 10)

2. Έκανε λάθος διαχείριση του εκλογικού χρόνου: Στην πρώτη φάση της εκλογικής περιόδου, άνετη υποστήριζε δημόσια ότι «έχω αφήσει πίσω μου το παρελθόν», δηλαδή την περιπέτεια του Σαμαρά εκτός Νέας Δημοκρατίας. Πίστευε ότι θα εκλεγεί πανηγυρικά και ότι δεν έπρεπε να δώσει μια εκλογική μάχη με όρους παρελθόντος. Αίφνης, όταν αντελήφθη ότι η εκλογή δεν είναι περίπατος, αλλά ίσως ντέρμπι, κι αργότερα όταν συνειδητοποίησε ότι από φαβορί έχει γίνει αουτσάιντερ, έκανε αυτό που σωστά είχε απορρίψει στην αρχή: Εκλογική μάχη με όρους του χθες. Ενώ, λοιπόν, το εκλογικά ορθό ήταν να μιλήσει για το παρελθόν στο πρώτο μέρος της μάχης και, αφού οι πολίτες εμπεδώσουν το μήνυμά της, να αρθρώσει έναν πολιτικό λόγο για το αύριο, εκείνη έκανε το ακριβώς αντίθετο!

3. Δεν καθόριζε την προεκλογική ατζέντα, αλλά συρόταν από τους αντιπάλους της: Πρώτα για τα τεχνικά της εκλογής –αν θα ψηφίσουν για πρόεδρο τα μέλη του συνεδρίου ή η πολιτική βάση της ΝΔ- και στη συνέχεια για τις πολιτικές της θέσεις, η Ντόρα έδειχνε ότι τα διεκπεραίωνε περίπου ως αγγαρεία, αφού έτσι κι αλλιώς θα εκλεγόταν! Θυμηθείτε με ποιον τρόπο ο οραματικός πολιτικός λόγος του Σαμαρά την υποχρέωσε να δευτερολογήσει στο Συνέδριο! Αυτό το περιστατικό έπρεπε να είχε αφυπνίσει το επιτελείο της! Δεν συνέβη, όμως, κάτι τέτοιο… Ακόμα και τέσσερις μέρες πριν το στήσιμο της κάλπης, επιφανή στελέχη της πλευράς Μπακογιάννη έλεγαν στα κανάλια ότι ήταν αντίθετοι με την προσφυγή στην πολιτική βάση της παράταξης. Τέσσερις μέρες πριν καταγραφεί το εκπληκτικό νούμερο των 750.000 πολιτών που έσπευσαν στις κάλπες. Δείτε και το νούμερο εννέα των λαθών…

4. Κατά τρόπο ανεξήγητο, έχασε τη στήριξη του Δημήτρη Αβραμόπουλου: Ενδεχόμενη συμμαχία του Αβραμόπουλου με την Μπακογιάννη θα «στρίμωχνε» οριστικά τον Σαμαρά στην αμιγή δεξιά, με δεδομένο ότι η πλευρά Μπακογιάννη είχε αποφασίσει (δείτε και το νούμερο έξι) να δώσει τη μάχη πάνω στον άξονα δεξιά- κέντρο- αριστερά. Η «ολική» στήριξη του Αβραμόπουλου στον Σαμαρά αφαίρεσε από την Μπακογιάννη τη δυνατότητα να ξεδιπλώσει την εκλογική της τακτική και να παρουσιάσει τον εαυτό της ως τον εκφραστή του προοδευτικού -κεντρώου- κομματιού της Νέας Δημοκρατίας. Αντίθετα, η συμμαχία της με το Σπηλιωτόπουλο δεν είχε αντίστοιχα αποτελέσματα, διότι Μπακογιάννη και Σπηλιωτόπουλος κινούνταν στον ίδιο χώρο –όχι της λεγόμενης παραδοσιακής δεξιάς- άρα δεν είχε συμβολισμό διεύρυνσης της δικής της υποψηφιότητας. Συνεπώς δεν της επέτρεψε να κεφαλαιοποιήσει τη συμμαχία της με τον Σπηλιωτόπουλο, πάντα επάνω στον άξονα δεξιά- αριστερά, που είχε επιλέξει να κινηθεί.

5. Όσο περνούσαν οι μέρες, όξυνε την αντιπαράθεση και τις επιθέσεις της εναντίον του Σαμαρά: Μια εκλογική μάχη είναι πολυεπίπεδη: Ένα πολύ σημαντικό επίπεδο είναι κι αυτό της πολιτικής ψυχολογίας. Αποτυπώνεται στην παράσταση νίκης που μετρούν οι δημοσκόποι, αλλά και στον «αέρα» της εκφοράς του πολιτικού λόγου από μεριάς αυτών που τελικά θα νικήσουν. Τις τελευταίες δυο εβδομάδες, η Μπακογιάννη επετίθετο όλο και περισσότερο στον Σαμαρά: Ιδέες που μυρίζουν ναφθαλίνη, μικρό και συρρικνωμένο κόμμα, μεγάλο ΛΑΟΣ και τα συναφή, έδειχναν καθαρά σε όποιον είχε μάτια να δει, ότι η Ντόρα ανησυχούσε ολοένα και περισσότερο. Αντίθετα, ο Σαμαράς επετίθετο στους μηχανισμούς, όχι μόνο στους μηχανισμούς της Ντόρας, αλλά και στους μηχανισμούς της κυβέρνησης Καραμανλή, που είχαν εξοργίσει τους ΝεοΔημοκράτες. Η Ντόρα τσιμπούσε και απαντούσε για λογαριασμό της, αλλά και για λογαριασμό όλης της «μαυρισμένης» κυβέρνησης Καραμανλή! Τεράστιο λάθος. Από την άλλη, ο Σαμαράς δεν απαντούσε στις προσωπικές και πολιτικές επιθέσεις της Μπακογιάννη: Εφάρμοζε, δηλαδή, την τακτική Αβραμόπουλου όταν ο Πάγκαλος τον αποκαλούσε «κύριο τίποτα». Ο «κύριος τίποτα» δεν απαντούσε, και τελικά εξελέγη με σχεδόν 60%. Το ίδιο έκανε και ο Σαμαράς. Με τα ίδια αποτελέσματα.

6. Στον πολιτικό λόγο της ελπίδας, απαντούσε με πολιτικό λόγο διαχείρισης και αναφοράς στον άξονα δεξιά- αριστερά: Το στοιχείο αυτό είναι καθοριστικό και δείχνει ότι μεγάλο μέρος του πολιτικού προσωπικού δεν έχει αντιληφθεί τις διεργασίες στο εσωτερικό της ελληνικής κοινωνίας. Οι Έλληνες χρησιμοποιούν τον άξονα δεξιά- αριστερά πολλές φορές για να συνεννοούνται, αλλά δεν τον πιστεύουν. Και πώς μπορεί να τον πιστεύουν, όταν απομακρύνονται από μια πολιτική ζωή που επιμένει να δημιουργεί τεχνητούς διχασμούς πάνω στον άξονα δεξιά- αριστερά; Ο πολίτης ζητούσε έναν φρέσκο λόγο. Και του τον έδωσε ο Σαμαράς. Ξανάφερε στο επίκεντρο τον πολίτη, μίλησε για «λαϊκή συμμετοχή» όπως προ 30ετίας ο Ανδρέας Παπανδρέου. Σε αυτόν τον καταιγιστικό πολιτικό λόγο, η Ντόρα αντέταξε από τη μια μεριά το τεχνικό ζήτημα του ότι όλα τα στελέχη του κόμματος θα είναι εκλεγμένα (λες και τώρα η ανύπαρκτη Κεντρική Επιτροπή ή ο ανεκδιήγητος Ζαγορίτης δεν εξελέγη…) κι από την άλλη το ότι θα διευρύνει το κόμμα, δηλαδή έναν παρωχημένο κυβερνητισμό, την ώρα που ο λαός της ΝΔ απέρριπτε τον επί 5,5 χρόνια ασπόνδυλο ΝεοΔημοκρατικό κυβερνητισμό…

7. Οι πολιτικές της θέσεις ήταν χωρίς όραμα, σε αντίθεση με τον Σαμαρά: Είναι συνέχεια του προηγούμενου. Η Μπακογιάννη δεν κατάφερε να παρουσιάσει ένα όραμα για τον κόσμο. Ίσως είναι υπερβολικά ρεαλίστρια, κάτι που είναι απαραίτητο στην κυβερνητική δουλειά ή στην πολιτική πράξη γενικότερα, αλλά όχι στο να κερδίζει κανείς εκλογικές μάχες. Ίσως έχει υπερβολική αυτοπεποίθηση και είναι πεισμένη ότι αν αυτή αποδέχεται μια αξία ή ένα προτέρημα, σίγουρα το αποδέχονται και οι περισσότεροι Έλληνες. Ίσως έχει υπερβολική εμπιστοσύνη στο σύστημα που προσεκτικά έκτισε γύρω της, και το οποίο την πιο κρίσιμη στιγμή την πρόδωσε, όπως λέω ακριβώς παρακάτω. Σημασία εδώ έχει να πούμε ότι από τους τρεις υποψηφίους, μόνο η Μπακογιάννη δεν έδωσε ένα πειστικό όραμα. Ακόμα και ο Ψωμιάδης με το δικό του τρόπο, παρουσίασε ένα όραμα γι αυτό άντεξε σε συνθήκες ακραίας πόλωσης πάνω στις κάλπες.

8. Το κλειστό της σύστημα, την εκδικήθηκε: Η πλευρά Σαμαρά (όχι ο ίδιος, πρέπει να πω), στρατολόγησε δεκάδες στελεχών του συστήματος Καραμανλή, με το εξής αμάχητο επιχείρημα: Έχεις καμία πιθανότητα να ενταχθείς στο σύστημα της Ντόρας; Βλέπεις να υπάρχει κανένα κενό, που μπορείς να καλύψεις; Αντίθετα, στην πλευρά μας (σ.σ. Σαμαρά) δεν υπάρχει κανένας ουσιαστικός μηχανισμός, πολύ περισσότερο για να διεκδικήσει την ηγεσία ενός μεγάλου κόμματος». Και τα στελέχη προσέτρεχαν στον Σαμαρά. Δεύτερο παράδειγμα: ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ζήτησαν κι από τους τέσσερις (τότε) υποψήφιους να απαντήσουν σε επτά ερωτήματα, κοινά για όλους, με σκοπό να δημοσιεύσουμε τις απαντήσεις τους στο τεύχος Νοεμβρίου, που κυκλοφόρησε στο πρώτο δεκαήμερο του μηνός. Το γραφείο της κας Μπακογιάννη μας απάντησε τηλεφωνικά ότι δεν προλαβαίνει. Οι υπόλοιποι τρεις υποψήφιοι απλώς ζήτησαν ο ένας τρεις μέρες, οι δε άλλοι μια εβδομάδα. Δείτε τη διαφορά: Το πιο οργανωμένο γραφείο «δεν προλάβαινε». Τα λιγότερο οργανωμένα θα το προσπαθούσαν. Αυτό λέει πολλά για τις αντιλήψεις στο στενό περιβάλλον των υποψηφίων διαδόχων του Κώστα Καραμανλή.

9. Δεν κατάλαβε τη δίψα του ΝεοΔημοκράτη για συμμετοχή: Δεν είναι μόνο ότι άργησε να αποδεχθεί την συμμετοχή της βάσης, δηλαδή δεν αντελήφθη πόσο σημαντικό ήταν αυτό για τους πολίτες, που παρ’ όλες τις δυσκολίες, συνέρρευσαν (750.000 άτομα!) στις κάλπες. Αν αυτό δεν το προσλαμβάνεις ως τάση της κοινωνίας, έχεις σίγουρα ένα πρόβλημα να αντιληφθείς τι θέλουν αυτοί που φιλοδοξείς να εκφράσεις. Τόσο απλά!

10. Δεν αντελήφθη την κοινωνική σύνθεση της πολιτικής βάσης της ΝΔ: Αυτό είναι το πιο μοιραίο λάθος της Ντόρας Μπακογιάννη, αλλά και των περισσοτέρων πολιτικών στελεχών της Νέας Δημοκρατίας. Από εκεί εκκινεί η ασύνορη δίψα των ΝεοΔημοκρατών για νέο πολιτικό προσωπικό. Δεν τους εκφράζουν οι –περισσότεροι- σημερινοί πολιτικοί του κόμματος. Οι πολίτες δεν αισθάνονται ότι οι πολιτικοί της ΝΔ –κατά πλειοψηφία- είναι κοντά τους. Απορρίπτουν τον ξύλινο πολιτικό λόγο. Απορρίπτουν το κλείσιμο των βουλευτών στα γραφεία τους. Αισθάνονται ξένο το πολιτικό σύστημα που –για παράδειγμα στη Β! Αθηνών- δεν έχουν την παραμικρή πρόσβαση στον πολιτικό τους αντιπρόσωπο. Και στην Περιφέρεια –που την ξέρω αρκετά καλά!- περισσότεροι από 3 στους 4 εκλεγμένους πολιτικούς της ΝΔ δεν έχουν πατήσει το πόδι τους σε χωράφι. Η μεσαία τάξη της ελληνικής κοινωνίας πρόσκειται κοινωνικά και πολιτικά στη ΝΔ και περίμενε έναν καινοτόμο πολιτικό λόγο για να στηρίξει έναν υποψήφιο. Τον άκουσε τον καινοτόμο πολιτικό λόγο, και πήγε στις κάλπες για να στηρίξει εκείνον που τον διατύπωσε.

Ακροτελεύτια παρατήρηση: Η Ντόρα Μπακογιάννη ανήκει σε μια πολιτική οικογένεια, που έχει περάσει πολλά στην εξέλιξη της σύγχρονης πολιτικής μας ιστορίας: Ο πατέρας της πρωταγωνίστησε στην ελλειπτική δημοκρατική ζωή της μετεμφυλιακής Ελλάδας, ενώ νωρίτερα, όντας στην Αντίσταση, έπαιζε τη ζωή του κορώνα- γράμματα πολλές φορές. Η ίδια έχασε με τον πιο τραγικό τρόπο το σύζυγό της και πατέρα των παιδιών της, ενώ νωρίτερα υπέστη τα επίχειρα του επιπέδου που είχε τότε η πολιτική ζωή του τόπου, αλλά και τα επίχειρα από τη χούντα, ως κόρη του Μητσοτάκη. Κοντολογίς, η γυναίκα αυτή έχει ζήσει –και βιώσει- καταστάσεις, που εμείς όχι απλώς δεν ζήσαμε, πιθανότατα όμως δεν μπορούμε να συλλάβουμε ως ένταση εμπειρίας.

Αυτό έχει δημιουργήσει –επιτρέψτε μου την έκφραση- ένα complex of superiority στη Ντόρα Μπακογιάννη. Αισθάνεται –ίσως υποσυνείδητα- ότι μπορεί να τα καταφέρει εκεί που όλοι εμείς οι άλλοι, δεν μπορούμε. Ανεξαρτήτως, λοιπόν, του αν εμείς «οι απέξω» πιστεύουμε το Α’ ή το Β’, εάν εκείνη πειστεί για κάτι, δύσκολα μπορεί να το «μπολιάσει», να το «νοθεύσει» με τη διαφορετική αντίληψη του «απέξω». Έτσι δημιούργησε το κλειστό της σύστημα, έτσι έπαιρνε τις αποφάσεις για τη στρατηγική και την τακτική της εκλογικής μάχης, έτσι δικαιολογείται ότι δεν αντελήφθη τη λύσσα της βάσης να μετέχει στις εξελίξεις. Αν κάποιος έχει περάσει στη ζωή του «δια πυρός και σιδήρου» δεν αξιολογεί επαρκώς τη γνώμη ενός «άκαπνου».

Κι αν οι «άκαπνοι» είναι 750.000; Σε αυτό η Ντόρα δεν κατάφερε να δώσει απάντηση…-

tapragmata

ΚΡΙΣΗ; ΠΟΙΑ ΚΡΙΣΗ;

Θα αρκεστώ σήμερα στην ανάδειξη ορισμένων πράξεων της κυβέρνησης και είμαι σίγουρος ότι όπως και εγώ, όλοι θα αναρωτηθούν: υπάρχει πράγματι οικονομική κρίση ή μήπως εκεί στην κυβέρνηση μας παραμυθιάζουν; -- Στο ΦΕΚ υπ' αριθμ. 2316 της 30ης Οκτωβρίου 2009, τεύχος Β΄, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης κ. Θ. Πάγκαλος δημοσιεύει την 3/19.10.2009 απόφασή του, με τον βαρύγδουπο τίτλο: "Σύσταση Πολιτικού Γραφείου του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης και ενιαίων θέσεων ειδικών συμβούλων - συνεργατών , μετακλητών διοικητικών υπαλλήλων και αποσπασμένων υπαλλήλων του Δημοσίου ή Νομικού Προσώπου του Δημοσίου Τομέα". Στην παράγραφο "1" αναφέρεται ότι το αντικείμενο του Πολιτικού Γραφείου, το οποίο συνιστάται από 8.10.2009 (δηλαδή ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΑ!!!) είναι "να επικουρεί στο έργο του τον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης". Για την λειτουργία του Πολιτικού Γραφείου του κυρίου αντιπροέδρου το Δημόσιο θα επιβαρυνθεί, το έτος 2010 με ποσόν 1.015.000 ευρώ και με ανάλογα ποσά για τα επόμενα έτη... Εάν τώρα υιοθετήσουμε τον αντιπολιτευτικό λόγο τόσο του κ. Παγκάλου, όσο και του ΠΑ.ΣΟ.Κ. την περίοδο 2004-2009, η λειτουργία του Γραφείου αυτού, κατά την συνταγματικά επιτρεπτή κυβερνητική τετραετία 2009-2013, θα κοστίσει τουλάχιστον 4.060.000 ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί σε περίπου 8.500 μηνιάτικα των ταλαίπωρων δουλοπαροίκων των stages.

Οι επιτροπές που καταργούνται, αλλά ΔΕΝ ΚΑΤΑΡΓΟΥΝΤΑΙ

-- "Πού πήγαν τα λεφτά;" αναρωτιόταν προεκλογικά, ο κύριος Παπανδρέου. "Λεφτά υπάρχουν και θα τα βρούμε" διαβεβαίωνε με παπική αυτοπεποίθηση ο νέος Πρωθυπουργός. "Θα εξοικονομήσουμε τεράστια ποσά καταργώντας τις Επιτροπές, που είχε συγκροτήσει η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, μοιράζοντας μέσω αυτών υπέρογκα ποσά σε υπαλλήλους, κ.τ.λ. κ.τ.λ." Δεν είμαι βέβαιος αν οι νεοδημοκρατικές επιτροπές καταργήθηκαν, είμαι όμως απολύτως βέβαιος ότι "νέες" επιτροπές, πασοκικής συλλήψεως, άρχισαν ήδη να χορεύουν... Στο ΦΕΚ, υπ' αριθμ. 483 της 16 Νοεμβρίου 2009, τεύχος ΥΟΔΔ, η κυρία Άννα Διαμαντοπούλου, Υπουργός Εθνικής (συγγνώμη: διαγράφεται μια λέξη) σκέτο Παιδείας, με την απόφασή της αριθμ. 8339/10.11.09 συγκροτεί πέντε (5) επιτροπές ΟΛΕΣ ΑΜΕΙΒΟΜΕΝΕΣ!!! Δεν θα διαφωνούσε κανείς με την ανάγκη (και την πρακτική) τα μέλη των επιτροπών να έχουν μια πρόσθετη αμοιβή για την πρόσθετη εργασία που παρέχουν... Αλλά είναι τουλάχιστον ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΟ όσοι ευαγγελίζονταν μια κοινωνία αξιών και αξίων να "χαλούν τον κόσμο" για τις αμοιβές των επιτροπών (των προηγούμενων), να τις καταργούν με τυμπανοκρουσίες και την ίδια στιγμή να τις επανασυγκροτούν (άραγε με τα ίδια μέλη ή με "ημετέρους;) και πάλι ως αμειβόμενες... Αυτά τα "νέα ήθη" δείχνουν ότι λείπει η σύνεση και η σοβαρότητα. Λείπει ο αυτοσεβασμός και -κατ επέκταση- ο σεβασμός προς τις ελπίδες, την υπομονή και την τιμή των "ιθαγενών", που έκπληκτοι και μοιραίοι παρακολουθούν την διαδρομή των 100 ημερών στο κενό...

ΔΩΔΕΚΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ, ΓΙΑ 24 ΗΜΕΡΕΣ

-- Με απόφαση του διοικητή του ΙΚΑ (αριθμ. Μ72/918 της 13.11.2009), που δημοσιεύεται στο ΦΕΚ υπ' αριθμ. 2350 της 18.11.2009, τεύχος Β΄, καθορίζεται το ύψος της δαπάνης "για την ειδική αμοιβή στο προσωπικό του ΙΚΑ, που θα απασχοληθεί, με την διαδικασία ελέγχου, προσδιορισμού, βεβαίωσης, εκκαθάρισης και πληρωμής με οποιονδήποτε τρόπο του Δώρου Χριστουγέννων 2009 (Δεκέμβριος 2009 και Ιανουάριος 2010) στους Εργατοτεχνίτες Οικοδόμους, στο ποσόν των 11.974.846,64 ευρώ"!!! "Η απόφαση αυτή", συμπληρώνει η διοίκηση του ευαγούς Ιδρύματος, "ισχύει ένα μήνα ΠΡΙΝ από τη δημοσίευσή της στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως και μέχρι 27/1/2010". Δηλαδή: για να πληρωθούν οι Εργατοτεχνίτες Οικοδόμοι το Δώρο των Χριστουγέννων, το προσωπικό του ΙΚΑ θα πρέπει να διεκπεραιώσει ορισμένες ενέργειες. Άραγε αυτές οι ενέργειες διεκπεραιώνονται εκτός του ωραρίου εργασίας των υπηρεσιών; Άραγε είναι τόσο πολύπλοκες και τόσο ιδιαίτερες αυτές οι διαδικασίες; Άραγε δεν αποτελούν τακτικές, επαναλαμβανόμενες, προβλέψιμες και κατά τα πάντα μετρήσιμες ενέργειες; Άραγε δεν υπάρχει τρόπος απλοποίησής τους; Άραγε χρειάζεται να καταβληθεί εκ μέρους του προσωπικού τέτοια εργώδης προσπάθεια 24 εργασίμων ημερών (12 κατά τον μήνα Δεκέμβριο και 12 κατά τον Ιανουάριο); Άραγε, για να πληρωθεί το δώρο των Οικοδόμων, δεν μπορούν να πιστωθούν (απλά) οι οικείοι τραπεζικοί λογαριασμοί τους, όπως γίνεται με τις συντάξεις; Άραγε είναι τόσο βαριά αυτή η δουλειά, που απαιτεί ΠΡΟΣΘΕΤΗ αμοιβή του προσωπικού με περίπου 12 εκατομμύρια ευρώ για 24 εργάσιμες ημέρες; Ας σημειωθεί ότι το ποσόν αυτό αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου κονδυλίου (ύψους περίπου 20 εκατ. ευρώ), που έχει προσδιορισθεί ως "ειδική αμοιβή" του προσωπικού, το οποίο θα ασχοληθεί με τη διαδικασία ελέγχου κ.τ.λ., κ.τ.λ. του Δώρου Χριστουγέννων, του Δώρου Πάσχα και το Αδειοδωροσήμου των Οικοδόμων έτους 2010. Όλα αυτά συμβαίνουν εν μέσω αγωνιωδών εκκλήσεων και σπαραξικάρδιων υπουργικών διακηρύξεων περί της ανάγκης "νοικοκυρέματος" των Ταμείων, εξοικονόμησης πόρων, κατάργησης των διαφόρων ειδικών και πρόσθετων αμοιβών, κ.τ.λ. "Δεν (θα) υπάρχουν λεφτά για συντάξεις" ολοφύρονται στα τηλεπαράθυρα, για να δικαιολογήσουν τις ηρώδειες "εξυγιαντικές" πρωτοβουλίες τους. Και την ίδια στιγμή, άνετα και απλόχερα (αλλά και "χωρίς περίσκεψιν, χωρίς αιδώ";) διαθέτουν εκατομμύρια ευρώ για ΠΡΟΣΘΕΤΕΣ αμοιβές υπαλλήλων...

ΜΕΙΩΣΗ ΔΑΠΑΝΩΝ; ΟΧΙ ΔΑ! ΑΚΟΜΗ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ….

-- Και μέσα στην ευωχία του υπό αναδιανομήν πλούτου, βοηθούντος και του εορταστικού πνεύματος των Χριστουγέννων ο αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας κ. Μπεγλίτης θέλησε να κάνει ένα «δωράκι» στον εαυτό του. Ο υπουργός οικονομικών υπογράφει την απόφαση υπ’ αριθμ. Φ800/47/3014/Σ673 της 12ης Νοεμβρίου 2009, που δημοσιεύεται στο ΦΕΚ αριθμ. 2344 της 16.11.2009, τεύχος Β΄ για τη σύσταση πολιτικού γραφείου του αναπληρωτή υπουργού Εθνικής Άμυνας. Διότι χωρίς πολιτικό γραφείο δεν μπορεί να λειτουργήσει ο κύριος Μπεγλίτης!!! Που δίνει, έτσι, το "ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ" όχι μόνο της περιστολής των δαπανών αλλά και της αποφυγής δημιουργίας νέων δαπανών (που δεν υπήρχαν ως τώρα)... Και, επιτέλους, τι αξία έχουν 756.000 ευρώ ( τόσο θα μας κοστίσει ) μπροστά στην αίγλη του πολιτικού γραφείου του κυρίου αναπληρωτή (και παπανδρεϊκού τοποτηρητή επί του υπουργού) Εθνικής Άμυνας; (αλήθεια αυτό το "εθνικής" πώς τους ξέφυγε;;;) Κοντολογίς σε τέσσερις μόνο περιπτώσεις ( υπάρχουν και πολλές άλλες που θα δημοσιεύσουμε εν καιρώ ) ο λογαριασμός που μας στέλνει το ΠΑ.ΣΟ.Κ. για τις πρώτες 60 ημέρες του, πλησιάζει τα 15.000.000 Ευρώ. Και μετά μας μιλάνε για κρίση. Ποια κρίση;

ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΑΡΑΒΙΓΚΑΣ

Το μισό κόμμα στα χέρια του Σαμαρά και το μισό κόμμα στα χέρια της Nτόρας

O Aντώνης Σαμαράς είναι τελικά ο 7ος Πρόεδρος στην ιστορία της ΝΔ. Παρότι η κ. Μπακογιάννη δέχτηκε το αποτέλεσμα χιλιάδες υποστηριχτές της μέσα από την προσωπική της σελίδα στο facebook αδυνατούν να πιστέψουν πως η Ν.Δ. πέρασε στα χέρια ενός αποστάτη με μια μικρή σχετικά εντολή και δείτε τι γράφουν από χθές το βράδυ!

Το κλίμα είναι βαρύ στη Ν.Δ. και η βάση δεν μπορεί να δεχτεί και αγανακτεί με το αποτέλεσμα αυτό το έχουμε εισπράξει και σε τοπικό επίπεδο οπου η κ. Μπακογιάννη είχε υπεροχή όπως και ήταν αναμενόμενο!
Μπαίνει λοιπόν σε περιπέτειες το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ή σε μια πορεία αλλαγής και αναγέννησης;
Δείτε λοιπόν τα μηνύματα και βγάλτε τα συμπεράσματα σας για την επόμενη μέρα....






Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2009

Κάποιοι το καταλάβαμε και φύγαμε νωρίς. Κάποιους άλλους τους υποχρέωσαν σε "αναστολή πολιτικής λειτουργίας" όπως τον ΠΑΝΑΞΙΟ Αλέκο Παπαδόπουλο.

O Αλέκος Παπαδόπουλος παρεμβαίνει για τον νέο Καποδίστρια

Δημοσιεύθηκε από Γιάννης Παπαϊωάννου

Ένα άρθρο απόσπασμα από τα βήματα του Έστερναχ που βρήκαμε εδώ: Αλέκος Παπαδόπουλος

ΓΙΑ ΤΗΝ “ΝΕΑ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ”

(Εν πάσει περιπτώσει, για τη νέα διοικητική μεταρρύθμιση)

ΔΕΥΤΕΡΑ 23 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2009

Με αφορμή την συζήτηση που άνοιξε γύρω από την ‘νέα αρχιτεκτονική του κράτους’, όπως αποκαλείται!!! η επιχειρούμενη νέα διοικητική μεταρρύθμιση, παραθέτω ορισμένες σκέψεις, όπως ακριβώς είναι διατυπωμένες στο βιβλίο μου ‘Τα βήματα του Έστερναχ – Η Ελλάδα μετά το 2010’.

Η φιλοδοξία μου είναι να βοηθήσω στο ξεκαθάρισμα της σωρευμένης ‘ιστορικής σύγχισης’ που επικρατεί γύρω απ’ αυτά τα θέματα στην πολιτική θεωρία και πράξη, φοβάμαι δε και στη διοικητική επιστήμη.

Οι συγχύσεις γύρω από την αποκέντρωση

Η επιλογή που φέρει τον τίτλο «Ελλάδα των Περιφερειών», είναι ένα σχέδιο το οποίο ωριμάζει στην ελληνική κοινωνία και οδηγεί, όσο ποτέ άλλοτε, μέσα από το ξεπέρασμα των δομών του συγκεντρωτισμού στη ριζική αποκέντρωση. Η αντίληψη αυτή διαφέρει ριζικά, όσον αφορά τους στόχους και το περιεχόμενο της αποκέντρωσης, από αυτή που διατυπώνουν εκείνοι οι οποίοι τη διαλαλούν με μια ιδιότυπη λαγνεία ως πολιτικό εμπόρευμα, ενώ άλλοι την αντιλαμβάνονται ως ευκαιρία αναπαραγωγής των εξουσιαστικών τους προτύπων και όχι ως διαδικασία άσκησης εντολής. Διατυπώνεται επίσης η άποψη, με ύφος μάλιστα απόλυτο, δογματικό, ενίοτε δε και απειλητικό, ότι η αποκέντρωση είναι η μόνη ρομφαία που θα κατατροπώσει το νεοελληνικό πρόβλημα και θα φέρει την ευημερία και τη δημοκρατία στη χώρα. Ακριβώς εδώ οικοδομείται ένας παραπλανητικός λαϊκισμός, που είναι περισσότερο επικίνδυνος για τη δημοκρατία και το διοικητικό σύστημα της χώρας, από το να παραμείνουν τα πράγματα στην σημερινή ατέλειά τους. Μια γνήσια και επωφελής για τη χώρα αποκέντρωση προϋποθέτει πάνω απ’ όλα έναν άλλον πολιτισμό στον δημόσιο βίο της χώρας. Αυτόν τον πολιτισμό δεν εγγυώνται ότι θα τον κομίσουν οι σημερινές πρακτικές και αντιλήψεις που κυριαρχούν στους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς της χώρας.

Το πρώτο θεμελιακό ζήτημα που ανακύπτει από την επιλογή της αποκέντρωσης ως βάση της διοικητικής μεταρρύθμισης συνδέεται με την αυτοχρηματοδότησή της. Η πραγματική αποκέντρωση και όχι η νόθα ή η ατελής, την οποία φοβάμαι ότι πρεσβεύουν οι περισσότεροι από τους σημερινούς τοπικούς άρχοντες, έχει ως προϋπόθεση πρώτον, ότι οι τοπικές εξουσίες αποκτούν δημοσιονομική αυτονομία, δηλαδή το δικαίωμα επιβολής τοπικών φόρων, και δεύτερον ότι η αλληλεγγύη των Περιφερειών εκφράζεται με διαφανή και αντικειμενικά κριτήρια μεταφοράς δημόσιων πόρων από τις εύπορες στις φτωχές Περιφέρειες. Το κεντρικό κράτος δεν μεταφέρει, εν είδει δωρεάς, δικούς του πόρους στις Περιφέρειες. Με τους δικούς του πόρους χρηματοδοτεί τις πολιτικές που ανήκουν στην αρμοδιότητά του, όπως για παράδειγμα η άμυνα, η ασφάλεια, οι εθνικής σημασίας υποδομές κ.λπ. Αυτό ισχύει σ’ όλες σχεδόν τις προηγμένες διοικητικά χώρες, στις οποίες λειτουργούν ολοκληρωμένα αποκεντρωτικά συστήματα κάθε μορφής. Σε μια γνήσια αποκέντρωση δεν νοείται οι θεσμοί της αυτοδιοίκησης να λειτουργούν ως απλοί διαχειριστές των πόρων που συλλέγει το κεντρικό κράτος για λογαριασμό τους και εν συνεχεία τους αποδίδει. Μια τέτοια αντίληψη είναι παραμόρφωση της έννοιας της αποκέντρωσης και της αυτοδιοίκησης, αφού η λογοδοσία για τα «πεπραγμένα», την οποία επιβάλλει το δημοκρατικό περιεχόμενο του θεσμού, δεν είναι πλέον λογοδοσία για τον τρόπο που οι εκλεγμένοι εκπρόσωποί της άσκησαν την εξουσία τους, αλλά μετατρέπεται σ’ ένα καταιγισμό κατηγοριών και μετάθεσης της ευθύνης από τις τοπικές εξουσίες στην κεντρική κυβέρνηση, προκειμένου να απαλλαγούν από τις δικές τους ανεπάρκειες. Ταυτόχρονα το κεντρικό κράτος καθορίζει τα αντικειμενικά κριτήρια αναδιανομής μεταξύ των Περιφερειών. Μ΄ αυτό τον τρόπο η αλληλεγγύη μεταξύ των Περιφερειών είναι απόλυτα διαφανής και γίνεται χωρίς την οικονομική –βλέπε, εν είδει ελεημοσύνης ή πατερναλισμού– μεσολάβηση της κεντρικής εξουσίας.

Ένα δεύτερο θεμελιακό ζήτημα αφορά το περιεχόμενο των τοπικών εξουσιών σε σχέση με εκείνες τις εξουσίες που ασκεί η κεντρική κυβέρνηση. Σ’ αυτό το σημείο πρέπει να παρατηρήσω ότι και στις πλέον προηγμένες κοινωνίες, με ολοκληρωμένους και παγιωμένους αποκεντρωτικούς θεσμούς, η διαπάλη για τις ασκούμενες εξουσίες ανάμεσα στο κεντρικό κράτος και την αυτοδιοίκηση είναι συνεχής αλλά και γόνιμη.

Εδώ θέτω ένα κρίσιμο ερώτημα: Η συντριπτική πλειονότητα των πολιτικών του κεντρικού πολιτικού συστήματος της χώρας, που εμφανίζονται ως διαπρύσιοι κήρυκες της αποκέντρωσης, συμφωνούν άραγε με την απαλλοτρίωση των σημερινών υπεραρμοδιοτήτων των υπουργείων και τη μεταφορά τους στις εκλεγμένες τοπικές αρχές; Συμφωνούν επίσης να μεταφερθούν μαζί με τις αρμοδιότητές τους στους νέους αποκεντρωμένους αυτοδιοικητικούς θεσμούς, του πρώτου και δεύτερου βαθμού, σχεδόν όλοι οι διοικητικοί υπάλληλοι που υπηρετούν στα σημερινά πολυπληθή και αναχρονιστικά υπουργεία, αμφιλεγόμενου έργου και αποτελεσματικότητας, ώστε τα νέα σύγχρονα υπουργεία που θα προκύψουν να περιοριστούν σ’ έναν ελάχιστο αριθμό εξειδικευμένων επιτελικών υπαλλήλων;

Ένα τρίτο θεμελιακό ζήτημα συνδέεται με την επαναδιεκδίκηση του δικαιώματος και της υποχρέωσης μιας σύγχρονης αποκεντρωμένης και δημοκρατικής κοινωνίας να στηρίζεται στον πολίτη και στην υιοθέτηση των απλών ιδεών της ανιδιοτέλειας και της συμμετοχής. Η αποκέντρωση, ως λειτουργία, επιδιώκει μια κοινωνία στην οποία οι συλλογικές αποφάσεις λαμβάνονται όσο γίνεται πιο κοντά στους πολίτες και το άτομο-πολίτης αποτελεί την πηγή της πολιτικής τους νομιμοποίησης. Η κοινωνία δε, η οποία βασίζεται στον πολίτη, μπορεί να οικοδομηθεί μόνο με βάση την κοινή ανιδιοτέλεια των ατόμων. Η παραπάνω αρχή είναι αλήθεια ότι μπορεί να φαντάζει αφελής, κοινότοπη και ίσως ότι έχει μόνο θεωρητική αξία. Δυστυχώς όμως, οι πρακτικές που εφαρμόζονται από τα σημερινά ατελή σχήματα αποκέντρωσης που λειτουργούν στη χώρα, έχουν οικοδομηθεί, σε μεγάλο βαθμό, πάνω στην καταστροφική βάση της επιδίωξης του προσωπικού συμφέροντος.

Ο ιδιοτελής κυνισμός, ο οποίος κυριαρχεί τα τελευταία χρόνια στη λειτουργία του θεσμού της αυτοδιοίκησης, περιόρισε, αν δεν κατέστρεψε, κάθε έννοια ανιδιοτελούς συμμετοχής στη διαχείριση των τοπικών υποθέσεων. Δεν αναφέρομαι εδώ στον επαγγελματισμό που πρέπει ούτως ή άλλως να διακρίνει τους αιρετούς αντιπροσώπους των τοπικών εξουσιών, ούτε στα σοβαρά φαινόμενα αδιαφάνειας που προκύπτουν από τη σημερινή λειτουργία των αντιπροσωπευτικών θεσμών. Αναφέρομαι κυρίως στο γεγονός ότι έχουν ψηφιστεί νόμοι από την Ελληνική Βουλή, τα τελευταία χρόνια, και πάντως μετά την καθιέρωση του προγράμματος «Καποδίστριας», με βάση τους οποίους μισθοδοτούνται πλέον σχεδόν όλοι οι εκλεγμένοι δημοτικοί σύμβουλοι, όλων των παρατάξεων, από τα ταμεία των δήμων, κάτω από διάφορους μανδύες νομιμοποίησης όπως του αντιδημάρχου, του προέδρου του δημοτικού συμβουλίου, του γραμματέα, του μέλους δημαρχιακών επιτροπών, του προέδρου ή του μέλους νομικών προσώπων των δήμων, του μέλους επιτροπών, του εκπροσώπου σε αναπτυξιακούς συνδέσμους ή άλλους φορείς κ.λπ. Πρόκειται περί καταισχύνης, αφού η επιδίωξη για την κατάκτηση δημοτικού αξιώματος μετατρέπεται από μέσο δημόσιας προσφοράς σε πεδίο συναλλαγών, κυρίως στις προεκλογικές περιόδους, με στόχο τη διασφάλιση μιας επιπλέον προσόδου, ή σε μέσο αποκλειστικής επιβίωσης ή, το χειρότερο, σε μέσο πλουτισμού.

Αν διατηρηθούν περαιτέρω και δεν ανατραπούν παρόμοιες αντιλήψεις, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα χαθούν όλες οι αναμετρήσεις που θα δοθούν την επόμενη δεκαετία για ένα πραγματικά σύγχρονο δημοκρατικό κράτος, χάριν της σκοτεινής πλευράς της κοινωνίας μας.

Παραδοχές και αποσαφηνίσεις για την αποκέντρωση

Κάθε μεταρρύθμιση που οδηγεί στην υιοθέτηση ενός νέου και σύγχρονου διοικητικού μοντέλου οργάνωσης της χώρας, για να είναι επιτυχής, δεν πρέπει να κομίζει τις σημερινές δουλείες, πρακτικές και συμπεριφορές που χαρακτηρίζουν το ισχύον διοικητικό σύστημα. Ούτε οι «τεχνοκρατικές φόρμες» ούτε οι τεχνητές διοικητικές συγκολλήσεις των ξεπερασμένων σημερινών ανθρωπογεωγραφικών ενοτήτων που συνήθως υιοθετούνται, οδηγούν από μόνες τους σε ουσιαστική διοικητική ανασυγκρότηση. Η επιτυχία μιας πραγματικής διοικητικής μεταρρύθμισης κρίνεται από το αν ανατρέπει τις αντικειμενικές και απρόσωπες συνθήκες που επικρατούν και οδηγεί στις εξελίξεις εκείνες που έχει ανάγκη η χώρα. Αν εκφράζει τα μεγάλα υπόγεια ρεύματα και αν ενεργοποιεί τις εσωτερικές δυνάμεις της κοινωνίας. Αν υπακούει σε αποδεκτές σε όλο τον σύγχρονο κόσμο αρχές και αλήθειες για την ουσία της αποκέντρωσης.

Μια γόνιμη λοιπόν συζήτηση για τους στόχους της νέας διοικητικής αναδιάταξης της χώρας, για να είναι επιτυχής, πρέπει πρώτα, πριν καν ξεκινήσει, να υιοθετήσει τις παρακάτω παραδοχές:

Σύγχρονο αποκεντρωμένο κράτος σημαίνει επιμερισμός των αρμοδιοτήτων, των πόρων και των ευθυνών στα διάφορα επίπεδα διοίκησης και αυτοδιοίκησης και στους φυσικούς φορείς τους, χωρίς να τίθεται σε αμφισβήτηση ο ενιαίος και κυρίαρχος ρόλος του κράτους.

Η κυβέρνηση εξακολουθεί να έχει την ευθύνη της χώρας, την ευθύνη της συνολικής της πορείας, την ευθύνη της συνοχής και εναρμόνισης των επιμέρους προσπαθειών. Το κράτος ούτε διασπάται, ούτε διαχέεται. Εκδημοκρατίζεται και αποκεντρώνεται.

Η αυτοδιοίκηση, περιφερειακή ή πρωτοβάθμια δεν δημιουργεί τοπικούς πρωθυπουργούς-κυβερνήτες.

Η αποκέντρωση δεν εξαντλείται σε μια απλή διαδικασία μεταφοράς αρμοδιοτήτων και πόρων. Ενέχει ευθύνη και απαιτεί διαφάνεια, στοιχείο το οποίο συχνά παραγνωρίζεται. Αυτή όμως είναι η διάσταση με την οποία απευθύνεται στον πολίτη και στη χώρα και με την οποία υλοποιεί τη δημοκρατική αρχή.

Η αποκέντρωση δεν είναι διοικητικογραφειοκρατικό σύστημα αλλά βαθιά πολιτική και ιδεολογική επιλογή, που εκφράζει ένα νέο πολιτισμό στον δημόσιο βίο της χώρας.

Αποκέντρωση σημαίνει κυρίως ότι οι τοπικές κοινωνίες αξιοποιούν με δική τους αποκλειστική ευθύνη τα ανθρώπινα, χρηματοοικονομικά και φυσικά διαθέσιμα της περιοχής τους, με στόχο την ενδογενή ανάπτυξη καθώς και την ανάδειξη και μεγέθυνση των τοπικών συγκριτικών πλεονεκτημάτων τους˙ ότι αναλαμβάνουν, χωρίς κεντρικούς πατερναλισμούς, την ευθύνη να κατοχυρώσουν συνθήκες συνοχής, αλληλεγγύης και ισότητας για όλους και όχι μόνο για λίγους.

Η αποκέντρωση ενεργοποιεί τις εσωτερικές δυνάμεις σε κάθε τοπική κοινωνία και πυροδοτεί τη δημιουργικότητά της μέσα από διαδικασίες πραγματικής κοινωνικής συναίνεσης.

Η αποκέντρωση αποτελεί παράγοντα ανανέωσης της πολιτικής τάξης της χώρας, αφού εκεί πρώτα δοκιμάζονται οι ικανότητες, η αποτελεσματικότητα και η ηθική όλων εκείνων οι οποίοι θα ήθελαν αργότερα να μεταπηδήσουν, μετά από μια περίοδο επιτυχούς προσφοράς, στο κεντρικό πολιτικό σύστημα.

Μόνο με την αποκέντρωση της ευθύνης μπορεί να δημιουργηθεί προνομιακός χώρος για την οικοδόμηση ενός νέου πολιτισμού, όχι μόνο δημόσιας εξουσίας αλλά και δημόσιας ευθύνης. Η χώρα δεν μπορεί να προχωρήσει πλέον με τοπικούς «φεουδάρχες» νέας κοπής.

Ο ρόλος της κεντρικής κυβέρνησης περιορίζεται στην παραγωγή μόνο κεντρικών πολιτικών και στον οργανωμένο αποτελεσματικό έλεγχο της λειτουργίας του αποκεντρωμένου κράτους.

Σε ένα σύγχρονο αποκεντρωμένο κράτος όλες οι διαχειριστικές και εκτελεστικές αρμοδιότητες, καθώς και οι τοπικού χαρακτήρα πολιτικές αποφάσεις δεν λαμβάνονται και δεν ασκούνται πλέον από τα υπουργεία και τους κεντρικούς φορείς, αλλά από τους Δήμους και τις Περιφέρειες. Συγκεκριμένα, το κεντρικό κράτος διατηρεί το σχεδιασμό, την εποπτεία, τον έλεγχο, την αξιολόγηση και τη διοικητική και οικονομική υποστήριξη, και αποκεντρώνει την εφαρμογή και τη διαχείριση της δημόσιας παιδείας, της υγείας, της αγροτικής και βιομηχανικής ανάπτυξης, της προστασίας του περιβάλλοντος, του τουρισμού, της διαχείρισης ευρωπαϊκών προγραμμάτων, των κοινωνικών υπηρεσιών, της αγοράς εργασίας, της απασχόλησης κ.λπ., που πλέον αποτελούν αποκλειστική ευθύνη της αυτοδιοίκησης.

Η σημερινή εποχή των ανοιχτών συνόρων και της τεχνολογικής επανάστασης επιβάλλει την ύπαρξη βιώσιμων αποκεντρωμένων δομών. Γι’ αυτό η επιλογή των διοικητικών συστημάτων και ο τρόπος διοικητικής οργάνωσης της χώρας δεν είναι ούτε αυτοσκοπός ούτε ιδεολόγημα, αλλά μέσο προκειμένου να επιτευχθούν συγκεκριμένοι εθνικοί στόχοι, γενικοί και ειδικοί.

Με τη νέα διοικητική διαίρεση της χώρας πρέπει να ληφθεί υπόψη η σύζευξη του υπερεθνικού, εθνικού και υποεθνικού επιπέδου με την αδήριτη ανάγκη προσαρμογής στις σκληρές συνθήκες ανταγωνισμού. Πρέπει να συνυπολογιστεί ότι είμαστε ενταγμένοι στην Ευρωπαϊκή Ένωση· ότι στη γειτονιά μας αναδύονται νέες αγορές και σβήνουν παλιές ή μεταλλάσσονται άλλες· ότι η χώρα πρέπει να αξιοποιήσει με σύγχρονο και αποτελεσματικό τρόπο τις όποιες παραγωγικές δυνατότητες, για να ξαναβλαστήσει η αποξηραμένη παραγωγική της βάση· ότι οι πολίτες δικαιούνται να ικανοποιούν δικαιώματα και συμφέροντα με άμεσο και δίκαιο τρόπο. Κυρίως όμως η χώρα πρέπει να διασφαλίσει τη νέα ζωτικότητα τόσο στο πεδίο της οικονομίας όσο και του ανθρώπινου δυναμικού.

Οι νέες μεγάλες υποδομές δημιουργούν νέα οικονομικά δεδομένα. Η Εγνατία Οδός, για παράδειγμα, δεν είναι μόνο ένας μεγάλος αυτοκινητόδρομος, αλλά είναι κυρίως ένας οικονομικός διάδρομος, που αναμένει να κρεμαστούν πάνω του τα νέα παραγωγικά περιβάλλοντα, τα οποία μπορούν να προκύψουν μόνο από την τοπική έγνοια και ευθύνη και την τοπική ορθολογική κατανομή των πόρων.

Το σημαντικό πολιτικό συμπέρασμα που προκύπτει από αυτή τη μικρή και συνοπτική ανάλυση είναι ότι την επόμενη κρίσιμη δεκαετία απαιτούνται μεγάλες διαχειριστικές κατευθύνσεις. Αναπτυξιακή πολιτική στο επίπεδο του σημερινού Νομού και της σημερινής Περιφέρειας και των Δήμων δεν μπορεί να γίνει πλέον, χρειαζόμαστε άλλα μεγέθη.

Είναι αναγκαίο να διευκρινιστεί ότι η Ελλάδα είναι μια μικρή πληθυσμιακά χώρα των 11 εκατομμυρίων. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχουμε περιθώρια για μικρομεγαλισμούς και για επιλογές που δεν λαμβάνουν υπόψη τους τις βασικές αρχές οργάνωσης και λειτουργίας των σύγχρονων διοικητικών συστημάτων. Οι νέες αυτοδιοικούμενες ανθρωπογεωγραφικές ενότητες πρέπει να σχεδιαστούν με γνώμονα το απαιτούμενο φυσικό μέγεθος και τις παραγωγικές δυνατότητες σε ανθρώπινο δυναμικό, υποδομές και υπηρεσίες, αλλά και τις γενικότερες πολιτικές της χώρας, έχοντας επίγνωση του όλου. Για τα νέα διοικητικά σχήματα απαιτείται να υπάρχει μια κρίσιμη πληθυσμιακή μάζα, η οποία να διασφαλίζει τη δυνατότητα επιβίωσης στον ανταγωνισμό καθώς και την ομοιογένεια στην αναπτυξιακή δυναμική. Η σημερινή κατάσταση της διοικητικής διαίρεσης της χώρας δυστυχώς παραμένει σχεδόν η ίδια με τα «Θέματα» της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και με τα «Σατζάκια» της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Πολύ λίγο έχει εξελιχθεί.

Οι νευρώνες του νέου κράτους

Η χώρα χρειάζεται να θεσπίσει καινούργιους, ισχυρούς διοικητικούς και αναπτυξιακούς νευρώνες, ικανούς να αντιμετωπίσουν τις απαιτήσεις της επόμενης δεκαετίας. Η επιλογή της αποκεντρωμένης λειτουργίας της χώρας θα πρέπει να υποστηριχθεί με νέα σύγχρονα αυτοδιοικητικά σχήματα, στο πλαίσιο και των συνταγματικών συντεταγμένων.

Χρειάζεται να δημιουργηθούν νέοι ισχυροί δήμοι με έναν νέο «Καποδίστρια». Κατά την άποψή μου, οι νέοι δήμοι δεν μπορούν να υπερβαίνουν τους 524 σε όλη τη χώρα. Ο αριθμός αυτός προκύπτει με βάση τον χωροταξικό σχεδιασμό του 1984 για τις «ανοιχτές πόλεις», τους αναπτυξιακούς συνδέσμους του 1995, και με βάση τα νέα αναπτυξιακά και διοικητικά δεδομένα που προέκυψαν μετά την ολοκλήρωση των μεγάλων υποδομών της χώρας. Οι σημερινοί νομοί πρέπει να διατηρηθούν προσωρινά μόνο ως εκλογικό μέγεθος, ενταγμένοι ως διοικητική υποδιαίρεση στο ευρύτερο σχήμα της νέας περιφερειακής αυτοδιοίκησης. Να καθιερωθεί δεύτερος βαθμός αυτοδιοίκησης στο επίπεδο της αυτοδιοικούμενης περιφέρειας. Ο αριθμός των νέων περιφερειών δεν πρέπει να υπερβαίνει τις έξι. Ο αριθμός των έξι νέων περιφερειακών διαμερισμάτων της χώρας, που θα αποτελέσουν τις νέες αναπτυξιακές και διοικητικές ανθρωπογεωγραφικές ενότητες, στις οποίες θα οργανωθεί και θα λειτουργήσει η νέα αυτοδιοικούμενη διοικητική δομή της περιφέρειας, δεν είναι προφανώς αυθαίρετος.

Οι γεωοικονομικές ανατροπές που έχουν συντελεστεί τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας με την εκτέλεση μεγάλων έργων υποδομής –διεθνείς αυτοκινητόδρομοι, λιμένες εθνικής και διεθνούς σημασίας, σύγχρονοι κόμβοι συνδυασμένων μεταφορών, εγκατάσταση και λειτουργία σύγχρονων τηλεπικοινωνιακών συστημάτων, τεχνολογικές αλλαγές που επηρεάζουν πλέον καθοριστικά όλους τους τομείς της οικονομικής και κοινωνικής δραστηριότητας– έδωσαν άλλο περιεχόμενο στη συνολική και επιμέρους ανάπτυξη της χώρας και οδηγούν σε άλλους προσανατολισμούς τον πρωτογενή τομέα παραγωγής, τον δευτερογενή και, κυρίως, τον τριτογενή τομέα, δηλαδή τις υπηρεσίες. Επίσης, συμβάλλουν επίσης στο να αναπτύσσεται σε υβριδική μορφή και ο τεταρτογενής τομέας παραγωγής της χώρας. Συνέπεια αυτών των αλλαγών, καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολιτευτικής κυρίως περιόδου, ήταν να επέλθουν σημαντικές πληθυσμιακές αλλαγές σε όλη την ενδοχώρα της επικράτειας, κυρίως λόγω της μετακίνησης πληθυσμών από την ερημωμένη πλέον ύπαιθρο στα εξήντα περίπου διαρκώς αναπτυσσόμενα αστικά κέντρα, τα οποία στη συντριπτική τους πλειονότητα αποτελούν και τις διοικητικές έδρες των ιστορικά ξεπερασμένων πια από τις νέες συνθήκες νομών της χώρας.

Πιστεύω βαθιά ότι η εμμονή στα διοικητικά σχήματα των σημερινών Νομών και Περιφερειών της χώρας είναι ένα ολέθριο σφάλμα που υπονομεύει το αναπτυξιακό μέλλον της χώρας. Κατανοώ τα συναισθηματικά επιχειρήματα που καθοδηγούν τις αντιδράσεις σε κάθε σκέψη να αποκτήσει η χώρα νέες μεγάλες αποτελεσματικές και σύγχρονες διαχειριστικές κατευθύνσεις. Μπορώ να ερμηνεύσω επίσης τις φοβίες αλλά και τους προφανείς λόγους για τους οποίους το πολιτικό σύστημα εμμένει στη διατήρηση της σημερινής παρωχημένης διοικητικής δομής. Δεν κατανοώ καθόλου όμως την εμμονή εκείνων που στο πλαίσιο μιας νέας διοικητικής δομής επιδιώκουν σθεναρά να διατηρηθούν και ως διοικητικά όρια τα φυσικά σύνορα των περιοχών της ελληνικής ενδοχώρας, όπως καθορίστηκαν από την εποχή του Αρμαγεδώνος.

Η προσπάθεια για την αξιοποίηση των συγκριτικών τοπικών και περιφερειακών πλεονεκτημάτων που στοχεύουν στην ενδογενή ανάπτυξη της υπαίθρου, δεν μπορεί να θυσιαστεί στο βωμό των ποικιλώνυμων τοπικών συμφερόντων ατόμων και ομάδων. Στα ερμάρια πολλών υπουργείων της χώρας μας υπάρχουν «κοιμώμενες» δεκάδες αξιόπιστες χωροταξικές μελέτες, από τις οποίες προκύπτουν, με μια απλή ανάγνωση, οι αναπτυξιακές τάσεις που υπάρχουν σε διάφορες περιοχές της χώρας τα τελευταία χρόνια ως αποτέλεσμα των παραπάνω νέων συνθηκών. Η οροσειρά της Πίνδου, για παράδειγμα, δεν αποκόπτει πλέον την Ήπειρο και τη Δυτική Ελλάδα από τη Θεσσαλία και την υπόλοιπη χώρα. Αντίθετα, την ενοποιεί και αποτελεί παράγοντα οργανικής διασύνδεσης δύο ζωτικών χώρων. Οι μελέτες δείχνουν επίσης ότι ολόκληρη η Βόρεια Ελλάδα, από τη Θράκη μέχρι και τη Θεσσαλία, είναι η οικονομική ατμομηχανή της χώρας, κυρίως στον πρωτογενή, δευτερογενή και τεταρτογενή τομέα, με απεριόριστες δυνατότητες παραπέρα μεγέθυνσης, καθώς και επέκτασης και στον τομέα των υπηρεσιών, αφού οι προοπτικές από τη γεωοικονομική της διασύνδεση με τις αναδυόμενες νέες αγορές των Βαλκανίων αναδεικνύουν αυτή την προοπτική. Η Δυτική Ελλάδα δεν είναι πλέον περιοχή αποκομμένη από τον εθνικό κορμό, της οποίας ο ρόλος της είναι περιφερειακός και συμπληρωματικός. Αντίθετα, αποτελεί σήμερα τον οργανικό σύνδεσμο της Ελλάδας με τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι υπηρεσίες μεταφορών και η μετατροπή της σε διεθνή μεταφορικό κόμβο είναι η αιχμή της αναπτυξιακής της ανασυγκρότησης. Η Αθήνα και η ευρύτερη περιοχή της Στερεάς Ελλάδας, ένα τμήμα της Πελοποννήσου, όλα τα νησιά του Αιγαίου και η Κρήτη έχουν ως προεξάρχουσα παραγωγική δραστηριότητα τον τριτογενή τομέα, δηλαδή την παροχή υπηρεσιών στους τομείς του τουρισμού, της ναυτιλίας, των σύγχρονων τεχνολογιών, των εξειδικευμένων μορφών εκπαίδευσης, χρηματοοικονομικών, consulting κ.λπ. Με τα κριτήρια αυτά μπορούν πλέον να λαμβάνονται σοβαρές πολιτικές αποφάσεις για τους νέους διοικητικούς νευρώνες που θα επιλεγούν για να υποστηρίξουν αποτελεσματικά τις αντίστοιχες αναπτυξιακές πραγματικότητες στη χώρα μας.

Τα αιρετά όργανα των νέων Περιφερειών θα εκλέγονται απευθείας από τους πολίτες. Θα έχουν ως κεντρική ευθύνη την άσκηση όλων των αναπτυξιακών αρμοδιοτήτων, την αξιοποίηση των φυσικών και ανθρώπινων διαθεσίμων, την παροχή υψηλού επιπέδου υπηρεσιών στους πολίτες, την καθολική διαχείριση των προγραμμάτων. Μόνο στο επίπεδο αυτό μπορεί να δοθεί η λύση και για τη διευθέτηση των μητροπολιτικών λειτουργιών της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης.

Στην κεντρική κυβέρνηση θα παραμείνουν μόνο οι βασικοί τομείς του εθνικού σχεδιασμού της ανάπτυξης, η εξωτερική πολιτική, η ασφάλεια της χώρας, τα δημόσια οικονομικά, η δικαιοσύνη, ο εθνικός σχεδιασμός πολιτικής προστασίας, οι μηχανισμοί πολιτογράφησης και ιθαγένειας, η διασφάλιση των δημόσιων αγαθών, οι ελεγκτικοί μηχανισμοί, η νομοθετική πρωτοβουλία και η εν γένει διαμόρφωση πολιτικών σε θέματα δημόσιας παιδείας, υγείας, περιβάλλοντος, μεταφορών, τουρισμού, κοινωνικής αντίληψης και απασχόλησης. Τα υπουργεία δεν θα διατηρήσουν καμιά διοικητική αρμοδιότητα από την οποία θα προκύπτει συναλλαγή με τους πολίτες. Όλες αυτές οι αρμοδιότητες θα μεταφερθούν στους Δήμους και στις Περιφέρειες.

Οι σημερινές αποκεντρωμένες κρατικές δομές, οι οποίες λειτουργούν στις δεκατρείς διοικητικές Περιφέρειες, πρέπει να καταργηθούν και οι υφιστάμενες σ΄ αυτές διοικητικές δομές να απορροφηθούν από έξι νέες αυτοδιοικούμενες διαμερισματικές Περιφέρειες.

Η χώρα έχει άμεση ανάγκη να δημιουργηθούν επιτελικά υπουργεία με ολιγάριθμο προσωπικό και στελεχωμένα κατά 80% με εξειδικευμένο, υψηλού επίπεδου επιστημονικό δυναμικό, για επεξεργασία και μόνο δημόσιων πολιτικών, και κατά 20% με διοικητικό προσωπικό. Να απορροφηθούν οι ήδη υπηρετούντες σε αυτά από τις νέες αποκεντρωμένες δομές διοίκησης και αυτοδιοίκησης, οι οποίες θα προβλέπονται από τη νέα διοικητική δομή του κράτους.

Στο σημείο αυτό είναι χρήσιμο να ξεκαθαριστούν ορισμένες συγχύσεις, καθώς και διάφορα ψυχολογικά στερεότυπα που σχετίζονται με το μέγεθος των διοικητικών σχημάτων γενικά. Όταν πρόκειται να συνενωθούν, για παράδειγμα, τέσσερεις μικροί, οικονομικά αδύναμοι και διοικητικά αναποτελεσματικοί Δήμοι, δημιουργείται συνειρμικά η λανθασμένη πεποίθηση ότι το αποτέλεσμα θα οδηγήσει σ’ έναν όχι μόνο μεγαλύτερο αλλά και οικονομικά πιο εύρωστο και αποτελεσματικό Δήμο. Δυστυχώς αυτό είναι λανθασμένο συμπέρασμα, αφού μια απλή και μονοσήμαντη διοικητική συνένωση μικρών Δήμων, χωρίς τα «συνωδά» μέτρα, δεν οδηγεί απαραίτητα σε έναν ισχυρότερο αλλά πιθανόν σε έναν εξίσου αναποτελεσματικό Δήμο. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τα ευρύτερα διοικητικά σχήματα, όπως τους Νομούς και τις Περιφέρειες. Είναι επικίνδυνο η νέα δομή της χώρας να περιοριστεί μόνο στη χωροθέτηση των διοικητικών ορίων των νέων Δήμων, χωρίς να διασφαλίζεται ταυτόχρονα ο αναπτυξιακός προγραμματισμός, η στελέχωση και η νέα οργάνωσή τους.

Στο σημείο αυτό αξίζει να θυμηθούμε ότι το πρόγραμμα «Καποδίστριας», παρά τις αδυναμίες στη φάση της εφαρμογής του, δεν περιείχε μόνο το σχετικό νόμο, αλλά και ένα συγκροτημένο πλέγμα μέτρων και δράσεων, όπως η χρηματοδότηση τοπικών τεχνικών υποδομών, η προμήθεια οχημάτων και εξοπλισμού, η πρόσληψη και κατάρτιση νέων επιστημόνων, η οργάνωση και μηχανοργάνωση των νέων Δήμων κ.λπ. Θα είναι πραγματικά λάθος να προωθείται μια νέα διοικητική μεταρρύθμιση χωρίς να αξιοποιείται η «θεσμική μνήμη» του πολιτικού και του διοικητικού συστήματός της.

Η χώρα έχει κατεπείγουσα ανάγκη και η εποχή επιβάλλει μια συνδυασμένη και αποτελεσματική αξιοποίηση των οικονομικών και ανθρώπινων πόρων της, στη βάση άλλων και μεγάλων «διαχειριστικών κατευθύνσεων». Το ζητούμενο των νέων δυναμικών, τις οποίες μέσα από μια νέα χωροταξία πρέπει να διασφαλίσει η χώρα, δεν αντιμετωπίζεται με αποστεωμένες ψευδείς και ατελείς διοικητικές «μεταρρυθμίσεις».

Όταν σχεδιάζαμε τον «Καποδίστρια», πολλοί αναρωτιόνταν τι όφελος θα προέκυπτε για τη χώρα και τους πολίτες, αν θα άλλαζε ουσιαστικά κάτι με τη διοικητική συνένωση των κοινοτήτων. Σύμφωνα με τις επικρατούσες αντιλήψεις της εποχής ήταν δύσκολο να κατανοηθεί ότι η μετεξέλιξη των διοικητικών συστημάτων στον σύγχρονο κόσμο οδηγεί σε τεράστιες αλλαγές στη ζωή των πολιτών και στην εξέλιξη των τοπικών κοινωνιών. Σήμερα όμως, όλο και περισσότεροι αντιλαμβάνονται ότι το μέλλον μιας χώρας εξαρτάται πρωτίστως από την ικανότητα προσαρμογής στις εξελίξεις. Έτσι η απάντηση πλέον δίνεται ευκολότερα μετά από δέκα χρόνια, ότι δηλαδή «ο “Καποδίστριας” θα κατοχυρώσει τις δυναμικές μιας νέας χωροταξίας».

Η χωροταξία είναι κάτι διαφορετικό από «απλές πολεοδομικές ρυθμίσεις». Είναι η αυτονόητη και κοινά αποδεκτή αλήθεια ότι είναι «ο ολιστικός τρόπος οργάνωσης της κοινωνίας»· πρωτίστως είναι μια βαθιά πολιτική, πολιτισμική και οικονομική επιλογή και δευτερευόντως τεχνοκρατική. Η χωροταξία δεν είναι ένα παρεμπίπτον ζήτημα στο σύστημα διακυβέρνησης αλλά ολόκληρο το περιεχόμενο της ίδιας της διακυβέρνησης μιας χώρας.

Το σημαντικότερο, κατά τη γνώμη μου, πρόβλημα του χωροταξικού σχεδιασμού στην Ελλάδα συνίσταται στο γεγονός ότι το πολιτικό και το διοικητικό μας σύστημα την αντιμετωπίζει ακόμα απλώς ως σχεδιασμό των γεωγραφικών ορίων και όχι ως γεωγραφική έκφραση ενός ολοκληρωμένου αναπτυξιακού προγραμματισμού. Γι’ αυτό άλλωστε και το τελευταίο Εθνικό Χωροταξικό Σχέδιο δεν είναι προγραμματικά, διοικητικά και λειτουργικά ενταγμένο σε ένα πενταετές ή δεκαετές Εθνικό Πρόγραμμα Ανάπτυξης της χώρας. Αυτό οφείλεται στην απουσία ολοκληρωμένης δημόσιας πολιτικής και κατά συνέπεια στην απουσία αποτελεσματικού συντονισμού του υπουργείου Χωροταξίας, που έχει την αρμοδιότητα εκπόνησης των χωροταξικών σχεδίων, με το υπουργείο Οικονομίας, που έχει την ευθύνη σχεδιασμού των Εθνικών και των Περιφερειακών Αναπτυξιακών Προγραμμάτων καθώς και την ευθύνη διαχείρισης του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων. Η έλλειψη αυτού του συντονισμού και της αλληλοσυσχέτισης φαίνεται καθαρά και από τη σύγκριση του νόμου για το Γενικό Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης, το οποίο εκπονήθηκε από το υπουργείο Χωροταξίας, με τα Επιχειρησιακά Προγράμματα, τα οποία εκπονήθηκαν από το υπουργείο Οικονομίας.

Για παράδειγμα, το Εθνικό Σχέδιο Περιφερειακής Ανάπτυξης αντιμετωπίζει τα αστικά κέντρα ως «δίκτυα πόλεων», ενώ το Γενικό Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού προτείνει «πόλους ανάπτυξης», χωρίς μάλιστα να προβλέπει και αντίστοιχα μέτρα πολιτικής. Γενικότερα, το εν λόγω Γενικό Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού δεν προβλέπει σαφείς δημόσιες πολιτικές με συγκεκριμένες δημόσιες επενδύσεις και μέτρα πολιτικής για την εφαρμογή των χωροταξικών και πολεοδομικών προβλέψεών του, όπως είναι, λόγου χάρη, «η ανάπτυξη της συμπαγούς πόλης». Πρακτικό αποτέλεσμα στη συγκεκριμένη περίπτωση θα είναι να συνεχίσουν να επεκτείνονται τα σχέδια πόλεως, χωρίς να προγραμματίζονται ταυτόχρονα οι τεχνικές υποδομές (οδοποιία, δίκτυα ύδρευσης και αποχέτευσης, σχολεία κλπ.).

Ένα άλλο παράδειγμα έλλειψης συντονισμού των δημόσιων πολιτικών στη χώρα είναι και οι εξαγγελλόμενες «διοικητικές μεταρρυθμίσεις». Η αναδιάρθρωση των διοικητικών ενοτήτων σε περιφερειακό, νομαρχιακό και τοπικό επίπεδο δεν σχεδιάζεται συνήθως «με βάση ευρύτερα λειτουργικά και αναπτυξιακά κριτήρια» ούτε, πολύ περισσότερο, βασίζεται σε ένα Ολοκληρωμένο Πρόγραμμα Διοικητικής Μεταρρύθμισης με οικονομικό και κοινωνικό προγραμματισμό των ανθρωπογεωγραφικών ενοτήτων της χώρας και αντίστοιχη χωροθέτηση των γεωγραφικών ορίων τους.

Αυτές οι λογικές πρέπει ν’ ανατραπούν. Το πνεύμα της επόμενης δεκαετίας πρέπει να κομίσει σαρωτικές ανατροπές στη συγκρότηση του διοικητικού μας συστήματος.

“Τα βήματα του Έστερναχ – Η Ελλάδα μετά το 2010”, σελ72-89

Αλ.Παπαδόπουλος

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2009

Με τον Αντώνη ; ή με τη θυγατέρα;


του Ευγένιου Ανδρικόπουλου.
Επιδερμικό κνησμό στο πολιτικό λούστρο των υποψηφίων αρχηγών της ΝΔ θα επιχειρήσω άπαξ δεδομένου ότι: Ένα πληθυσμιακά ισχυρότατο τμήμα του λαού εξακολουθεί ανεξήγητα να ενστερνίζεται τις ιδεολογικές και πολιτικές ακροβασίες της συντηρητικής παράταξης. Η καθ’ εικόνα και ομοίωση του απεχθούς Κωσταντίνου Μητσοτάκη υποψηφία κ . Ντόρα Μπακογιάννη θηρεύει κατά δήλωσή της ψήφους από τα αδέσποτα κοπάδια ψηφοφόρων, που βόσκουν σε ένα επιστημονικής φαντασίας πολιτικό λιβάδι. Εφεύρημα του παντελώς εξαφανισμένου ομοϊδεάτη της Κωστανίνου Σημίτη ήταν. Μεσαίος χώρος είχε αποκληθεί προκειμένου να κολακέψουν όλα τα μικροαστικά «εγώ» των ελλήνων που υποτίθεται πως τον παροικούσαν. Μόνο που έστω και αν προ εικοσιπενταετίας και καθ’ υπόθεση εργασίας δεχτούμε πως αυτός μεταφραζόταν στατιστικά σε έναν «Χ» αριθμό, αρχής γενομένης του πατρός της ξεκίνησε η συστηματική αποψίλωσή του. (1991 νόμος Σιούφα.) Για να εξακολουθήσει την κουρά του (1997-2002 νόμοι Ρέππα), ο πολιτικά (αν όχι και ποινικά), ενεχόμενος στα μεγαλύτερα σκάνδαλα από καταβολής του ελληνικού κράτους, Κώστας Σημίτης. (Χρηματιστήριο, ολυμπιακά έργα,siemens, εξοπλισμοί, Mall, απαξίωση των ΔΕΚΟ και ξεπούλημά τους). Ώσπου εξανεμίστηκε πλήρως κατά την επέλαση των κυβερνήσεων Καραμανλή. Τον πήρε και τον σήκωσε ο νεοφιλελεύθερος τυφώνας για να τον αποβάλει της «μεσαίας» ονείρωξής του και να τον προσγειώσει ανώμαλα στην άγονη γη των νεόπτωχων. Αποτρόπαιο γεγονός που συνέβη αθόρυβα χάρις στην υπερήφανη ελαφρότητα του μικροαστικού του «είναι» και στο ότι δεν διαδραματίστηκε μαζικά και εν μία νυκτί... Για να εγκαταλειφθεί στην περιφρόνηση των πάντων. ΜΜΕ, Κυβέρνησης, Εθνοπατέρων, Επιχειρηματιών.(Δεν έχει εισόδημα άρα δεν είναι καταναλωτής μηδέ καν των εκλογών). Ε, λοιπόν στο όνομα αυτού του ανύπαρκτου πληθυσμού ομνύει σήμερα η κ. Ντόρα Μπακογιάννη για την κατάκτηση του αρχηγικού θρόνου. Ως πλανόδια πωλήτρια φρούδων ελπίδων. Αν αυτό δεν είναι ο ορισμός της πολιτικής απάτης, διερωτώμαι πως αλλιώς χαρακτηρίζεται. Στον αντίποδά της ο Αντώνης Σαμαράς. Ο εκ της ιδιαίτερης πατρίδας μου, της Μεσσηνίας, ορμώμενος και μέσω των οικονομικών σπουδών του πανεπιστημίου «Άμχερστ» (συμφοιτητής των Γιώργου Παπανδρέου Στέφανου Μανουηλίδη και του διεθνούς φήμης φωτογράφου, ζωγράφου, γλύπτη και εικαστικού Φίλιππου Τσιάρα) στην Νέα Δημοκρατία καταλήξας. Διέγνωσε με ακρίβεια ηλεκτρονικής πυξίδας τον τερματικό προορισμό των δραπετών του κόμματός του, αλλά και την πολιτική θέση των ερειπίων από το τείχος διαφυγής τους. Την πασπάλισε έτσι με τον ψευτο-σοβά του «κοινωνικού» φιλελευθερισμού πιστεύοντας έωλα πως: Κατά τον τρόπο αυτό θα κρατήσει δέσμιους τους εναπομείνατες και συνάμα θα κάνει και πάλι ελκυστική την πρόσοψη του πολιτικού του στρατοπέδου στους περιοίκους. Για να αποδειχτεί ότι κανείς από το επικοινωνιακό του επιτελείο δεν συλλογιέται πολιτικά. Ο όρος «φιλελευθερισμός» που από μοναχός παραπέμπει ευθέως σε κοινωνική ζούγκλα, έχει ήδη άρρηκτα συνδεθεί με την οικονομική ασυδοσία. Αυτή που μόνο σε μια πενταετία επέβαλλε μια σειρά από αντεργατικές πολιτικές και προκάλεσε τα δυσώδη σκάνδαλα των οποίων το τίμημα καλείται ο λαός να καταβάλει αιματηρά.. Και δεν σώζεται δια της προσθήκης του «κοινωνικού». Μπορεί οι χλιδάτοι θρόνοι των managers να επινοήθηκαν και να πληρώθηκαν από τα golden boys του Σημίτη, αλλά και επί των ημερών του καραμανλικού νεοφιλελεύθερου κανιβαλισμού δεν χήρεψαν. Αντιθέτως. Τη συναινετική σιωπή του κ. Σαμαρά έζησαν και βασίλεψαν. Απόδειξη πως για τους πάσχοντες από πολιτική αχρωματοψία, η διαφορά που για τους υπολοίπους εστιαζόταν στο χρώμα των πράσινων ταγιέρ ή των γαλάζιων γραβατών, ήταν δυσδιάκριτη. Έμοιαζαν μεταξύ τους πολιτικά δίδυμοι. Και να ωστόσο που η απραξία του αυτή προστίθεται στις αμετακίνητες εθνικές του θέσεις και τού πιστώνεται σήμερα θετικά από τους οπαδούς της παράταξής του, οι οποίοι: Εισπράττουν διαχρονικά την καπιταλιστική οικονομία ως τζόγο. «Κι αν μια στο δισεκατομμύριο τους κάτσει???». Καβάλησε έτσι ο Αντώνης πάνω στ’ άλογο του συγκριτικού πλεονεκτήματος ενός άμωμου διαχειριστικά και πατριώτη Νεοδημοκράτη, που εκτός των υπολοίπων θα τους δώσει δια της λαϊκής δεξιάς την ευκαιρία να τους… κάτσει!!!! Μόνο που αν η αρχηγία… «κάτσει» κι εκείνου, θα καταστεί αυτομάτως κίνδυνος θάνατος για το επίσης νεοφιλελεύθερο ΠΑΣΟΚ. Επειδή στις επόμενες εκλογές μεταξύ μιας νόθας (ΠΑΣΟΚ) και μιας γνήσιας (ΝΔ) δεξιάς η επιλογή του αστού ψηφοφόρου θα είναι αβίαστα μία. Η γνήσια του Αντώνη Σαμαρά..
eandrik@otenet.gr
Σημ.SKEFTOMASTEELLHNIKA.GR: Συμφωνούμε απόλυτα με το φίλο Ευγένιο. Αυτού του είδους οι πολιτικές, πατριωτικές, Εθνικές αναλύσεις είναι που λείπουν απ την πολιτική και γι αυτό έχουν φτωχύνει τόσο τα πολιτικά μας αντανακλαστικά.
Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ

Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2009

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ Γ. ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΕΜΒΟΛΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΚΥΚΛΩΜΑΤΟΣ ΔΙΑΚΙΝΗΣΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΠΟΡΝΟΓΡΑΦΙΑΣ



Παρέμβαση με διπλό, βαρυσήμαντο μήνυμα
έκανε σήμερα ο Πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ, κ. Γ.
Καρατζαφέρης, αναφορικά α) με το νέο εμβόλιο
και β) την υπόθεση της διακίνησης υλικού
παιδικής πορνογραφίας, κατά τη σημερινή
συζήτηση στη Βουλή επερώτησης σχετικά με το
χώρο της Υγείας.


Γ. ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗΣ: «Νομίζω ότι το μείζον
πρόβλημα υγείας που έχει η χώρα είναι αυτή η
πανδημία της γρίπης. Ακούω γιατρούς,
κοινοβουλευτικούς να είναι υπέρ του εμβολίου και
ακούω ταυτοχρόνως κάποιους άλλους να το
αποδομούν.

Πιστεύω ότι μία πρόταση την οποία θα σας κάνω
μπορείτε να την αποδεχθείτε. Μαζέψτε όλους τους
κοινοβουλευτικούς γιατρούς σε μία άτυπη συνάντηση
για να επεξεργαστούν το θέμα. Έχουμε στο
Κοινοβούλιο πολύ καλούς γιατρούς, τον κ.
Κρεμαστινό, την κυρία Παπανδρέου, τον
Αντιπρόεδρο της Βουλής τον κ. Τσιάρα, τον κ.
Γιαννόπουλο, γιατρούς οι οποίοι μπορούν να
προσφέρουν κάτι. Κάντε μια συνάντηση και
καταλήξτε κάπου. Να βγει ένα επίσημο πόρισμα από
τους κοινοβουλευτικούς. Να τους δούμε να
εμβολιάζονται γιατί σήμερα κανείς δεν μπορεί να
πειστεί. Ακούει γιατρούς που λένε για παρενέργειες
και άλλους γιατρούς να λένε ότι πρέπει να γίνει το
εμβόλιο. Έτσι ο λαός βρίσκεται σε μία σύγχυση. Τα
κρούσματα πολλαπλασιάζονται. Το ένα σχολείο
κλείνει μετά το άλλο. Υπάρχει μια μεγάλη αγωνία στη
χώρα. Νομίζω ότι αυτή είναι μια πρόταση που
μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσα στο
Σαββατοκύριακο. Καλέστε, λοιπόν, όλους τους
γιατρούς να καταθέσουν τις απόψεις τους και να
καταλήξουν, εάν είναι δυνατόν σε ένα συμπέρασμα
το οποίο να υπηρετεί τουλάχιστον το λόγο για τον
οποίο υπάρχει το Κοινοβούλιο, γιατί δεν είμαστε
μόνο για να νομοθετούμε, αλλά είμαστε εδώ, με τον
τρόπο μας, και για να παιδαγωγούμε.

Ένα άλλο κρίσιμο θέμα που θα ήθελα να
συζητήσουμε, κυρία Υπουργέ, είναι το θέμα που
προέκυψε τα τελευταία 48ώρα με αυτούς τους
παιδόφιλους, αυτούς τους αρρωστημένους
ανθρώπους, αυτές τις άρρωστες καταστάσεις.
Πρέπει να υπάρξει μία πρωτοβουλία. "Χτύπησε" εδώ
μέσα στη Βουλή. Ένας εξ αυτών είναι ανάμεσά μας,
δουλεύει εδώ. Και βεβαίως πολύ σωστά ο Πρόεδρος
της Βουλής έκανε άρση της αποσπάσεώς του για να
πάει από εκεί που ήρθε. Και δε νομίζω να είναι αυτή
η τελική ποινή.

Δε νομίζω ότι υπάρχει χειρότερο έγκλημα. Δεν
υπάρχει πιο βδελυρό έγκλημα από τη παιδοφιλία. Το
ερώτημα, λοιπόν, το οποίο τίθεται είναι γιατί τους
προστατεύουμε; Γιατί υπάρχει αυτή η προστασία;
Δεν το αντιλαμβάνομαι. Γιατί δεν δίδονται στην κοινή
γνώμη για να ξέρει ο άλλος ότι ο άνθρωπος της
διπλανής πόρτας μπορεί να είναι εκείνος που αύριο
θα επιτεθεί στο παιδί του; Όταν κάποιος χρωστάει
στη εφορία έρχεται η πολιτεία και τον "ξεμπροστιάζει"
γιατί δεν πλήρωσε το Φ.Π.Α. Αλλά αυτός ο οποίος
βιάζει το παιδί; Δεν πρέπει να προστατευθούμε; Και
δεν σας παραπέμπω σε νόμους των Ηνωμένων
Πολιτειών που στην περιοχή που κατοικεί ο
παιδόφιλος βγάζουν αφίσες που λένε «κίνδυνος στη
γειτονιά κυκλοφορεί παιδόφιλος». Δεν ξέρω αν
πρέπει να παρακολουθήσουμε αυτό που γίνεται στη
Γερμανία που δίδεται στους παιδόφιλους, ένα χάπι
ανάσχεσης των ορμών τους.

Είναι ένα θέμα όμως το οποίο πρέπει να δείτε και
μάλιστα με μεγάλη προτεραιότητα, γιατί αυτή η
αρρωστημένη κατάσταση πολλαπλασιάζεται. Δεν
υπάρχει εβδομάδα που ο κ. Σφακιανάκης, ο άξιος
αυτός αστυνομικός, να μην ανακαλύπτει αυτό το
νοσηρό προϊόν στο internet που μπαίνει μέσα στα
σπίτια μας. Κάτι πρέπει να κάνει επιτέλους η
πολιτεία.

Πάνω απ΄ όλα δεν δέχομαι αυτή την άτυπη
προστασία που τους παρέχετε. Ποιοι είναι; Ποιος
είναι ο καθηγητής του Πανεπιστημίου; Να τον
μάθουμε. Ποιος είναι ο υπάλληλος της Βουλής; Να
τον μάθουμε, να το ξέρει ο ελληνικός λαός, να
προφυλάσσεται από αυτούς. Είμαι σίγουρος, κυρία
Υπουργέ, ότι θα πάρετε τις πρωτοβουλίες που
αναλογούν στο δικό σας Υπουργείο, γιατί βεβαίως,
όπως αντιλαμβάνεσθε, εμπλέκονται και άλλα
Υπουργεία.

Η κοινή γνώμη σε όλη την Ελλάδα πιέζει και λέει
το εξής: «Δώστε ονόματα»! Αυτή τη στιγμή, λοιπόν,
με το να τους προστατεύουμε, νομίζω ότι
ενθαρρύνουμε και κάποιους άλλους να συνεχίσουν
αυτό το πρόστυχο έργο τους».


Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2009

Δεκεμβριανά 1944...

Γράφει ο ΙΑΣΩΝ
Εσωθεν Ομολογια.Τι ητο και τι δεν ητο ο Δεκεμβριος..
«.. Ο ‘’Δεκέμβριος’’ ασφαλώς δεν ηδύνατο να είναι ‘’επανάστασις’’ ... άνευ συμμετοχής ενεργού εις αυτήν της εργατικής τάξεως , άνευ συμπαθείας προς αυτήν των αγροτών, άνευ ουδετερότητος πλήρους της μικροαστικής τάξεως .Και είναι βέβαιον ότι ούτε η εργατική τάξις εν τω συνόλω της μετέσχε της ‘’Δεκεμβριανής επιχειρήσεως’’ ούτε η αγροτική τάξις συνεπάθει την κομμουνιστικήν τοιαύτην επίθεσιν, ως μόνη ανάμνησιν έχουσα τας άρπαγας των προϊόντων της τας αγγαρείας τα εγκλήματα και την επιβολή φορολογιών. Όσον αφορά στην μικροαστικήν τάξιν, αυτή όχι μόνον δεν ήτο ουδετέρα αλλά σαφώς και θετικώς αντίθετος προς την κομμουνιστικήν επίθεσιν... Ο ’’Δεκέμβριος’’ ασφαλώς δεν ήτο ούτε ’‘’κοινωνική επανάστασις’’ ούτε καν ένοπλος στάσις δύναται να χαρακτηρισθή διότι δεν επρόκειτο περί ενόπλου στάσεως τμήματος τινός Λαού ή Στρατού αμφισβητούντος το κύρος μιας νομίμου εξουσίας. Τι ήτο λοιπόν ο Δεκέμβριος; Μια απλή συνέχεια της στρατιωτικής προελάσεως του ΕΛΑΣ Προς το κέντρο των Αθηνών λόγω της μέθης των μέχρι τότε επιτυχιών και της κομμουνιστοκρατίας των Αθηνών δια των συλλαλητηρίων... Αλλά κοινωνικώς ήτο αστήρικτος και βλακώδης! ...Εάν αντί του Δεκεμβρίου κατέχον τα 7 υπουργεία του , εζήτει και ηξίου απλως εκλογάς... πολύ φοβούμαι ότι το ΚΚΕ ως ΕΑΜ θα ελάμβανε ασφαλώς την πλειοψηφίαν των βουλευτών της χώρας...οπότε άγνωστον αν η ΕΛΛΑΣ θα απέφευγε τον κίνδυνον να εγκλεισθή εντός του σιδηρού παραπετάσματος. Από της απόψεως αυτής ο «Δεκέμβριος» υπήρξεν από εθνικής απόψεως «ευτύχημα». Διότι χάρις εις αυτόν μετεστράφη το λαϊκό ρεύμα κατά του ΚΚΕ και τα θύματα του ‘’Δεκεμβρίου’’ είναι οι Ήρωες και οι Μάρτυρες , που πότισαν με το αίμα των τον δένδρον της ελευθερίας... Το ΚΚΕ προσεπάθησε να εξυμνήση τον ‘’Δεκέμβριον ‘’ του ως ηρωικόν αγώνα του λαού υπό την καθοδήγησιν του. Και ομως το αληθες ειναι οτι ο λαος των Αθηνών έμεινεν αμέτοχος ..»

Ελευθέριος Σταυρίδης Βουλευτής ΚΚΕ Γενικός Γραμματεύς του ΚΚΕ.( στο βιβλίο «Τα παρασκήνια του ΚΚΕ» σελίς 552)

***************************************************************************************

Η αφορμή εδόθη από την υβριστικη, προκλητικη , ανιστορητη, εφιαλτικη αναφορα του χυδαιοτερου εντυπου που εχει να παρουσιασει ο ελληνικος τυπος και λεγεται Ριζοσπαστης..

Στην εμετικη παραχαραξι της ιστοριας από τους τεως εισπρακτορες και πρακτορες του Κρεμλινου γινεται αναφορα στα Δεκεμβριανα με το σύνηθισμενο γάνωμα της ιστορίας τοσο προσφιλες στο εντοπιο κουκουε με τις σταλινικές κομμουνιστικές ύβρεις.

Γραφει ο οχετος κομμουνιστικων λυμματων στο σημερινο ( 26/11/2009) φυλλο του. (http://www1.rizospastis.gr/page.do?publDate=26/11/2009&id=11588&pageNo=3&direction=1)

«Μέσα από φωτογραφίες της εποχής, όπου καταγράφεται ολοζώντανη η ηρωική πάλη του λαού της Αθήνας καθώς και οι θηριωδίες της αστικής τάξης και του εγγλέζικου ιμπεριαλισμού, μέσα από φύλλο του «Ριζοσπάστη» της περιόδου εκείνης, με μια μεστή ιστορική αναδρομή η ΚΟΑ του ΚΚΕ καλεί τους εργαζόμενους και τη νεολαία να συμμετάσχουν στην εκδήλωση, να τιμήσουν τον ηρωικό Δεκέμβρη του 1944, να αντλήσουν διδάγματα που βοηθούν στην ισχυροποίηση της πάλης σήμερα…»

Οι αμετανοητοι δολοφονοι των σταλινικων ορδων και οι επιγονοι τους αναμοχλεύουν το εφιαλτικό παρελθόν και ξυπνούν μνήμες των αδικοχαμένων, που οι περισσότεροι παραμένουν άταφοι σε άγνωστους τάφους και σε πηγάδες... ενώ οι δολοφόνοι ανερυθρίαστοι εμφανιζονται υποκριτικα ως «θυματα» από «τις θηριωδίες της αστικής τάξης» την οποια εκεινοι κατακρεουργησαν στην προσπαθεια τους να καταλυσουν την Δημοκρατια και να διχοτομησουν την Ελλαδα .

Βεβαιως αν υπηρχαν σοβαροι πολιτικοι , από όλα τα κομματα θα επρεπε να να ειχαν τοποθετηιθη και να ειχαν ήδη καταδικαση την υβριστικη παραχαρσξι της ιστορικης αληθειας που επιχειρειται από τους επιγονους και υμνητας των δολοφονων ..

Και οχι μονον οι ευαγγελιζομενοι την αναβαπτισι της δεξιας στη ΝΔ για ψηφοθηρικους λογους λογω των εσωκομματικων εκλογων αλλα ακομη και στο κομμα του ΠΑΣΟΚ του οποιου ο σημερινος αρχηγος και Πρωθυπουργος είναι ο εγγονος του Γεωργιου Παπανδρεου που ητο τοτε Πρωθυπουργος ..

Διοτι:

1. Έχει ιστορικά τεκμηριωθεί, έχει γίνει παραδεκτό από του πρωτεργάτες της κομμουνιστικής εξεγέρσεως ότι η κομμουνιστική ανταρσία απέβλεπε στην κατάλυση του δημοκρατικού πολιτεύματος και την αυτονόμηση της Μακεδονίας και Θράκης (Δηλώσεις Φλωράκη στο Βήμα ... Ο Συμμοριτοπόλεμος διήρκεσε πλέον των τριών ετών (Μάρτιος 1946-Αύγουστος 1949) και επισώρευσε πλείστα όσα δεινά εις την χώραν, αφού εξεκληρίσθη το άνθος της Ελληνικής νεολαίας, συνεσωρεύθησαν τεράστιαι υλικαί καταστροφαί ενώ 28.000 Ελληνοπαίδων κατά το παιδωμάζωμα ωδηγήθησαν εις τα χώρας του Σιδηρού Παραπετάσματος.

2. Και να θέλουν οι Έλληνες να λησμονήσουν τα όσα τραγικά συνέβησαν κατά την περίοδο του αντισυμμοριακού αγώνος και να συμφιλιωθούν μεταξύ των δεν δύναται. Η σημερινή σταλινικη απυλωτος ηγεσία του ΚΚΕ καθιστα κάθε μερα την «ψυχη βαθεια» λογια κουφια ψευτικα υποκριτικα κενα περιεχομενου , εφ οσον οδοιποροι και συνοδοιπόροι ,παραχαράκτες της ιστοριας και γανωτες της αληθειας δεν το επιτρέπουν …

3. ." Η Δεκεμβριανή επανάστασις δεν είχε ούτε λογικήν ούτε ηθική. Ητο ένα τυφλό ξεχείλισμα ενστίκτων και παθών χωρίς την παραμικρά έξαρσιν…Το ΚΚΕ δεν θρηνεί τον θάνατον ούτε ενός σημαντικού στελέχους του από την Δεκεμβριανή εξέγερσιν. Δεν υπάρχει ούτε ένας κομμουνιστής ήρως- σύμβολον του Δεκεμβρίου. ..Το μέσον του βιαίου θανάτου εχρησιμοποιήθη απο τους δεκεμβριανούς σφαγείς κατα τρόπον φρικαλέον…Οι Ελληνες κομμουνισταί εξαπέλυσαν την σφαγήν ως αυτοσκοπόν.Χιλιάδες ανθρώπων του λαού, ειρηνικών, ανύποπτων και αθώων ανθρώπων, ανδρες γυναίκες παιδια εσφάγησαν απο ειδεχθείς δημίους. ."

( Θεοφυλακτος Παπακωνσταντινου , σελις 174 Ανατομια μιας Επαναστασεως)

Και αυτο το αδιαψευστο, τετελεσμενο γεγονος – δηλαδη η ανυπαρξια ‘’ηρωων’’ του ΚΚΕ στα Δεκεμβριανα - ειναι ες αεί το ανυπερβλητο εμποδιο της τοσο φωτεινης απουσιας, απο καθε αναλογο επαναληπτικο αρθρο, συγκεκριμενης αναφορας σε «μπαρουτοκαπνισμενους» μαχητες θυματα των συγκρουσεων με τους Αγγλους ή του λεγομενου ‘’ εμφυλίου’’. Εν αντιθεσει προς τις εκατομβες των ειδεχθως βασανισθεντων απο τα πρωτοπαλληκαρα του ΚΚΕ - μεχρι του λυτρωτικου θανατου - θυματων με ονοματα και διευθυνσεις. Οσων και οπως ευρεθησαν. Αλλα και τοσων αλλων, που δεν γαληνεψαν ποτε. Παντοτινα αγνοουμενοι, σε αγνωστους ταφους. Θυματα του εγκληματικου κομμουνιστικου μισους, στην επαναστατικη διαδικασια για την κατακτησι της λαικης εξουσιας χωρις εκλογες, οπως την διακηρυσσει διαχρονικα και την ακολουθησε και τοτε, τον Δεκεμβριο του 1944, το ΚΚΕ.

1. Τα γεγονότα όπως τα είδαν τότε:

1.1 Κωνσταντίνος Τσάτσος.

«.. Στην Ελλάδα ο κομμουνισμός πέρα από την εσωτερική κοινωνική πολιτική, είχε τη δική του εξωτερική πολιτική. Όπως έβαζε τη ιδέα του ανθρώπου κάτω από την ιδέα της κοινωνικής τάξης , έτσι έβαζε την ιδέα του Έθνους κάτω από την ιδέα του κομμουνιστικού κινήματος. Και εν ονόματι αυτού του τελευταίου πρόθυμα έκανε παραχωρήσεις Ελληνικών εδαφών στους ιδεολογικά ομόλογους βόρειους , οι οποίοι ήταν πρώτα εθνικιστές και ύστερα κομμουνιστές , ενώ φανατικοί αφελείς δικοί μας , οραματιζόμενοι μια ομοσπονδία βαλκανικών λαών, όλων κομμουνιστών, δεν ενδιαφέρονταν για τα εδαφικά σύνορα της Ελλάδος . Τέτοιοι ήταν εκείνοι που διηύθηναν το ΕΑΜ , όπου πολλοί αθώοι και αφελείς είχαν ανεπανόρθωτα εμπλακεί. Προς τα εκεί αυτοί βαδίζανε. Και θα κατόρθωναν πιθανώς το 1944 να επιτύχουν το σκοπό τους , αν δεν έκανα λάθη τακτικής. Αν δεν έσφαζαν πέρα από το ανεκτό όριο, ώστε να προκαλέσουν την αντίδραση των και των πιο αδρανών και των πιο φοβισμένων. Αν δε έβγαζαν τόσο γρήγορα το προσωπείο του πατριώτη και αν αντί να υπακούσουν στον Τίτο, υπάκουαν στον Στάλιν, που για γενικότερους λόγους είχε παραχωρήσει την Ελλάδα στην ζώνη επιρροής της Μεγάλης Βρεταννίας... »

1.2 Παναγιώτης Κανελλόπουλος

Από το βιβλίο του «Τα χρόνια του Μεγάλου Πολέμου 1939-1944» στην σελίδα 96 μιλώντας στην συνεδρίαση της 27-12-1944 στην οποία συμμετείχαν και εκπρόσωποι του ΚΚΕ.

«Ο κ. Σιάντος ξεκίνησε από κάτι απαράδεκτον και επιθυμώ να γνωρίζω τι λέγει ο πολιτικός κόσμος της χώρας. Είπεν ότι ο πόλεμος είναι πόλεμος μεταξύ των Βρετανών και του Ελληνικού Λαού. Είναι τάχα, πόλεμος κατά Βρετανών η σύλληψις χιλιάδων γυναικών και παιδιών και η απαγωγή των εις στρατόπεδον των Θηβών και αλλού υπό τρομεράς συνθήκας; Αυτό είναι Γερμανικη μέθοδος. Είναι φασισμός. Έχετε τον λαόν μαζί σας, όπως λέτε κ Σιάντο. Πως συμβαίνει ώστε χιλιάδες να εισέρχονται και να καταφεύγουν εις την ιδική μας ζώνη... και ουδείς εις την ιδικήν σας; Η ψευδής κυριαρχία σας επί του λαού έληξε. Όταν ήλθα από την Πελοπόννησο αποσιώπησα το γεγονός των χιλιάδων φόνων που είχατε διαπράξει εκεί, καθώς και τις φυλακίσεις. Εσκέφθηκα τότε ότι έπρεπε να απαλλαγείτε από τας παρελθούσας ευθύνας σας και δι’αυτό δεν ωμίλησα. Και θα είμεθα ευτυχείς, εάν είχατε εισέλθει έκτοτε εις τον νόμιμον πολιτικό βίον. Εμφανίζεσθε , κατέχοντες τόσα όπλα και πολεμοφόδια ώστε απορεί κανείς πως δεν τα εξαντλήσατε μαχόμενοι τους Γερμανούς , αφού λέτε ότι επολεμήσατε εναντίον των»

1.3 Λεωνίδας Τζεφρώνης, γραμματεύς της ΕΠΟΝ Σπουδάζουσας του ΚΚΕ , μέλος του ΔΣΕ, γνωστός και από την μυθιστορηματική του απόδραση από τις φυλακές των Βούρλων την 17η Ιουλίου 1955 - αφηγείται στο βιβλίο του Στέλιου Κούλογλου, «Μαρτυρίες για τον εμφύλιο και την Ελληνική αριστερά»

«..Δεν προλάβαμε να διώξουμε τους Γερμανούς και φτάσαμε στο Δεκέμβρη. Χωρίς να ξέρουμε στην ουσία τι γινόταν. Ο Δεκέμβρης ξεκίνησε με το μεγάλο συλλαλητήριο στην Αθήνα, μετά την παραίτηση των τεσσάρων πρώτων υπουργών του ΚΚΕ ..Ήμουν τότε δεύτερος γραμματέας των φοιτητών. Η εντολή που είχαμε στο συλλαλητήριο αυτό ήταν ότι, οι φοιτητές που ήταν ενταγμένοι στο ΕΛΑΣ, κάπου 30-50 άτομα , έπρεπε να ήσαν ένοπλοι. Και ότι θα έδιναν εντολή οι επικεφαλής τους για το που θα κτυπήσουν τα τανκς, που σημαίνει ότι ήταν αποφασισμένη η σύγκρουση. Διότι δεν κάνεις ένα συλλαλητήριο με ενόπλους όταν δεν θέλεις να γενικευτεί η σύγκρουση...» σελίς 546,547

1.4 Ιστορική καταγραφή των γεγονότων του Ι. Κοραντή από το βιβλίο του, «Πολιτική και Διπλωματική Ιστορία της Ελλάδος 1941-1945», εκδόσεις ΕΣΤΙΑΣ Τόμος 2ος ,Σελίς 287

«Πριν όμως αποσυρθούν εκ της περιοχής των Αθηνών Πειραιώς , οι στασιασταί είχαν προβή εις μαζικάς εκτελέσεις αθώων ανθρώπων, ανδρών γυναικών και παιδιών κατά τον αγριώτερον τρόπον… Παντού οι Ελληνοβρεταννικές δυνάμεις εύρισκον ομαδικούς τάφους, έτι δε και κατακρεουργημένα φρικτώς παραμορφωμένα πτώματα, ανδρών, γυναικών και παιδίων άταφα.

Αι αποκαλύψεις των φρικαλεοτήτων του ΕΛΑΣ προκάλεσαν εν κύμα φόβου και αηδίας εις ολόκληρον τη πρωτεύουσαν.

Επί του προκειμένου όμως υπάρχει η έκθεσις Σερ Ουώλτερ Σιτρίν Επιτροπής Ερεύνης Εργατικών Ενώσεων. Ο Ουώλερ Σιτρίν ήρχετο δήθεν δια να ενημερωθεί επι των ζητημάτων των Ελληνικών Εργατικών Ενώσεων. Αλλά δεν υπήρχεν αμφιβολία ότι θα ανεζήτει περιπτώσεις ολισθημάτων των Βρεταννών στην Ελλάδα. Ο Σκόμπυ γράφει στο ημερολόγιον του. « Ο Σιτρίν μου ετηλεφώνησε ότι είχεν επισκεφθή ενα μαζικό τάφο. Έκαμε δύο φορές εμετό και δεν μπόρεσε να με δή.»

Τελικώς στην έκθεσιν την οποίαν συνέταξαν ανέφεραν ότι είδαν 250 πτώματα εκτεθειμένα προς αναγνώρισιν και συνεπλήρωσαν, «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σχεδόν όλοι ήσαν θύματα οργανωμένου εγκλήματος. Το συμπέρασμα είναι ότι ο ΕΛΑΣ εξετέλεσε φρικτά εγκλήματα»

1.5 Άγις Στίνας αρχειομαρξιστής, τροτσκιστής παλαιό μέλος του ΚΚΕ , δραπέτης των φυλακών της Ακροναυπλίας τον Οκτώβριο του 1942, στο βιβλίο του «ΕΑΜ-ΕΛΑΣ – ΟΠΛΑ»

«Σήμερα όλοι όσοι δεν θέλουν να κοροϊδεύουν τον εαυτό τους, τους άλλους και την ιστορία, ξέρουν ότι η «εθνική αντίσταση» σε τίποτε δεν συνετέλεσε ούτε στην απελευθέρωση της χώρας ούτε στην τελική νίκη των συμμάχων ούτε και μπόρεσε να επηρεάσει το ηθικό και την πολεμική ικανότητα του στρατού κατοχής....Ξέρουμε την διακήρυξη του ΚΚΕ για εξέγερση του λαού για την «απελευθέρωση» της χώρας και ξέρουμε και την απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ για την προώθηση του αγώνα σε ένοπλη πάλη....Ξέρουμε τί ήταν αυτή η «λαϊκή εξέγερση»: επιθέσεις είτε εναντίον μεμονωμένων στρατιωτών ή αξιωματικών των στρατών κατοχής είτε στρατιωτικών περιπόλων ή μικρών μονάδων. Και το άμεσο, βέβαιο από τα πριν αποτέλεσμα τα τρομακτικά αντίποινα εις βάρος αθώων αγροτών και ομήρων, εμπρησμοί χωριών. Αυτές τις «πολεμικές επιχειρήσεις» τις πλήρωσε πολύ ακριβά η χώρα. Ξέρουμε και ήξεραν καλύτερα εκείνοι που τις οργάνωναν ότι σε τίποτε δεν συντέλεσαν αυτές οι «επιχειρήσεις» στην απελευθέρωση της χώρας και ούτε γι' αυτόν το σκοπό δημιουργήθηκαν..»

Και στη «Σύνοψη των Γεγονότων» συμπληρώνει: «..Θα το ξαναγράψουμε και θα το ξαναπούμε. Σε έναν πόλεμο που κρατάει τρία χρόνια, κανείς από την πολιτική, στρατιωτική, πνευματική ηγεσία αυτού τον πολέμου, ούτε πιάστηκε ούτε εκτελέσθηκε ούτε σκοτώθηκε στη μάχη, ούτε τραυματίστηκε ούτε πέρασε από τα κρατητήρια της Μέρλιν. Όλοι είναι σώοι και υγιείς, ούτε μία γρατσουνιά στο πρόσωπο τους. Και είναι αυτοί που με πύρινα άρθρα, με απομνημονεύματα και αναμνήσεις προβάλλουν το έργο τους για εθνική εποποιία, Νέο '21 κ.λπ., και διεκδικούν δάφνες, παράσημα, και συντάξεις»

1.6 Φλωράκης καπεταν Γιώτης βουλευτής και ΓΓ ΚΚΕ

Βημα 9-12-2001

«Ο Παγκόσμιος Πόλεμος δεν είχε λήξει και οι επιχειρήσεις συνεχίζονταν. Εμείς θα είχαμε τη δυνατότητα να οργανωθούμε κανονικά και θα κοβόταν η Ελλάδα αλά Κορέα, μισή μισή. ... Υπήρχε η δική μας προσδοκία: ο Κόκκινος Στρατός. Αυτόν περιμέναμε να κάνει προς τα κάτω, αλλά μπήκε μονάχα σαράντα έως πενήντα χιλιόμετρα στην περιοχή της Θράκης, ξαναγύρισε στη Βουλγαρία και πήγε προς τη Γιουγκοσλαβία. Περιμέναμε εμείς ο έρημοι να 'ρθει προς τα κάτω. Δεν ήρθε. Δεν είχαμε ανάγκη από στρατιωτική βοήθεια, είχαμε όμως ανάγκη από την πολιτική του στήριξη»

1.7 Τάκης Λαζαρίδης ( καταδικάσθηκε σε θάνατο μαζί με τον Μπελογιάννη, φυλακίσθηκε 15 χρόνια και έγραψε το ιστορικό βιβλίο «Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι»

« ..Όλοι μας μέλη και στελέχη του ΚΚΕ έχουμε μερίδιο ευθύνης. Γιατί στη δράση τους οι ηγέτες του ΚΚΕ είχαν τη δική μας υποστήριξη και ανοχή χωρίς την οποίαν δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα. Μας εξέφραζαν και μας εκπροσωπούσαν. Είμαστε συνυπεύθυνοι για όλα. Για τα φοβερά εγκλήματα του Στάλιν. Για τις δίκες της Μόσχας και τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Για τις εκτελέσεις μυριάδων ανθρώπων. Για το φοβερό ζυγό που επιβλήθηκε στο μεγάλο ρωσσικό λαό. Και για τον βαρύτερο ακόμη ζυγό που επιβλήθηκε σε τόσες χώρες της ανατολικής και κεντρικής Ευρώπης...Κι είμαστε ειδικότερα συνυπεύθυνοι για τα δεινά που έπληξαν την πατρίδα μας και τόσο σημαντικά καθυστέρησαν την οικονομική και κοινωνική της πρόοδο. Για τον Δεκέμβρη και τον Εμφύλιο. Για το αδικοχαμένο αίμα των συντρόφων μας αλλά και των αντιπάλων μας. Για την Ελένη Γκατζογιάννη και τις άλλες μαρτυρικές μανάδες της Ηπείρου. Και για τις αδιάκοπες όσο ηλίθιες προσπάθειες μας να μετατρέψουμε την πατρίδα μας σε σοβιετικό προτεκτοράτο..»

1.8. Θ. Παπακωνσταντίνου (Τροτσκιστής στα νιάτα του εκδιωχθείς για τις πεποιθήσεις του από το Πανεπιστήμιο) στο βιβλίο του «Ανατομία της Επαναστάσεως»

«Η δεκεμβριανή επανάστασις δεν κατόρθωσε να επικρατήση μολονότι κατά την κρίσιμον στιγμήν αι ένοπλοι δυνάμεις της ήσαν πενταπλάσιαι των ηνωμένων Ελληνικών και Αγγλικών δυνάμεων και είχαν επιτύχη να δεσπόζουν πλέον των εννέα δεκάτων της όλης εκτάσεως της Ελληνικής πρωτευούσης . Την 10ην Ιανουαρίου 1945» γράφει ο Παπακωνσταντίνου, «οι κομμουνιστές εζήτησαν και υπέγραψαν ανακωχήν… Τέσσαρας μόλις μήνας μετά την αποτυχίαν και υπό την κατάθλιψιν της καθολικής αγανακτήσεως του Έθνους ηναγκάσθησαν να τα ομολογήσουν συνοπτικώς και εκείνοι ακόμη, οι οποίοι υπήρξαν πρωτεργάται της ή συνοδοιπόροι της, αφού είχαν ήδη εξασφαλίσει την προσωπική ατιμωρησίαν των. Την 5ην Απριλίου 1945 εδημοσιεύθη εις τον Ριζοσπάστην υπόμνημα υποβληθέν εις τον Αντιβασιλέα και τον Πρωθυπουργόν, φέρον τας υπογραφές των Σιάντου, Ζευγου, Πορφυρογένη, Σβώλου, Αγγελόπουλου, Ασκούτση, Μάντακα κλπ. Και εις το υπόμνημα τούτο εγράφοντο τα εξής: ‘’Εγινε ένα κίνημα που όλοι αναγνωρίζουν ότι δεν έπρεπε να γίνη και έπρεπε να αποφευχθή… Και δυστυχώς κατά το κίνημα αυτό έγινα όσα έγιναν εναντίον αμάχων και αθώων…»

http://www.thermopilai.org/content/dekembriana-meros-1on-o-efialtis-tis-%C2%ABlaikias-dimokratias%C2%BB

2. Τι Αποκαλύπτουν οι συγγενείς των Θυμάτων και οι δολοφόνοι εκτελεστές

2.1 Ελένη Παπαδάκη.

Στό πόνημα του Πολύβιου Μαρσάν « Ελενη Παπαδακη,» εξιστορείται, ένα απ’ αυτά, η δολοφονία της Ελένης Παπαδάκη, την οποία ουσιαστικώς κατεδίκασε η Γενική Συνέλευση του αριστερού σωματείου των Ελλήνων ηθοποιών (ΣΕΗ) και εξετέλεσαν οι δήμιοι του ΚΚΕ / ΕΑΜ / ΕΛΑΣ. Βεβαίως αν η Ελένη Παπαδάκη ηταν κομμουνίστρια, θα είχαμε μνημείο με την προτομή της, δρόμο με το όνομά της και θα ήταν γραμμένη και στο βιβλίο ιστορίας της τρίτης λυκείου.Ενω σε καθε επετειο θα ειχαμε διαγωνισμο αρθρων εξιστορουντα τα του θανατου της.

«.. Στον χώρο των Διυλιστηρίων γενικός δερβέναγας ήταν ο καπετάν Ορέστης. Εκεί βρίσκονταν και οι φοβεροί δήμιοι Ιωάννης Κοκότσης, που ηταν ο φρούραχος της περιοχής, ο Πέτρος Τζογανάλης, ο Στέφανος Λιόλιος , ο Βλάσης Μακαρώνας μπακάλης από τους Ποδαράδες.Τα υποψήφια θύματα τα οδηγούσαν σ’ ένα από τα οικήματα των Διυλιστηρίων, όπου κρατούντο πολλοί από τους συλληφθέντας. Τους αφαιρούσαν ό,τι πολύτιμο είχαν και ο Ορέστης έπαιρνε τα δαχτυλίδια τα κοσμήματα τα ρολόγια τα χρήματα τις λίρες που είχαν μερικοί μαζί τους. Μετά οδηγούσαν ένα ένα τα θύματα στο χώρο των εκτελέσεων, καμιά εκατοστή μέτρα από τα οικήματα της Ούλεν. ..’’ Μου την φεραν με ενα ταξι ‘’ διηγηθηκε ο Μακαρωνας, ‘’ την ειχαν στριμωγμενη ανθρωποι της πολιτοφυλακης .’’ Απο τις καταθεσεις των αλλων εκτελεστων , που εγινα μετα την συλληψη τους , φαινεται οτι το ιδιο βραδυ εκτος απο την Ελενη μετεφεραν για εκτελεση και εφτα χωροφυλακες...Γράφει ο Δημήτρης Μυράτ στο τελευταίο του βιβλίο.

‘ ..Σαν ήρθε ο καπετάν Ορέστης άρχισαν να παρελαύνουν μπροστά του οι κρατούμενοι. Οπως μάθαμε στη δίκη (των εκτελεστών) όταν πέρασε η Ελένη, ο καπετάνιος της πήρε τα δαχτυλίδια και την ξαπόστειλε για ομηρία. Οταν πέρασαν καμμιά δεκαριά άλλοι την θυμήθηκε. Πως είπε αυτή πως την λένε? Παπαδάκη? Δεν είναι αυτή που καταδίκασαν στο σωματείο ηθοποιών? Κι’ έδωσε την διαταγή του Θανάτου, Ο απόηχος της περίφημης δίκης…

Το τέλος της άτυχης Ελένης ήταν φοβερό. Ο Μακαρώνας την παρέλαβε μπροστά στον Ορέστη, ο οποίος είχε διατάξει την εκτέλεση με τσεκούρι, όπως γινόταν με τα άλλα πολυάριθμα θύματα. Την διέταξαν να γδυθή ενώ εκείνη είχε αντιληφθεί ότι πλησιάζει το τέλος της. Ετρεμε από το κρύο και το φόβο και κλαίγοντας τους παρακαλούσε. Εβγαλε την γούνα της την οποία παρέλαβε ο Ορέστης και όταν την διέταξε να βγάλει και τα υπόλοιπα ρούχα της αναλύθηκε σε δυνατές κραυγές απελπισίας και γόους. Ορμησαν τότε αφιονισμένοι πάνω της και μεσα σ’ ένα κατήφορο από προπηλακισμούς την έσυραν κοντά σε ένα ανοιγμένο λάκκο κι’ εκεί την έγδυσαν με την βία. …»

Και ο επίλογος του δράματος.

«..Είχε περάσει πάνω από δυο μήνας από τότε που έγινε η απαγωγή της Ελένης από το σπίτι των Μυράτ την 21η Δεκεμβρίου 1944 , όταν στις 26 Ιανουαρίου του Ιανουαρίου 1945 ο προιστάμενος του Β’ Νεκροταφείου στα πατήσια ειδοποίησε τον Σαμ Μπράντενμπουργκ, ότι κατά την εκταφή πτωμάτων που είχε αρχίσει στον περίβολο των Διυλιστηρίων της Ουλεν, κάτι τον ενδιέφερε. Ο Σαμ οδηγούμενος από τον Γελαδάκη , πιστοποίησε αυτή του τη ανακάλυψη: Σωστό ράκος αναγνώρισε την Ελένη Παπαδάκη που ήταν σε κοινό όρυγμα με τρις- τέσσερις άλλους. Σε μια κατηφόρα φυτεμένη με πεύκα ήταν ο λάκκος που βρέθηκε η Ελένη. Με μια κομπιναιζόν ανασηκωμένη γύρω από τον θώρακα, με τις ζαρτιέρες ζωσμένη στη μέση, η Ελένη αναγνωρίστηκε αμέσως. Μία σφαίρα στον αυχένα με διέξοδο στην αριστερή μετωπική χώρα είχε δώσει τέλος στο μαρτύριο της…Η βοηθός του καθηγητή Γεωργιάδη που έκανε την ιατροδικαστική εξέταση θυμόταν.. ‘ Εχω δή πολλά ως εκ του επαγγέλματος μου, αλλά τέτοια φρικτή κατάσταση δεν έχω ξαναδή..’…

Οι φοβεροί σφαγείς των Διυλιστηρίων της Ούλεν, οι φυσικοί αυτουργοί συνελήφθησαν δύο μήνες αργότερα τελείως συμπτωματικά. Μέσα σ’ ένα τράμ ένας επιβάτης αναγνώρισε ότι το πουλόβερ που φορούσε ένας τροχιοδρομικός υπάλληλος ανήκε σ’ ένα εκτελεσθέντα συγγενή του. Έτσι σιγά-σιγά συνελήφθη όλο το συνεργείο των δημίων. Η αναπαράσταση των εγκλημάτων έγινε στα τέλη Μαρτίου 1945 στον τόπο των εκτελέσεων και έφερε στο φώς τις φρικιαστικές λεπτομέρειες.»

2.2 «Η Απελεύθερωσις της Ελλάδος και τα μετά ταύτην Γεγονότα» (Είναι ένα από τα ολίγα διασωθέντα πριν την πολτοποίηση επί υπουργίας του Ευάγγελου Αβέρωφ στο υπουργείο Εθνικής Αμύνης το 1976 .)

«Μόνον στην πρωτεύουσα και τον Πειραιά εσφαγιάσθησαν 15.685 άτομα και συνελήφθησαν περί τους 9.800 όμηρους ανδρών και γυναικών πάσης τάξεως και ηλικίας, οίτινες , πάντες εν μέσω χειμώνι απήγοντο νυκτωρ εκ των οικιών των και πεζή , νήστεις και ρακένδυτοι δια μέσου των χιόνων και των χαράδρων ωδηγούντο ως όμηροι. Οι εκ των συλλαμβανόμενων προς εκτέλεσιν ωδηγούντο εις διάφορα σημεία των Αθηνών εκ των προτέρων καθορισμένα. Εις τον συνοικισμόν Περιστέρι οι κομμουνισταί εξετελούν τα προσαγόμενα θύματα με ομαδικόν τυφεκισμόν και εν συνεχεία έρριπτον αυτά εντός ορυγμάτων. Εις τα διυλιστήρια της Ούλεν , αποκεφάλιζαν τα θύματα των δια πελέκεως και τα ενεταφιάζον εις παρακείμενον αγρόν. Εις το πεδόον βολής της Σχολής Ευελπίδων εξετελούν ομαδικώς δια μαχαίρας όργανα της ασφάλειας του κράτους, χωροφύλακες, αστυφύλακες καθώς και ιδιώτας. Εις το φρέαρ του Αγίου Πέτρου Καισαριανής μετά φρικώδη βασανιστήρια εφόνευον τα θύματα των δια σφαίρας εξ επαφής εις τον αυχένα. Κατά παρομοίους τρόπους εξετελούν τα θύματα των εις το κέντρων Ροσινιόλ της περιοχής των Σεπολίων, εις τα λατομεία της Κυψέλης και της Καισαριανής εις τα τουρκοβούνια την χωματερήν , την Γούβαν, το Μπραχάμι το Δουργούτι, το άσυλον Κοκινιάς.

Ο εκ των εκτελεστών κομμουνιστής Σταμάτιος Λιόλιος ενώπιον του δικαστηρίου περιέγραψε, ως κάτωθι τον τρόπο εκτελέσεως των θυμάτων του εις τα διυλιστήρια Ούλεν. « Τους διέταζα πρώτα να γδυθούν και ύστερα τους έβαζα να γονατίσουν στο χώμα και να σκύψουν το κεφάλι πάνω σε μεγάλε πέτρες, που είχα αραδιάσει έξω από τα διυλιστήρια. Τότε έπαιρνα το τσεκούρι και τους έδινα μια τσεκουριά πάνω στο κεφάλι και αν δεν τους αποτελείωνα με την πρώτη τους έδινα και δεύτερη και τρίτη ώσπου να τα βροντήξουν. Άλλα παλληκάρια τους έδινα κάμποσες μαχαιριές στην καρδιά και κατόπιν έρχονταν αλλουνού σειρά. Όταν κουραζόμουνα έπαιρνε άλλος την σειρά μου.»

Άλλοι δήμιοι κομμουνισταί ήσαν, ο Τζογανάκος, ο Μακαρονάς, ο Μπουρδής, ο Μονέδας ( ο οποίος έκλεινε τα στόματα των θυμάτων του δια των σπλάχνων των) και άλλοι δια τους οποίους το ΚΚΕ και ο διεθνής κομμουνισμός οργάνωσαν παγκόσμιο σταυροφορίαν δια την μη εκτέλεσιν των μετά την καταδίκην των. Οι λόγοι εκτελέσεων ήσαν απίστευτοι. Η συμμετοχή των θυμάτων εις εθνικάς οργανώσεις, η υπηρεσία των εις τον Εθνικόν Στρατόν ή συγγένεια με στρατιωτικούς ή των σωμάτων ασφαλείας , η συμπάθεια και η περίθαλψις Βρετανών… ήσαν ικαναί να οδηγησώσιν εις εκτελέσιν...

2.3 Έκθεσις της επιτροπής του Βρετανικού Εργατικού Ηγέτου Γουόλτερ Σίτριν

38. Από πολλάς πηγάς ηκούσαμε τρομακτικάς ιστορίας δια τα φρικαλεότητας τας οποίας διέπραξε ένα τμήμα του ΕΛΑΣ, υπό τα όμματα της ΟΠΛΑ. Οιαδήποτε και αν είναι η αλήθεια είναι αξιωματικά πίστευτον από το σύνολο του πληθυσμού των Αθηνών , ότι η ΟΠΛΑ είναι μια τρομοκρατική οργάνωσις υπό της οποίας πολλοί πολίται, χωρίς να έχουν αναμιχθή εις τας μάχας εδολοφονήθησαν. Αποδείξεις μας εδόθησαν από τας χήρας , αι οποίαι μας κατέκλυζαν καθημερινώς των οποίων είχον φονεύσει τους συζύγους των, χωρίς καν να απολογιθωσι. Από αυτήν την απόδειξιν , θα ήτο λάθος να βεβαιωθώμεν ότι όλαι αι εκτελέσεις ηκολούθησαν το ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου. Διότι πολλές εκτελέσεις έλαβον χώραν συστηματικώς πολύ ενωρίτερον. Επεσκέφθημεν επίσης το Περιστέρι, προάστειον των Αθηνών, όπου εις το έδαφος το οποίον περιέβαλεν το νεκροταφείον , είδομεν πτώματα εκθαμμένα από τα ορύγματα. Περίπου 350 ήσαν εκτεθειμένα δι αναγνώρισιν και υπήρχον ακόμη πολλά ορύγματα τα οποία δεν είχον ανοίχθη.

39. Ηρωτήσαμεν διαφόρους συγγενείς , οι οποίοι ήσαν εκεί και δεν υπήρχε λόγος να αμφιβάλωμε, ότι όλα ήσαν θύματα οργανωμένης δολοφονίας. Είχαν εκτελέσθει εις κλειστόν χώρον και δεν υπήρχον δείγματα , ότι είχε προηγήθη μάχη. Διότι πολλά από αυτά τα θύματα είχον τας χείρας των δεμένας με ηλεκτρικά καλώδια εις την πλάτην των άλλων ήσαν διαρρηγμένα τα κρανία δι αιχμηρού οργάνου κλπ.

Εβεβαιωθήμεν, ότι εις την περιοχήν αυτήν ούτε Ελληνικά ούτε Βρετανικά στρατεύματα ούτε τμήματα της Εθνοφυλακής , ευρίσκοντο, όταν έγιναν αι ομαδικαί εκτελέσεις Αυτά τα πτώματα απεκαλύφθησαν ολίγας ημέρας προ της αφίξεως μας και κατά βεβαίωσιν των Ελλήνων και Βρετανών ιατρών, οι οποίοι προέβησαν εις νεκροψίας , οι θάνατοι των θυμάτων είχον προέλθει προ μηνός.

Μέχρι της 31ης Ιανουαρίου 1945 μόνον εις ελαχίστας περιοχάς των Αθηνών τας οποίας επεσκέφθημεν είχον εκταφή 1050 πτώματα ανδρών και γυναικών. Εις αυτά δεν συμπεριλαμβάνονται περί τα 800 άλλα πτώματα , τα οποία είχον φονευθεί κατά τας μάχας και των οποίων τα πτώματα , μετεφέρθησαν εις το νεκροταφείον. Τα περισσότερα από τα πτώματα , τα οποία είδομεν ήσαν γυμνά χωρίς υποδήματα...

42 Είχομεν δυο ευκαιρίας κατά την διάρκειαν της επισκέψεως μας να συναντηθώμεν με ομήρους , μόλις απελευθερωθέντας από τον ΕΛΑΣ. Με την πρώτην ομάδα συνηντήθημεν εις τα Αθήνας. Η κατάστασις αυτών των ανθρώπων ήτο αξιοθρήνητος. Κανείς από αυτούς δεν είχεν υποδήματα και ήσαν πολύ ελαφρά ενδεδυμένοι ή έφερον παλαιά ράκη ενδυμάτων. Όλοι διηγούντο φρικτός ιστορίας κακομεταχειρίσεως της οποίας έτυχον από τους φρουρούς του ΕΛΑΣ...

Υπάρχουν εκατοντάδες περιπτώσεις θυσιασθέντων μαρτύρων που έστω και έτσι, όπως σ’ αυτές που μας περιγράφουν οι συγγενείς των, με τις τραγικές τους αναμνήσεις, είχαν την «τύχη» οι συγγενείς των να τα ξεθάξουν, να τα αναγνωρίσουν παρουσία του κτηνώδους δημίου, που τις περισσότερες φορές, φοράει τα ρούχα του θύματος, και εν συνεχεία να τα να νεκρολογήσουν και να τα ξαναθάψουν με αιώνια αναπάντητα ερωτηματικά και ακοίμητες ενοχές γιατί δεν μπόρεσαν να τα σώσουν ή να απαλύνουν το μαρτύριο τους.

Οι περισσότεροι όμως, ούτε αυτή την «τύχη» της ταφής και τού θρήνου της κηδείας είχαν. Διότι οι νεκροί των δεν ευρέθησαν και τα οστά των αγαπημένων τους λευκάνθησαν στις πηγάδες, στους ασβεστόλακκους και στις απρόσιτες χαράδρες, που θα παραμείνουν άγνωστες

Ας είναι και αυτή η αναφορά ένα μνημόσυνο τιμής αγάπης σεβασμού και μνήμης της θυσίας των.

http://www.thermopilai.org/content/dekembriana-meros-2on-ti-apokalyptoyn-oi-syggeneis-ton-thymaton-kai-oi-dolofonoi-ektelestes

3. Ο Γεώργιος Παπανδρέου για τα Δεκεμβριανά και το ΚΚΕ /ΕΑΜ /ΕΛΑΣ

Δημοσιευθείσα συνέντευξις του Γ. Παπανδρέου εις τα «καθημερινά νέα» της 24ης Μαρτίου 1945 «...Ο γ.γ του ΚΚΕ Γ. Σιαντος έδωσε μακρόν συνέντευξιν εις τον Ριζοσπάστην της 20ης Μαρτίου (1945) δια ν’ απαντήση «εις τα ερωτήματα που γεννηθήκαν στην κοινή γνώμη σχετικά με τα γεγονότα του Δεκέμβρη» Εις την συνέντευξι του μου κάμνει την τιμήν διαρκώς να με αναφέρη, του οφείλω επομένως απάντησιν. «Επνιξαμεν εις το αίμα τον άοπλον λαόν της Αθήνας!!!» γράφει ο Σιαντος.

Ηυτοκτόνησαν λοιπόν οι αστυφύλακες οι οποίοι έπεσαν νεκροί την ημέραν του συλλαλητηρίου; Και έπρεπε να υποστούν ομαδικόν αφοπλισμόν και να παραδώσουν όλα τα αυτόματα όπλα των εις τα ωργανωμένας ομάδας του Κομμουνισμού, χωρίς να αντιτάξουν άμυνα; «Το λαϊκόν Δημοκρατικό κίνημα» γράφει ο Σιαντος «υποχρεώθηκε να δεχθή την πρόκληση.» Ήτο λοιπόν πρόκλησις ιδική μας η επίθεσις εναντίον των αστυνομικών τμημάτων και η σφαγή των αστυνομικών, μέχρις ότου την 6ην Δεκεμβρίου, τα Βρεταννικά στρατεύματα ηναγκάσθησαν πλέον να επέμβουν; Αλλά υπάρχουν οι όμηροι και οι φόνοι. Ο Σιαντος , δια να ελαφρύνει την ανεξιλέωτων ευθύνη του, γράφει ότι η κυβέρνησις είχε συλλάβει ομήρους. Απόλυτον ψεύδος!

Η κυβέρνησις είχε συλλάβει μόνον στασιαστάς και τους έστειλε εις το εξωτερικό, διότι άδω δεν υπήρχε τρόπος ούτε φρουρήσεως ούτε στεγάσεως ούτε τροφής. Δια να επανέλθουν όμως αμέσως μετά την στάσιν, όπως ακριβώς συμβαίνει σήμερον... Ενώ ο ΕΛΑΣ συνελάμβανε ομήρους κατά τετράγωνα, άνδρας, γέροντας, γυναίκας και παιδιά, τους έστελνε γυμνούς εις τα βουνά δια να μην επιστρέψουν πολλαί χιλιάδες.!... «Αν έγιναν» λέει ο Σιαντος «και από μέρους ατόμων της παράταξής μας εκτελέσεις αυτό ήταν αναπόφευκτο από αυτή τη φύση του εμφυλίου πολέμου.» Αν έγιναν Κε Σιαντο! Αλλά όταν αι εκτελέσεις ανέρχονται εις χιλιάδας παύουν να είναι εξαίρεσις η οποία βαρύνει τα άτομα, είναι τραγικός κανών και βαρύνει την ηγεσίαν. Και με την ευκαιρίαν αυτήν θα ηθέλαμεν να απευθυνθώμεν προς την Κυβέρνησιν: Τώρα που αποκαθίσταται το Ελληνικόν κράτος εις όλην την χώραν, πρέπει επιτέλους να γίνη μια απαρίθμησις των εγκλημάτων. Διότι πρέπει κάποτε να μάθωμεν ακριβώς –και ημείς και η συμμαχική κοινή γνώμη και η ιστορία, πόσους Γερμανούς και πόσους Έλληνας έχει φονεύσει ο ΕΛΑΣ, ο απελευθερωτικός αγών του ΕΛΑΣ!..

Υπάρχει όμως και άλλη καταπληκτική αποκάλυψις! Γράφει ο Σιαντος «Πολλά εκατομμύρια ξοδεύτηκαν σε πολυάριθμα συνεργεία που ξέθαβαν τους νεκρούς απ’ όλες τις γωνίες της Αθήνα και τον Πειραιά και τους κουβαλούσαν στο Περιστέρι. Πολλά ειδικά συνεργεία ασχολήθηκαν για να βγάζουν μάτια και άντερα και να κόβουν γεννητικά όργανα από νεκρούς για να βεβαιωθούν οι ωμότητες της αριστεράς. Αυτή η τυμβωρυχία και θηριωδία πάνω σε νεκρούς αποτελεί πρωτάκουστη βαρβαρότητα που μόνον φασίστες μπορούσαν να κάνουν…» Είναι πράγματι απίστευτον! Θεωρεί λοιπόν τόσον ηλίθιους όλους και τους οπαδούς και τους αναγνώστας του ο Σιαντος ώστε να αποτολμά την καταπληκτική κατασκευή αυτού του μύθου προς μετάθεσιν των τρομερών ευθυνών του;» Επιστολή Γεωργίου Παπανδρέου Της 8ης Ιανουαρίου 1944, προς την Ελληνικήν Κυβέρνησιν και το Συμμαχικό Στρατηγείο.

«…..Όσοι σωθούν από την μανία του κατακτητού, κινδυνεύουν από την αδελφοκτόνο μανία των κουμμουνιστικών οργανώσεων» γράφει ο Γέρος της Δημοκρατίας , όπως τον αποκαλούσαν οι οπαδοί της Ενώσεως Κέντρου, και συνεχίζει. «Ο Ελληνικός λαός , αγωνιών διερωτάται, πως και πότε θα σωθή από τα εγκλήματα και την κατατυράννησιν των δυναμικών οργανώσεων του ΕΑΜ, σπονδυλική στήλη των οποίων, ηγετική δύναμις είναι το Κομμουνιστικόν Κόμμα, το οποίον ενώ αποτελεί ελαχίστην μειοψηφίαν του Ελληνικού λαού, ασκεί δια των οργανώσεών του τρομοκρατίαν. Διότι πρέπει να γνωσθή ότι το ΕΑΜ επέρασεν από τρείς φάσεις. Κατ’ αρχάς υπήρξε μεγάλη εθνική, ηθική, λαική δύναμις. Βαθμιαίως όμως έγινε η αποκάλυψις των πολιτικών του σκοπών. Ο λαός αντελαμβάνετο ότι η σημαία του εθνικού αγώνος εχρησιμοποιείτο υπό της κομμουνιστικής ηγεσίας του ΕΑΜ δια την προετοιμασίαν της μετακατοχικής επικρατήσεως δια την βιαίαν κατάληψιν της εξουσίας εκ μέρους του κομμουνιστικού κόμματος. Και τότε άρχισε η Δευτέρα φάσις, αι αμφιβολίαι και αι επικρίσεις του λαού, δια την κατάπνιξιν των οποίων, η κομμουνιστική ηγεσία του ΕΑΜ , κατέφυγεν εις την βίαν, την καταδυνάστευσιν και την δίωξιν του λαού. Και τότε το ΕΑΜ εισήλθε εις την τρίτην φάσιν, η οποία πλέον έχει διαμορφωθεί οριστικώς . Επαυσε να είναι εθνική, λαική δύναμις, έγινε λαομίσητον. Και αποτελεί πλέον την ένοπλον οργάνωσιν της ελαχίστης μειοψηφίας η οποία ασκεί απηνή, αιματηρά τρομοκρατίαν εναντίον της μεγάλης πλειονοψηφίας Σημερα : Η γενικη διαχρονικη διαπιστωσις για το ΚΚΕ και τους σταλινικους επιγονους των :

«..Και μετά την κατατροπωσιν αυτών και την γενικην αποδοκιμασιαν δια τα φρικώδη εγκλήματα αυτων κατα της πατριδος ημων εγκληματα και των αγρίων σφαγών δεν αισχύνονται,...αλλά επιτίθενται εναντίον της αστικής τάξεως , εναντίον του καθεστωτος..Απεναντι τούτων τι καμνει το αντιπαλον στρατοπεδον;...καθευδει υπό μανδραγορα και πάντες μοιρολατρικώς οικτίρομε την καταστασιν αλλά ουδεν πραττομεν.. Αλλά καιρός του σιγαν και καιρός του λαλειν. ..αναγκάζομαι ενταύθα να παρενειρω τινα αυτων... ινα αποδείξω πόσον ρευστός ειναι ο χαρακτήρ των Ελλήνων και πόση κατάπτωσις παρατηρείται εις εν τέταρτον μόνον του αιώνος , σύμπτωμα ουχί ευοίωνον δια το μέλλον της φυλής..»

Ιασων