Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2009

Που είσαι νιότη που ‘λεγες πως θα γινόταν άλλος (μα μπήκε σε κλουβί κυράς κι έγινε παπαγάλος)

Γράφει ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΡΩΝΤΑΣ
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας

Κόκκινη κλωστή δεμένη, στην ανέμη τυλιγμένη. Δωσ’ της κλώτσο να γυρίσει, παραμύθι ν’ αρχινήσει.

Μιά φορά κι έναν καιρό, στη χώρα που ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα, ήταν ένα παλληκαράκι αψίκορο, που «είχε άποψη» και δεν σήκωνε πολλά-πολλά. Στο νότο της χώρας της τρανής ήτανε η Φρουτόνησος και σ’ αυτηνής το νότο η Αφθονία, του παλληκαριού μας η γενέτειρα. Οι κάτοικοί της εκτίμησαν τις αρετές του ήρωά μας και τον έστειλαν εκπρόσωπό τους στο κοινοβούλιο της χώρας της τρανής, που πολλοί την έβλεπαν για τραγανή, δηλαδή την ορέγονταν. Κι ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και το κόμμα που συμμετείχε ο Φάνης ο Γαμπρόπουλος-έτσι έλεγαν τον ήρωά μας-κέρδισε τις εκλογές κι έγινε κυβέρνηση. Κι ο Φάνης πρώτος βγήκε σε σταυρούς στην Αφθονία.

Της κυβέρνησης εκείνης αρχηγός ήταν ο Αγαθοκλής. Που πολύ εκτίμησε τα προσόντα του Φάνη και τον έβαλε υφυπουργό στο ευαίσθητο υπουργείο του Πολέμου. Γιατί ξέχασα παιδιά μου να σας πώ, ότι η χώρα εκείνη είχε πολλούς εχθρούς κι οι πιό πολλοί ήταν στο εσωτερικό της. Πολίτες της δηλαδή και πολιτικοί της. Ο Φάνης έπεσε από την πρώτη μέρα με τα μούτρα στη δουλειά κι άρχισε να διορθώνει τα στραβά του υπουργείου. Ήταν φυσικό να κάνει πολλούς και ισχυρούς εχθρούς. Γιατί σ’ εκείνο το υπουργείο, παιδιά μου, λίγοι ήταν οι πατριώτες και πολλοί οι προδότες κι οι οπαδοί της αρπαχτής, που κοίταζαν μόνο πως θα κονομήσουν κανά χοντρό μπαξίσι απ’ τους εμπόρους των όπλων. Γι αυτό και συχνά τα όπλα που αγόραζε πανάκριβα η χώρα η τρανή-ή τραγανή-δεν έκαναν ούτε για να ρίχνουν στρακαστρούκες το Πάσχα.

Ανέσυρε κι από την αφάνεια, ο Φάνης, κάτι παλιούς, ηρωϊκούς πολεμιστές ενός αγώνα προδομένου, που τους είχανε όλοι οι προηγούμενοι κυβερνήτες πετάξει στα αζήτητα της λησμονιάς και της αχαριστίας. Τους τίμησε το παλληκάρι μας και τους φρόντισε. Έκανε, με δυό λόγια δηλαδή, ότι ήταν δυνατό για να μπει στο ρουθούνι όλων εκείνων των εσωτερικών εχθρών, που έβλεπαν την πατρίδα τους σαν οικόπεδο-φιλέτο και κομματάκι-κομματάκι την ξεπουλούσαν στους εχθρούς της τους εξωτερικούς. Σ’ αυτήν την παρέα τη φοβερή, ήτανε αρχηγός μιά ψηλή πριγκιπέσσα με χαμόγελο παγωμένο και δολοφονικό. Ήτανε θυγατέρα του τρομερού Φριξοτάκη, φημισμένου ραδιούργου και συνεργάτη πολλών εχθρών της χώρας της τρανής, της τραγανής. Εσωτερικών κι εξωτερικών εχθρών. Η θυγατέρα του, η ψηλή πριγκιπέσσα με το χαμόγελο της κόμπρας, τού τα είχε πάρει όλα τα κουσούρια, έτσι που κάποιες κακιές γλώσσες την ονόμαζαν «Φριξοτάκη με μαλλιά».

Ο Αγαθοκλής, ο αρχηγός εκείνης της κυβέρνησης, καλά μου παιδιά, έπασχε δυστυχώς από βαρειά κι ανίατη μουροχαβλίτιδα. Αρρώστεια που βασάνιζε πολλούς πολίτες της χώρας της τρανής, της τραγανής, αλλά ειδικά στους πολιτικούς της έκανε θραύση. Κι έτσι έβαλε την ψηλή πριγκιπέσσα υπουργό στο πιό τρανό υπουργείο. Σ’ εκείνο των διπλωματικών νταραβερισμάτων. Έβαλε δηλαδή τον λύκο να φυλάει τα πρόβατα. Κι εκείνη που καλά είχε μάθει το μάθημά της από τον τρομερό τον κύρη της, άρχισε τα νταραβέρια με τους εχθρούς της πατρίδας. « Τι θέλετε εσείς; Να σας παίρνουμε την άδεια για να πάμε προς νερού μας; Έγινε. Εσείς; Να βάζετε λίγο-λίγο το ποδάρι σας στις ακριτικές περιοχές μας; Έγινε. Εσείς φτωχομπινέδες τι θέλετε; Να βαφτίσετε το τσαντήρι σας με το όνομα της πιό ένδοξης περιοχής μας; Έγινε κι αυτό. Faites vos jeux mesdames et messieux. Πάρτε τώρα που γυρίζει».

Οι προσπάθειες του παλληκαριού μας τ’ αψίκορου να κάνει κάτι καλό για την πατρίδα του, προκάλεσαν την φοβερή οργή της. Του έστελνε μηνύματα στο κινητό του: «Θα σε σβύσω». Και τον έσβυσε. Εκμεταλλευόμενη την βαρειά μουροχαβλίτιδα του Αγαθοκλή, τον έπεισε να μην ανανεώσει τη θητεία του Φάνη στο υπουργείο Πολέμου, όταν η παράταξή τους κέρδισε και τις επόμενες εκλογές. Μάλιστα κανόνισε να μην πάρει κανένα άλλο υπουργείο. Μ’ άλλα λόγια τον έστειλε στο σπίτι του. Τό ‘πε και τό ‘κανε: Τον «έσβυσε».

Ο Φάνης πληγώθηκε βαρειά. Αποσύρθηκε σχεδόν τελείως από την δημοσιότητα και βίωνε μόνος του εκείνο που έλεγαν οι παππούδες μας: «Ο καλός, καλό δεν έχει». Μέχρι που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και στις επόμενες εκλογές η κυβέρνηση του Αγαθοκλή ηττήθηκε με ήττα βαρειά από τους αντιπάλους της επειδή τα είχε κάνει μαντάρα παντού και οι πολίτες την τιμώρησαν. Ο Αγαθοκλής παραιτήθηκε και η παράταξη ξεκίνησε τις διαδικασίες για την εκλογή νέου αρχηγού. Δύο ήταν οι επικρατέστεροι υποψήφιοι: Ένας συντοπίτης του Φάνη-γνωστός για τις πατριωτικές του ευαισθησίες-και η φοβερή θυγατέρα του Φριξοτάκη. Κι εκεί που όλοι περίμεναν ότι ...ο πατριώτης Φάνης θα υποστήριζε τον συντοπίτη του, εκείνος ο καψερός τέσσερις μέρες πρίν τις εκλογές βγήκε απ’ το καβούκι του κι ανακοίνωσε στους ντελάληδες της χώρας ότι υποστηρίζει την ψηλή πριγκιπέσσα που τον ...είχε σβύσει. Πιάσ’ τ’ αυγό και κούρεφτο, δηλαδή.

Οι κακιές γλώσσες λέγανε ότι ο Φάνης δεν ήθελε να υποστηρίξει τον συντοπίτη του γιατί εκλέγονταν κι οι δύο στην ίδια περιφέρεια. Ήταν δηλαδή εσωκομματικοί ανταγωνιστές για τα «κουκιά» των ψηφοφόρων της παράταξής τους στην Αφθονία. Και μπροστά στα «κουκιά», ας πάει και το παλιάμπελο, δηλαδή η πατρίδα. Άλλοι πάλι, έλεγαν ότι στην απομόνωση ο Φάνης ο ζορμπαλής το φιλοσόφησε το πράγμα κι έγινε ...μερακλής. Μπορεί να πήρε κι ένα μαγικό βοτάνι που φύεται σε αφθονία στην Αφθονία και σε κάνει να βλέπεις τ’ άσχημα όμορφα. Ίσως να θυμήθηκε και κάτι που λέγαν οι παλιοί-«της π....... την ποδιά φίλα την και πέρνα»-και φιλοσοφώντας...και φιλοσοφώντας...κατέληξε ότι η καλύτερη θεραπεία για το πρόβλημά του είναι η ομοιοπαθητική και κούφανε όλους τους πολίτες της χώρας της τρανής, της τραγανής.

Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου καλά μου παιδιά. Ο ήρωάς μας, μάζευε χρόνια το γάλα μέσα στην καρδάρα του κι ύστερα έρριξε μιά κλωτσιά στην καρδάρα και τό ‘χυσε. Καρδάρα ο λαός μας λέει το ξύλινο δοχείο που μαζεύουμε το γάλα, αλλά λέει και την ξύλινη την κεφάλα. Κι ως γνωστόν οι ξύλινες κεφάλες-σαν του Πινόκιο, ας πούμε-δεν μπορούν να χωρέσουν και κάτι άλλο που λέει ο σοφός λαός μας: Ότι «τα στερνά τιμούν τα πρώτα».

Η ιστορία μας είναι τελείως φανταστική και κάθε ομοιότητά της με πρόσωπα και γεγονότα είναι συμπτωματική. Και ζήσανε, παιδιά μου αυτοί καλά κι εμείς ...άστε το καλύτερα, μην το ψάχνετε. Για να μην παλαβωθούμε εντελώς, μας βλέπω να καταλήγουμε σ’εκείνο το μαγικό βοτάνι που σας έλεγα πιο πριν. Μήπως τελικά εκείνος ο «αρχηγός» της άλλης μεγάλης παράταξης που νίκησε τον Αγαθοκλή, είχε δίκιο όταν πριν από χρόνια μάς είχε προτείνει να καλλιεργούμε το μαγικό βοτάνι σε γλάστρες στα μπαλκόνια μας, για προσωπική μας χρήση σαν τον μαϊντανό και τον άνιθο; «Άϊντε λαφουμέντο ε μαστουριόρε, μετά γκομενέτε ο τεκέ....». Λαός μαστουρωμένος, ποτέ δυστυχισμένος.

Γρηγόρης Δημ. Ρώντας

1 σχόλιο:

clykos είπε...

g"Που είσαι νιότη που ‘λεγες πως θα γινόταν άλλος (μα μπήκε σε κλουβί κυράς κι έγινε παπαγάλος)
ΜΠΡΑΒΟ ΚΥΡΙΕ ΠΟΛΥΔΩΡΑ.ΜΑΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΣ
ΤΩΡΑ ΣΤΑ ΓΕΡΑΜΑΤΑ ΑΝΑΚΑΤΕΥΤΗΚΕΣ ΜΕ ΤΑ ΣΚΑΤΑ ΚΑΙ ΤΑ GOLNDEN BOYS ΤΗΣ ΝΤΟΡΟΚΡΑΤΙΑΣ (Bουλγαρακη,Χατζηδακη,Σκυλακακη,
Αρουλη,ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΥΣ ΣΠΟΥΔΑΡΧΙΔΕΣ ΑΝΑΞΙΩΣ ΠΛΟΥΤΗΣΑΝΤΕΣ).
ΒΥΡΩΝΑ ΤΟ ΓΗΡΑΣ ΟΥΚ ΕΡΧΕΤΕ ΜΟΝΟΝ, ΑΝΕΥ ΕΠΙΠΤΩΣΕΩΝ,ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΔΕ ΕΠΙΦΕΡΕΙ ΜΑΛΑΚΗΣΗ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ.
ΜΗΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΕ ΕΞΕΤΑΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΟΛΟΓΟΣ ΕΙΔΙΚΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΡΑΜΟΛΙΜΕΝΤΑ ΑΠΟΜΑΧΟΥΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ
AEI SIXTIR ΒΡΕ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ.