Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2009

Ανδρέας Λοβέρδος: Θλιβερή παρουσία στη συζήτηση του προυπολογισμού

Του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Από τότε που κολλάω ένσημα μέχρι σήμερα έχω καταγράψει με βιωματική σχέση αλλά και με συνδικαλιστική ιδιότητα, πέντε χρονικές περιόδους της κατάστασης του ασφαλιστικού και τις αντίστοιχες κυβερνητικές πρωτοβουλίες.

Η πρώτη από το 1978 έως το 84 αφορά την ωρίμανση του προβλήματος με παράλληλη αδυναμία ανάληψης κοινωνικού ρόλου.

Η δεύτερη περίοδος από το 1985 ως το 89 αφορά τη συνειδητοποίηση ανάγκης διαρθρωτικών μέτρων.

Η τρίτη περίοδος από το 1990 ως το 93 αφορά την «Ανάσα στο σύστημα» και τα δημοσιονομικά μέτρα.

Η τέταρτη από το 1994 ως το 2000 αφορά την αναζήτηση στρατηγικής σε δύο φάσεις. Αναλυτικά το 1994-1996 υπήρξε διαγραφή χρεών ταμείων. Το 1996 υπήρξε ανησυχία για χαμηλοσυνταξιούχους ύστερα από μεγάλες απώλειες πραγματικών εισοδημάτων. Το 1997 υπήρξε προσπάθεια ένταξης στην ΟΝΕ και ανησυχία για μακρoχρόνιες επιπτώσεις του δημογραφικού. Το 1998 υπήρξε συζήτηση για ευελιξία στην αγορά εργασίας, ανεργία και εισροή μεταναστών. Το 2000 υπήρξε είσοδος στην ΟΝΕ και βιωσιμότητα των δημόσιων οικονομικών.

Την πέμπτη από το 2001 μέχρι σήμερα που ακουμπά τους χωρίς ένσημα Πρωθυπουργούς και τον χωρίς ένσημα Αντώνη Σαμαρά θάταν ευχής έργο να την θυμηθεί ο πρωτοκλασάτος και υπουργός σήμερα Ανδρέας Λοβέρδος.

Κύριε υπουργέ των Πασοκατζήδων της διαβούλευσης και της πράσινης ανάπτυξης που όταν είμασταν μαζί την λέγαμε αειφόρα και που χθές στην ομιλία σου για τον προυπολογισμό έπαθες αμνησία, τον Απρίλιο του 2001 υπήρξε δημοσιοποίηση μιας αναλογιστικής μελέτης. Οι πρωτοβουλίες ήταν άμεσες, η κυβέρνηση δημοσιοποίησε ταυτόχρονα τις προτάσεις της (διακριτές από τη μελέτη). Τον Μάιο του 2001 υπήρξαν μαζικές διαδηλώσεις. Οι πρωτοβουλίες ήταν πάλι άμεσες, οι προτάσεις αποσύρονται και ταυτόχρονα διευρύνεται η επιμονή στην ανάγκη εξεύρεσης λύσης. Τον Οκτώβριο του 2001 υπήρξε συνέδριο του ΠΑΣΟΚ σε μεγάλο βαθμό ως αντίδραση στις εξελίξεις στο ασφαλιστικό. Οι πρωτοβουλίες ήταν νέα ηγεσία στο Υπουργείο Εργασίας. Τον Μάρτιο του 2002 υπήρξε δημοσιοποίηση γενικών αρχών. Οι πρωτοβουλίες ήταν νέα φάση διαλόγου σε συναινετικό κλίμα. Τον Μάιο του 2002 υπήρξαν συναινετικές προτάσεις με έμφαση στην επάρκεια των συντάξεων και σε νέους θεσμούς. Οι πρωτοβουλίες ήταν Νόμος 3029/2002 του τέως αλλά και νυν υπουργού Ρέππα. Τον Σεπτέμβριο του 2002 υπήρξε Ανοικτή Μέθοδος Συντονισμού της ΕΕ. Οι πρωτοβουλίες ήταν έκθεση για τη Στρατηγική Συντάξεων. Στις αρχές του 2004 υπήρξε προεκλογική εκστρατεία. Οι πρωτοβουλίες ήταν δεσμεύσεις να μην αλλάξουν οι συνταξιοδοτικές παράμετροι και να αυξηθούν οι συντάξεις. Τον Μάρτιο του 2004 υπήρξε Κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας. Οι πρωτοβουλίες ήταν προσχηματικές και επικοινωνιακές, τα δημόσια οικονομικά επανέρχονται στο προσκήνιο και γίνεται επανεξέταση των δηλώσεων. Η νέα διακυβέρνηση συνδέεται με το μεγαλύτερο σκάνδαλο στο συνταξιοδοτικό, αυτό της υφαρπαγής των αποθεματικών των Ταμείων με τα δομημένα ομόλογα. Μετά την νέα νίκη της Νέας Δημοκρατίας τον Σεπτέμβριο του 2007, ο στόχος της χρησιμοποίησης των αποθεματικών των Ταμείων για να καλυφτούν δημοσιονομικές τρύπες, έγινε εντονότερος και η πολιτική αυτή απάτη έχει αλλάξει τον Δούκα της με τον Μαγκίνα της. Σήμερα μάθαμε εκ στόματος Λοβέρδου, ότι μέσα σε τρεις μήνες εντατικής μελέτης βγήκε πόρισμα, μετά πέντε χρόνια οι συντάξεις για να πληρωθούν χρειάζονται να ελλατωθούν από 14 σε 11. (εύγε μάγε)

Όλα αυτά που βίωσα και πάλεψα τριάντα χρόνια τώρα, έχουν καταδείξει πολιτικά σε μένα, μη γόνο από τζάκι, ότι οι διανεμητικές συντάξεις συνιστούν παράδειγμα διαγενεακής αλληλεγγύης. Στα τριάντα αυτά χρόνια εμπλέκονται τρεις γενεές, αλλά μόνο δύο συμμετείχαν στους διάλογους και στις αποφάσεις. Από τη φύση της κατάστασης, η τρίτη, η μελλοντική γενεά δεν μπορεί να είναι παρούσα στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης. Αυτό που είναι παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος για τρεις παίκτες, γίνεται παιχνίδι θετικού αθροίσματος για δύο, και το ισχυρίζομαι σε κόντρα στην άποψη Λοβέρδου που άκουσα, εγώ ο μη σπουδάσας στο Αμέρικα του Χάρβαρτ αλλά στο Αριστοτέλειο και στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας της Θεσσαλονίκης. Οι δύο παίκτες που εκπροσωπούνται μοιράζουν απλώς τα οφέλη μεταξύ τους και αναπόφευκτα συμφωνούν ότι ο λογαριασμός θα πρέπει να αποσταλεί στον τρίτο, ο οποίος υφίσταται και τη βλάβη. Η γενεά των μελλοντικών εργαζομένων γίνεται έτσι η «απούσα» γενεά, η οποία «θα πληρώσει με την άφιξή της» και η οποία θα ελπίζει να προλάβει «να χρεώσει κατά την αποχώρηση της» την επόμενη γενεά. Η Αναστασία η Φαρμακολύτρια μέρα της γιορτής της που ήταν όταν μιλούσε ο κύριος Λοβέρδος ας τον προσγειώσει.

Το τελικό μου συμπέρασμα και θα το χαρακτήριζα και απόλυτο, είναι ότι ένα μέρος του σημερινού προβλήματος της διόγκωσης των δαπανών για τις συντάξεις οφείλεται στο γεγονός, ότι εγώ, ο σημερινός εργαζόμενος, ήμουν η «απούσα γενεά», όταν, πριν από τρεις δεκαετίες, αποφασίζονταν οι παράμετροι του σημερινού συστήματος.

Δεν υπάρχουν σχόλια: