Πληθαίνουν και ανεβαίνουν οι τόνοι με παράπονα έως και οργή των Ελλήνων, ψηφισάντων και μη τόσο τον Κ.Κ. όσο και τον Γ.Α.Π., με τα οποία εκδηλώνουν την αγανάκτηση για το «μαύρο μας το χάλι» μέσα στον εντυπωσιακό χρόνο του ενός μηνός μετά από τις βουλευτικές μας εκλογές.


Από μακριά καταλαβαίνεις πλέον, τι συζητούν στα διάφορα πηγαδάκια όρθιοι στον δρόμο ή καθιστοί στα καφενεία και σκέπτεσαι και εσύ ανάλογα. Αισθάνεσαι μετανοιωμένος για τις επιλογές σου και, αν θέλεις να εμβαθύνεις ακόμα περισσότερο, θα φθάσεις πολύ εύκολα μέχρι την σκέψη ότι, εδώ και δεκαετίες δεν υπήρξε ούτε ένας Έλληνας πολιτικός, που να ζήτησε την εμπιστοσύνη του λαού μας για να τον εκ-προσωπήσει σε κάθε στιγμή, πεντακάθαρος και αντάξιος εκπρόσωπος των Ελλήνων και του Έθνους. Αντ' αυτού, του ενός και μοναδικού, υπήρξαν πολλοί ή και όλοι που ζήτησαν μέχρι σήμερα την εμπιστοσύνη του λαού για να ασκήσουν στην συνέχεια το λίαν προσοδοφόρο επάγγελμα των αιρετών αξιωμάτων και αξιωματούχων, αυτοί και «όλο τους το σόϊ». . . .


Η ειδοποιός διαφορά μεταξύ αυτών των δύο ειδών, του πρώτου και ανύπαρκτου, που θυσιάζεται σε πρώτη ζήτηση αφιλοκερδώς, συνειδητά και υπεύθυνα για την εμπιστοσύνη αυτών που του εμπιστεύθηκαν την χώρα τους και την ζωή τους, και - των δεύτερων - όλων των άλλων, είναι ίδια με την διαφορά ανάμεσα στην προσφορά και στο επαγγελματικό όφελος. Για να μην χαρακτηρίσω το δεύτερο με πιο μελανά χρώματα. . . .


Πολλές από τις συζητήσεις αυτές διασπώνται και επεκτείνονται στις παραδόσεις μας, στην ιστορία μας, στην παιδεία μας και πολλές φορές, αν όχι πάντα, σκαλώνουν στην διαπίστωση ότι, ενώ έχουμε από όλα τα αγαθά και καλά του κόσμου για να περνούμε ωραία ζωή στον πανέμορφο τόπο μας, μας λείπουν εδώ και χρόνια τα παραδείγματα προς μίμησιν.

Θα ήταν όμως η μεγαλύτερη απαξίωση για τους 'Ελληνες να λέμε ότι, δεν είμαστε άξιοι να αναδείξουμε τέτοιους εθνικούς θησαυρούς, γιατί οι θησαυροί αυτοί υπάρχουν στον λαό μας, όπως ξέρουμε από την ιστορία μας και στις περισσότερες φορές αναδεικνύονται και συνεχίζουν την ακτινοβολία από την Ελλάδα από μέσα και από έξω. Με την μόνη διαφορά ότι, ενώ διαθέτουμε πνευματικούς και επιστημονικούς θησαυρούς, δεν διαθέτουμε πολιτικούς θησαυρούς ούτε για εσωτερική και πολύ περισσότερο ούτε και για εξωτερική κατανάλωση.

Τις πταίει; Οι πολιτικοί ή εμείς οι υπόλοιποι;

Με την απάντηση ότι, οι πρώτοι δεν μπορούν χωρίς τους δεύτερους σε αντίθεση με τους δεύτερους που μπορούν χωρίς τους πρώτους, αν αυτοί δεν τυγχάνουν της εμπιστοσύνης τους, ή - αντιθέτως -, μπορούν μαζί τους, όταν η εμπιστοσύνη είναι δεδομένη και εξασφαλισμένη, προκύπτει αμέσως το ερώτημα για το τί συμβαίνει σήμερα και αυτή η «συνδεσμολογία» μεταξύ πρώτων και δεύτερων κινδυνεύει να σπάσει χωρίς ακόμα να έχει λειτουργήσει πλήρως;

Την ιστορία και την εξ αυτής απάντηση την γνωρίζουμε πλέον όλοι λιγότερο ή περισσότερο. Πολιτικοί άνδρες στο σύγχρονο πολιτικό σκηνικό, αντάξιοι των ελληνικών προσδοκιών, δεν υπήρξαν και δεν φαίνεται να υπάρχουν. Με τις εκλογές είχαμε την μετάβαση της διακυβέρνησης της Ελλάδος από τον έναν στον άλλο με έναν πρωτότυπο τρόπο, άγνωστο μέχρι σήμερα στο πολιτικό γίγνεσθαι. Ο προηγούμενος βλέποντας τα διεθνή και εσωτερικά αδιέξοδα από την παγκόσμια οικονομική κρίση μέσα από έναν συρφετό αχόρταγων παρατρεχάμενων, έρμαιο της ανικανότητάς του, αλλά και ξεδιάντροπα και παντελώς ανεύθυνος απέναντι στους Έλληνες που τον ανέδειξαν, χαρίζοντάς του δύο φορές την εμπιστοσύνη τους, παρέ-δωσε χωρίς κάν την τήρηση των πολιτικών προσχημάτων, την διακυβέρνηση της χώρας στον δεύτερο, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι, μέσα σε ελάχιστο χρόνο θα απoδειχθεί περισσότερο ανίκανος να κυβερνήσει την Ελλάδα από τον προηγούμενο. Γνωρίζοντας επίσης ότι η ψήφος θα πήγαινε στο «μη χείρον, βέλτιστον»

Αμφότεροι λοιπόν ανάξιοι της προσδοκώμενης πολιτικής ικανότητος και μάλιστα σήμερα που το πρώτο μέλημα των κυβερνήσεων σε όλον τον κόσμο είναι και θα είναι, πώς θα χορτάσουν τα στόματα με τόση ανεργία. Και στην Ελλάδα με εξ ίσου το σοβαρό μέλημα για όλα τα μετέωρα εθνικά θέματα.

Με λίγα λόγια έτσι περιγράφεται το σύγχρονο πολιτικό μας σκηνικό. Αυτό στο ποίο αρκείται το μεγάλο ποσοστό των Ελλήνων, το οποίο δέχεται αβασάνιστα όσα του παρέχει η σύγχρονη πληροφόρηση. Και γι'αυτό περισσότερα που ακολουθούν τον αιφνιδιάζουν. Ενώ αν μπορούσε να σκεφθεί και να φωνάξει ότι, είναι καιρός η δημοκρατία μας να αποκτήσει την εγκυρότητα της εκπροσωπήσεως του λαού από τον λαό με την υποχρέωση της θητείας των εκπροσώπων, που θα λήγει υποχρεωτικά με την πάροδο δύο βουλευτικών περιόδων, εξασφαλίζοντας έτσι την ανανέωση προσώπων και διαγράφοντας - από εδώ και τώρα - τα τζάκια και το συνακόλουθο βουλευτικό επάγγελμα, σίγουρα κάποιος από τους υποψηφίους θα προχωρούσε στην υπόσχεση πρό και στην υλοποίηση μετά την εκλογή του της προσθήκης σχετικού άρθρου στο Σύνταγμά μας.

Γιατί κανείς δεν αμφιβάλλει ότι, μόνο με ανανεούμενες βουλές και κυβερνήσεις μπορούν να συνεργάζονται οι κομματικές παρατάξεις στο όνομα και στο προ οφ-θαλμόν όραμα της ενιαίας Ελλάδας. Και ακόμα πιο αποτελεσματικά, όταν η συνερ-γασία αυτή παρακολουθείται από δημοψηφίσματα με τα οποία τόσο η κυβέρνηση όσο και η αντιπολίτευση δεν θα κινδυνεύουν να απωλέσουν το κύρος τους, όταν θα προχωρούν με την σύμφωνη γνώμη των Ελλήνων και όχι με όσα τους επιβάλλουν έξωθεν μη ελληνικές πολιτικές, όπως δυστυχώς ζούμε σήμερα και όχι μόνο εμείς αλλά και άλλοι λαοί μέσα στην Ε.Ε.


Και με ανοικτά όλα αυτά τα προβλήματα το ερώτημα που απασχολεί όλους τους 'Ελληνες είναι, πώς και αν μπορεί να τα βγάλει πέρα ο εξ Αμερικής υπήκοος και πολιτογραφηθείς με την οικογενειακή κάλυψη Έλλην, τελών, όπως φάνηκε σε όλη την προεκλογική του εκστρατεία σε πλήρη άγνοια των ελληνικών δεδομένων, κουλτούρας, γλώσσας, ιστορίας, συνηθειών, παραδόσεων, λειτουργίας των κρατι-κών μηχανισμών, οικονομίας, δηλαδή ΜΗ ΕΛΛΗΝ, επενδύων πρωθυπουργικόν θώκον, την στιγμή που χωρίς τις γνώσεις αυτές ούτε σε 100 μέρες αλλά ούτε και 1000 θα είναι σε θέση να συντονίσει την κυβέρνησή του, ακόμα και αν όντως διαθέτει την φιλοτιμία να αισθάνεται υποχρεωμένος προς αυτούς που τον πίστεψαν και τον εξέλεξαν. Διότι μέχρι στιγμής η εντύπωση που αφήνει είναι ότι, η οφθαλ-μοφανής έξωθεν εξάρτησή του εχει επιβάλλει να εκπληρώσει κάποια κελεύσματα από εκεί με τον γνωστό μας τρόπο του «ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε» και αμέσως μετά να επιστρέψει στην αφετηρία του. Και μόνο η από την πρώτη μέρα έξάλειψη από την κυβερνητικη ορολογία και ονοματολογία κάθε εθνικού είναι αρκετό δείγμα των όσων κατ'εντολήν εμφορείται ο σημερινός Πρωθυπουργός της Ελλάδος και των εκ της διαγραφής αυτής συνεπειών.

Από της συστάσεως του ελληνικού κράτους και μέχρι σήμερα οι Έλληνες γνωρίσαμε πολλούς Πρωθυπουργούς. Έλληνες την καταγωγή. Άλλοι περισσότερο σταθεροί και συνεπείς και αλλοι λιγότερο. Σήμερα, που βιώνουμε στην Ελλάδα κύματα μεταναστών νομίμων και μη, βιώνουμε μαζί και έναν Πρωθυπουργό μετανάστη. 'Ισως συνεπώς να επιβάλλεται να τον αντιμετωπίζουμε και με αυτήν την προσθετη ιδιότητά του, λαμβάνοντας σοβαρά υπ'οψιν όσα ισχύουν και σε άλλες χώρες για την συμβίωση των ιθαγενών με αυτούς.

ΠΕΛΙΑΣ